Άλλη μια μέρα στην κινούμενη άμμο

quicksand

Θέλω να ξέρετε ότι ανά καιρούς έχω καταβάλει τιτάνιες προσπάθειες προκειμένου να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Ήθελα να είμαι διαλεκτικός, ανθρωπιστής και να πιστεύω ότι το παρόν και μέλλον μας είναι μια ατέρμονη πορεία προς την αναρχική ουτοπία. Μέχρι και Camus διάβασα ρε.

Ωστόσο, ενώ όλα αυτά μπορεί να φαίνονται όμορφα και inspiring όταν τα αποτυπώνουμε στο χαρτί, η πραγματικότητα τείνει να μας διαψεύδει σε κάθε γαμημένη ευκαιρία. Κάπως έτσι έπεσα σε κατάθλιψη, χώρισα, κούρεψα τα γένια μου, πάτησα τα 26 και ξεκίνησα να τραγουδάω stoner/ doom (ναι, με αυτή τη σειρά).

Πάμε στο θέμα μας όμως. Ήταν ένα ακόμη όμορφο πρωινό μια μουντή, υγρή, βροχερή σκατομέρα του Φλεβάρη όταν μετά από μήνες αναβολών κόντρα σε αναβολές αποφάσισα να κλείσω κάτι αιτήσεις για μεταπτυχιακό. (Παρενθετικά, δε, να υπενθυμίσω πόσο τραγικά είναι τα ιδρύματα όπου ζητάνε σκληρές κόπιες αντί για pdf αρχεία και exam fees).

Πάω λοιπόν στην τράπεζα, τσιμπάω χαρτί προτεραιότητας και περιμένω σα νομοταγής πολίτης να εξυπηρετηθώ.

Δεύτερη παρένθεση: Τι 10 ευρώ προμήθεια εμβάσματος ρε γκαζμά Σάλα που έχεις μαζέψει ό, τι τραπεζικό ίδρυμα έχει υπάρξει στην βαλκανική χερσόνησο λες και παίζουμε μπιρίμπα; Ελεύθερη οικονομία δεν έχουμε; Σταδιάλα.

Επιστρέφοντας, θέλω να τονίσω ότι αυτό που δεν είχα υπολογίσει ήταν ότι εκείνη την ημέρα καταβάλλονταν οι συντάξεις. Και ώ, μα τον Τουτατίς, δεν θέλετε να βρίσκεστε ούτε σε ακτίνα 100 μ. από τράπεζα τέτοιες μέρες.

Έτσι, ενώ περίμενα καρτερικά την σειρά μου αρχίζουν να εμφανίζονται χαριτωμένες γριούλες (#not) οι οποίες προφανώς θεωρούν ότι επειδή είχαν προλάβει να ψηφίσουν Ελευθέριο Βενιζέλο, αυτομάτως έχουν περισσότερα δικαιώματα από εσένα. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου ορισμένοι ηλικιωμένοι έμπαιναν ήδη μετά από μισή ώρα αφότου βρισκόμουν στο χώρο, γράφανε  επιδεικτικά στ’ αρχίδια τους την σειρά προτεραιότητας και τρέχανε (sic) προς το γκισέ ή διέκοπταν τους υπαλλήλους που εξυπηρετούσαν κόσμο στα γραφεία τους ζητώντας pretty much οτιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί.

Disclaimer: Προφανώς και δεν μιλάμε για περιπτώσεις όπου όντως υπήρχαν κινητικά προβλήματα ή ακραίες καταστάσεις άνοιας. Εδώ είχαμε απλώς κάστες σπασαρχίδιδων ατόμων που νόμιζαν ότι επειδή ο Χάρος τους ξέχασε, ελέγχουν την φάση.

Φυσικά το κερασάκι στην τούρτα ήρθε όταν, τελικά, ήταν η σειρά μου να εξυπηρετηθώ:

Κάθομαι στο γραφείο της τραπεζικού και- με το πιο swag υφάκι στην ιστορία των swag υφών- μια γριά σκάει μύτη παραπονούμενη  ότι έχει έρθει η σειρά της:

  • Ναι κοπέλα μου, μια ενημέρωση στο βιβλιάριο θέλω να κάνω.
  • Ναι, εξυπηρετώ τον κύριο αυτή τη στιγμή.
  • Μα 2 λεπτά θέλει.
  • Οκ, αφήστε το βιβλιάριο εδώ, αναστέναξε η κατά τα άλλα γλυκύτατη υπάλληλος.
  • Με συγχωρείτε αλλά καταλαβαίνετε, μου ψιθυρίζει χαμογελώντας αμήχανα και συνεχίζει την διαδικασία.

 

Δεν πέρασαν 2 λεπτά και να σου πάλι η γριά να γκρινιάζει:

 

  • Εξυπηρετείτε τον κύριο;
  • Μα έχει έρθει πριν από εσάς, απαντάει.
  • Ναι είμαι 40 λεπτά εδώ, μουγκρίζω με όση ψυχραιμία μου έχει απομείνει. Τι αριθμό έχετε;
  • Είστε αδειούχος; με ρωτάει, ενώ εγώ παθαίνω πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια.
  • Ε;
  • Άδεια από την δουλειά σας πήρατε για να είστε εδώ σήμερα;

 

Όχι, μωρή καργιόλα, δεν είμαι αδειούχος, είμαι avant- garde συνθέτης με φασματικές καταβολές και αναφορές σε αμερικάνικο μινιμαλισμό ενώ παράλληλα διατηρώ χρέη βιολονίστα στους Spooky Redrum και αρθρογράφου σε indie website. Φυσικά, δε, κάτι τέτοιο εσένα δε σου λέει τίποτα, αλλά και να σου ‘λεγε- εάν φυσικά δεν ήσουν γκάγκαρη- δεν θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει ιδιαιτέρως, απλώς σου χρειάζεται να ξέρεις ότι είμαι σε θέση να επιλέγω μόνος μου ποιες 17 από τις 24 ώρες της ημέρας θα δουλέψω. Δεν σου λέω ότι αυτό που κάνω είναι σημαντικό ή ότι το κοινωνικό όλον θα κατέρρεε αν αποσυρόμουν για μερικούς μήνες, ωστόσο άλλο είναι το θέμα μας:

Το θέμα μας είναι εσύ τι προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο, πέρα από το να ρουφάς το μεδούλι από τα χρεοκοπημένα ταμεία, καθώς πήρες σύνταξη στα 35 σου και επίδομα μη απόδοσης επιδόματος επί Αντρέα, να τα κάνεις πλανήτες στα εγγόνια σου για το πόσο μόνη νοιώθεις (no surprises here I guess) και να με καθυστερείς στην αίτηση που κάνω για μεταπτυχιακό προκειμένου να σηκωθώ να φύγω και να αφήσω πίσω μου κάτι υβρίδια Νεάντερνταλ με Homo- Erectus που συναντάω όλο και συχνότερα σε αυτή τη χώρα. Να σαν και εσένα ένα πράμα.

Στα τρένα.

Damn.

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;