Τι έμαθα από τα ελληνικά βραβεία Όσκαρ

thumbnail (1)

Δεν είμαι οπαδός του ελληνικού κινηματογράφου.

 

Η τηλεόραση με έμαθε να είμαι αρνητικά προδιαθετημένος προς κάθε ελληνική παραγωγή στον χώρο του σύγχρονου οπτικού πολιτισμού και μαντεύω πως για να ουδετεροποιηθεί αυτή η στάση σνομπισμού θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από έναν Οικονομίδη ή έναν Λάνθιμο. Don’t get me wrong, καλός ήταν ο Κυνόδοντας, αλλά αφού παραμένει η μοναδική ελληνική ταινία που έχω δει τα τελευταία 4 χρόνια, καταλήγω στο συμπέρασμα πως μάλλον δεν πέτυχε τον σκοπό του. Ο Έλληνας χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια υποψηφιότητα για Oscar και μια γλυκόπικρη γεύση για να αρχίσει να πιστεύει στην εγχώρια σκηνή.

Παρ’ ολ’ αυτά, την περασμένη Δευτέρα αποφάσισα να δουλέψω εθελοντής στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ίσως ως μια μορφή απολογίας για την ενοχική στάση μου. Τα ελληνικά Oscar λοιπόν, γιατί περί αυτού πρόκειται, είχαν ό,τι θα περίμενε κανείς. Κεφάτο παρουσιαστή, διάσημες προσωπικότητες μη εξαιρουμένου του Πέτρου Τατσόπουλου, που προφανώς ήρθε με σκοπό να πηδήξει την μισή Αθήνα που του ξέφυγε, πολλά βραβεία, εκφώνηση λόγων και φυσικά politics, με τον Πάνο Κούτρα, σκηνοθέτη του “Xenia”, που σάρωσε κερδίζοντας την βασική τριπλέτα των βραβείων (Σκηνοθεσία, Σενάριο και Καλύτερη Ταινία), να αρνείται να παραλάβει τα βραβεία μέχρι να θεσπιστεί ο νόμος για την ιθαγένεια των μεταναστών δεύτερης γενιάς.

eikona 1 (1)

Πριν την έναρξη της τελετής, η δουλεία στην υποδοχή και την ταξιθέτηση αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστική. Είχε ενδιαφέρον να κόβεις τις αντιδράσεις των καλεσμένων όταν τους ανακοίνωνες πως οι θέσεις τους βρίσκονται στους πάνω ορόφους, με αποκορύφωμα το ξέσπασμα μιας ηθοποιού που αγανάκτησε φωνάζοντας πως δεν είναι δυνατόν να τυχαίνει τέτοιας μεταχείρισης, ενώ έχει προσφέρει τόσο πολύ κι έχει τόσα βραβεία και διακρίσεις σπίτι της. Οk μαντάμ, now would you ease up on your vanity a little bit. Nobody gives a shit.

Η τελετή κράτησε 2 ώρες  χωρίς ανούσιες χρονοτριβές και με απρόσμενα καλό χιούμορ εκ μέρους του παρουσιαστή Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου. Ο λόγος της προσκεκλημένης από την Ακαδημία ηθοποιού Fanny Ardant ήταν εύστοχος και μετρημένος, αν και δυστυχώς έδωσε πάτημα σε έναν υπολογίσιμο αριθμό πόζερων να κάνουν επίδειξη των γνώσεων τους στα Γαλλικά, ξεσπώντας σε χειροκροτήματα πριν γίνει η μετάφραση. Eίστε γλωσσομαθείς, we get it. Εκτός από το “Xenia” που απέσπασε 6 βραβεία, ξεχώρισε το “Νορβηγία” του πρωτοεμφανιζόμενου Γιάννη Βεσλεμέ με 5 και το “Μικρό Ψάρι” του Γιάννη Οικονομίδη με 4.

eikona 2

Έχοντας πια γυρίσει σπίτι, αποφάσισα να σπάσω μια παράδοση σχεδόν 5 χρόνων και να δω το “Νορβηγία”, το οποίο με ιντρίγκαρε λόγω της απρόσμενα πρωτότυπης θεματολογίας του για τα ελληνικά δεδομένα, αφού πρόκειται για ένα έργο εμπνευσμένο από b-movies, ντυμένο με μετα-πανκ αισθητική και με πρωταγωνιστή ένα βαμπίρ στην πασοκική Ελλάδα των 80s. Sounds good huh?

