Έχεις γνωρίσει ποτέ έναν σοφό άνθρωπο;

mark2

Ίσως το τελευταίο πράγμα που περιμένεις να ακούσεις από έναν 45χρονο vegetarian, grindcore τραγουδιστή με καταγωγή από το Birmingham είναι λόγια σοφίας. Μέγα λάθος φίλε μου, επειδή o Mark Greenway των Napalm Death είναι ένας σοφός άνθρωπος. Ανέκαθεν οι στίχοι του ασχολούνταν με σοβαρά κοινωνικά και οικολογικά θέματα και ακόμα περισσότερο στο ολοκαίνουριο album τους “Apex Predator – Easy Meat”, η εκμετάλλευση του αδυνάτου, η εργασιακή εξάρτηση και οι σκλάβοι της μοντέρνας εποχής περιπλέκονται με το διαποτισμένο με αρκετό groovy death metal grindcore, που τους κρατάει στον αφρό της σκηνής 25 χρόνια τώρα.

Μπορεί να θεωρώ ότι η ιδιαίτερη ηχητική υφή του grind να τους στερεί απήχηση – μην κοροϊδευόμαστε, μπορεί ο οχετός να έχει μια μαγική ιδιότητα να ξαλαφρώνει την ψυχή, όμως το 95% του συνόλου των ακροατών στην ιστορία της μουσικής δεν το αντέχει – και να είναι αδικία να μην μπορούν αυτοί οι στίχοι να φτάσουν σε όλους, αλλά αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε άλλη φορά.

Σήμερα το θέμα μας είναι ο σοφός 45άρης. Είναι ένα σπάνιο είδος. Όχι το 45άρης, το σοφός. Διαβάζοντας Αστερίξ, μυθολογία και γενικότερα ιστορικά παραμύθια σαν παιδάκι, διαμορφώνεις μια πεποίθηση ότι κάπου τριγύρω υπάρχει ένας γέρων tribal λαϊκός ηγέτης που όλοι σέβονται. Που η εμπειρία της ζωής τον έχει ποτίσει με γνώση και εμπειρία, ώστε όλοι να στρέφονται σε αυτόν την ώρα της ανάγκης. Είναι λογικό σενάριο. Ζεις πολλά χρόνια, έχουν δει τόσα τα μάτια σου, είσαι σε θέση να ξεχωρίσεις τη σωστή ενέργεια τη δεδομένη στιγμή και να πράξεις ορθά.

Ακούγεται τόσο απελευθερωτικό. Εφόσον το κριτήριο είναι η προχωρημένη ηλικία, εμείς οι νεότεροι (εχμ…) είμαστε τόσο τυχεροί. Η κοινωνία μας είναι γεμάτοι γέρους, το προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει συνεχώς, είμαστε περιτριγυρισμένοι από φάρους σοφίας και ωριμότητας.

Παπάρια μάντολες είμαστε.

Θα ήταν έτσι, αν η ηλικία είναι η μόνη συνθήκη. Αλλά δεν είναι. Η διανόηση, η ευφυΐα και η ώριμη σκέψη είναι γνώρισμα του καλλιεργημένου ανθρώπου ανεξαρτήτως ηλικίας. Σίγουρα με τα χρόνια υπάρχουν καταστάσεις που θα χειριζόταν κάποιος διαφορετικά, αλλά είναι εύκολο να δεις ποιος αξίζει να σε συμβουλέψει και ποιος όχι.

Έκανα αυτή τη σκέψη πρώτη φορά, μερικά χρόνια πριν. Βρισκόμουν σε ένα μεγάλο προσωπικό σταυροδρόμι, από εκείνα που σε καθορίζουν για πάντα. Δεν παραπονιέμαι, είχα την ευχέρεια να επιλέξω το δρόμο μου μόνος και δε με περιόριζε τίποτα. Αλλά θα ήταν ένας δρόμος χωρίς επιστροφή αν θες να λέγεσαι αξιοπρεπής άνθρωπος. Εκείνη την περίοδο λοιπόν, θα ήθελα να υπήρχε στην οικογένειά μου, στους γνωστούς μου, στον κύκλο μου γενικότερα ένας σοφός Πανοραμίξ. Όχι για να μου πει τι να κάνω, ούτε για να μου εξιστορήσει τι είχε κάνει εκείνος σε μια ανάλογη στιγμή, χέστηκα για τη ζωή του. Χρειαζόμουν κάποιον, να μου πει μια κουβέντα που δε θα μπορούσα να σκεφτώ από μόνος μου. Δεν ήθελα συμβουλή τι να κάνω, ήθελα μια πυξίδα που δείχνει τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στη ζωή. Ο Τζακ Σπάροου δεν είχε μια τέτοια;

Τέτοιος άνθρωπος δεν υπήρχε, έστιψα το κεφάλι μου όσο δεν πάει για πολύ πολύ καιρό και το αποτέλεσμα θα το δούμε. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως. Είναι η τεράστια απογοήτευση όταν συνειδητοποιείς ότι η ηλικιακή ωρίμανση στον άνθρωπο δε συνάδει με τη σοφία και την ωριμότητα.

Στο 90% των περιπτώσεων ένα μαλακισμένο 10χρονο θα γίνει ένας βλάκας έφηβος, που θα μεγαλώσει σε έναν ηλίθιο 25άρη, που θα κάνει έναν δυσλειτουργικό γάμο με παιδιά σαν τα μούτρα του σαν 40αρης, που θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή στα 50, και θα καταλήξει ένας από αυτούς τους κωλόγερους που γκρινιάζουν στο δρόμο επειδή παίζουν μπάλα τα παιδάκια στην πλατεία.

Για όλα αυτά λοιπόν, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τη συμβολή του Mark Greenway στην κοινωνία μας. Τη δική του και όλων των άλλων σαν αυτόν. Και εφόσον τους ξετρυπώσουμε γύρω μας, να τους ακούμε και λίγο ε;

Ακόμα και αν παίζουν grindcore, τι να κάνουμε;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο