Ένα Jack αντί σόδας στο Internet

jackdaniels

 

Σκοπός μου δεν είναι να γκρινιάξω. Αντίθετα, αυτή τη στιγμή νιώθω πολύ ευχάριστα και τα παρακάτω μπορούν να μπουν στο πλαίσιο μιας ποπ-ο-φιλοσοφικής συζήτησης του γίγνεσθαι. Εν αρχή, πρέπει να πω ότι διαβάζω πολύ στο ίντερνετ και αρκετά στο ελληνόφωνο. Συνεχώς έχω  και ένα πρόθυμα υψωμένο bro/sis fist να τσουγκρίσω σε sites και blogs, να τα θαυμάσω, να τα στηρίξω και λοιπά και λοιπά. Παρατηρώ με τον καιρό πολλά από αυτά να γίνονται από μικρά και φρέσκα, φιλόδοξα κι εναλλακτικώς εγκαθιδρυμένα. Το χαίρομαι ειλικρινά το άπλωμα της ιντερνετικής πένας. Ταυτόχρονα όσες φορές με ανεβάζει, τόσες με απογοητεύει και το fist μου μαραίνεται με απελπισία.

 

Τις τελευταίες μέρες συμβαίνουν λοιπόν δύο καταστάσεις: είτε κάθε τίτλος και θέμα που σκοντάφτω είναι παντελώς αδιάφορο και μυρίζει υποχρέωση και deadline, είτε άπειροι τίτλοι εκμεταλλευόμενοι το hype γυρνάνε γύρω από το ίδιο θέμα, η ανάλυση του οποίου φτάνει το επίπεδο της υπαρξιστικής φιλοσοφικής ανάλυσης και εξαντλείται εμετικά μέσα σε τρεις ημέρες. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό και δεν είναι εξάλλου αυτό το σωστό ερώτημα – την απάντηση την έχει ο Καπς. Αυτό όμως που αρχικά με σκιάζει είναι η εικονοπλασία που διαβάζω πίσω από αυτά τα κείμενα: ένα θέμα να αρπάζεται σε χρόνο dt από πολλές μασέλες δόντια για να φάει όποιος προλάβει από το κρέας τώρα, πριν αρχίσει να βρωμάει σήψη.

 

Αλλά αυτά είναι απλά αποτέλεσμα μιας ωραίας καθαρής μέρας. Το γυμνό χορτασμένο μάτι θα δει άλλα: κλισέ να αναφέρονται ως κλισέ αλλά παρόλα αυτά να λέγονται μέχρι να έχει γίνει κι αυτό κλισέ. Από το ένα άρθρο στο άλλο, απόλυτες, εκκωφαντικές διαφωνίες. Όχι ίντριγκες – κατάφωρες διαφωνίες, τόσο ακραίες, από το άψογα στο χάλια,  που δεν ξέρεις τελικά ποιος είχε δίκιο. Χαζοχαρούμενη μαρκετίστικη γλώσσα, σαν τη Lindsay Lohan που τρέχει γυμνή στο mall. Θα την προσέξεις γιατί είναι η Lindsay Lohan αλλά αναγνωρίζεις πόσο κιμάς είναι το μυαλό σου εκείνη τη στιγμή. Μετριότητα, νερόβραστη γλώσσα, ανέπνευστοι εξαντλημένοι συγγραφείς – προσφέρω με στοργή πατ πατ στην πλάτη όποιου/ας την χριεάζεται.

 

Αντιθέτως λέγεται συχνά ότι το ίντερνετ έχει γεμίσει αποψάρες. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο διαφωνώ. Το ίντερνετ έχει γεμίσει τραχανά. Δεν είναι κακός ο τραχανάς, χτες έφαγα και θα ξαναφάω πολύ σύντομα, αλλά φαντάσου να πρέπει να τον τρως 9 στις 10 φορές – όσο και να σ’αρέσει, δεν είναι για τόσο. Και για φαντάσου που αυτό το κείμενο γράφεται σε ένα ακόμη καινούργιο site. Δεν είμαι η αρμοδιότερη να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά παρ’όλα αυτά το θέλω. Το ίντερνετ λοιπόν δε νομίζω ότι φταίει, πρώτον γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για “το ίντερνετ” και δεύτερον γιατί, όπως οτιδήποτε αρχίζει να περνάει στη φάση κορεσμού, ο τραχανάς όλο και πληθαίνει. Επομένως, πιστεύω ότι δεν έχει να κάνει τελικά με το ίντερνετ – έχει να κάνει με τα άτομα που γράφουν σε αυτό. Κι εδώ μπορώ να εγγυηθώ, έχοντας ως δεδομένο μόνο χαρακτήρες, ότι τις αποψάρες που ψάχνεις θα τις βρεις. Και θα ‘χουν και χαβαλέ και σκέψη και εμφανή ανθρώπινα ελαττώματα, αξιολάτρευτα τις περισσότερες φορές (αυτά αφήνουμε όταν φυσάμε τη μύτη μας). Αυτόν/ην που θα διαβάζεις πάντως, θα θέλεις να πιεις μια μπύρα, ένα τζιν τόνικ, ένα Jack μαζί του/της.

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.