Δυστυχώς τα αγαπημένα μου ίντερνετς με απογοήτευσαν.  Προς το παρόν το “Νορβηγία” δεν υπάρχει πουθενά. Συμβιβάστηκα λοιπόν με την 2η επιλογή μου, το “Xenia”. Άλλωστε τόσα βραβεία πήρε, πόσο κακό μπορεί να είναι;

eikona 3 (1)

Το έργο αφηγείται την ιστορία δύο Αλβανών που χάνουν την μητέρα τους και κινδυνεύουν με απέλαση από την Ελλάδα εν όψει της ενηλικίωσής τους. Προσπερνώντας τα γνωστά αφηγηματικά προβλήματα από τα οποία πάσχουν οι περισσότερες ελληνικές ταινίες και όποιες ιδεολογικές διαφορές έχω με έργα που προσπαθούν επιτηδευμένα να θίξουν κοινωνικά θέματα και να διαμορφώσουν συνειδήσεις, το “Xenia” πραγματικά είχε πολύ καλά στοιχεία.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας Πάνος Κούτρας, ο οποίος έχει τον υπέρμετρο σεβασμό μου όντας δημιουργός του υπέροχου έργου με τον ακόμα πιο υπέροχο τίτλο “Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά”, σε επίπεδο σύλληψης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Κατάφερε να επινοήσει έναν ολοκληρωμένο, ιδιαίτερο και πολύχρωμο χαρακτήρα, τον Ντάνι, πράγμα ασυνήθιστο έως και πρωτόγνωρο για τον ελληνικό κινηματογράφο. Οραματίστηκε ένα συναισθηματικά φορτισμένο road movie μέσα στο ελληνικό τοπίο, εμπλουτισμένο με οράματα, ψυχεδέλεια και χιούμορ, όπου δύο αδέρφια κάνουν εχθρούς και φίλους και ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους, βαδίζοντας προς μια δυνατή κλιμάκωση. Ωστόσο, for the most part αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Το ότι απλά το οραματίστηκε. Η εκτέλεση είναι άλλο θέμα.

Η ταινία νοσεί σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής. Από την μουσική επιμέλεια που είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ως τις ερμηνείες που είναι για γέλια, εξαιρουμένου φυσικά του Kώστα Νικούλι που υποδύεται τον Ντάνι, ως τα σκηνικά, τα εφέ, το sound editing, τα πάντα. Θα μου πεις ότι αυτή είναι η πραγματικότητα του ελληνικού σινεμά. Δεν μπορώ όμως παρά να αναρωτηθώ μελαγχολώντας πως είναι δυνατόν να βγει η ελληνική σκηνή από τον βούρκο όταν ακόμα και μια πραγματικά καλή ιδέα, όπως το “Xenia”, βγαίνει λειψή κι ακρωτηριασμένη στην διανομή λόγω έλλειψης χρηματοδότησης και παντελούς έλλειψης αξιόλογων κινηματογραφικών συνεργείων εντός των συνόρων.

eikona 4 (1)

Αν τα φετινά βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου υστέρησαν σε κάτι σε σχέση με αντίστοιχα βραβεία του εξωτερικού, υστέρησαν στην αίγλη. Sure, έγινε μια αξιόλογη προσπάθεια για να στηθεί μια πομπώδης τελετή, όπως αρμόζει άλλωστε σε κινηματογραφικά βραβεία, αλλά στο τέλος δεν πείστηκα. Και ξέρω τι έφταιγε.

Έφταιγε η απελπισμένη έκκληση ενός παραγωγού στο κοινό για να πηγαίνει πιο συχνά στις αίθουσες, αναφέροντας πως την τελευταία εβδομάδα έγινε αρνητικό ρεκόρ εικοσαετίας. Έφταιγαν τα αστεία του παρουσιαστή που είχαν να κάνουν σχεδόν αποκλειστικά με την έλλειψη ρευστότητας στις ελληνικές παραγωγές. Έφταιγαν οι δύο υπάλληλοι του OTE TV που ανέβηκαν στην σκηνή για να μας υπενθυμίσουν έμμεσα, με λόγους που κράτησαν κοντά 5 λεπτά, ότι χωρίς την χρηματοδότηση του OTE δε θα γινόντουσαν ποτέ τα βραβεία. Έφταιγε το σποτάκι του OTE TV που παιζόταν κάθε 20 λεπτά, φωνάζοντας ότι χωρίς εμάς τους καλοθελητές δεν θα είχατε τον κινηματογράφο σας. Αλλά πάνω απ’ όλα φταίμε εμείς, μαριονέτες κάθε Paramount και Warner Bros, που τρέχουμε να δούμε όποιο αμερικάνικο σκουπίδι μας πλασάρουν απλά και μόνο επειδή έχει άψογη παραγωγή, φτύνοντας καταπρόσωπο αυτές τις λίγες αξιόλογες ελληνικές ιδέες. Στερώντας από τους καλλιτέχνες το βασικό δικαίωμα να εκφράζονται, ή έστω να βελτιώνουν ταινία με ταινία την ικανότητα έκφρασης τους.

eikona 5

Δεν είμαι οπαδός του ελληνικού κινηματογράφου.

Αν όμως, προκειμένου να αποκτήσουμε επιτέλους κινηματογραφική σχολή, χρειαστεί να στηρίξω αμήχανες εκφράσεις και ημιτελείς εκτελέσεις όμορφων συλλήψεων, θα το κάνω.

Λάνθιμε σε περιμένω. Show me what you’ve got.

 

Άρης Χριστάκης


Film geek, ενθουσιάζεται εύκολα, του αρέσουν οι χλωμές