Είσαι ότι (δείχνεις ότι;) τρως, και άλλες 12 ιστορίες πασχαλινού έρωτα

vegan

Με την τελευταία μπουκιά αρνί – κοκορέτσι – ότι να κλωθογυρνάει ακόμα λίγο παρέκεια στο στομάχι του μέσου Έλληνα τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (ίσως και λίγο αργότερα), και τις μνήμες απ’το καθιερωμένο ετήσιο ξεσκί της κινητής εορτής που αγαπά ο οποιοσδήποτε πατριώτης μας που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, ως θεϊκής συμπτώσεως εμφανίζεται μέσα απ’τον αυγουλάρα αυτό.

vegan2

Λίγο πολύ γνωστός στους ‘της φάσης’, ο Jona Weinhofen των I Killed the Prom Queen, Bring Me The Horizon λίγο προηγουμένως και λοιπών φάσεων, αράζει μπροστά απ’το φακό και αποτελεί το πρόσωπο της διαφημιστικής / (κατά έναν κάποιο, ας πούμε, τρόπο) ενημερωτικής καμπάνιας της PETA, η οποία είναι μια οργάνωση υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, και αυτή τη φορά διάλεξε να χτυπήσει λίγο πιο ωμά και δυνατά απ’ότι συνήθως.
Κρατώντας ένα (πλαστικό) αρνάκι το οποίο είναι γδαρμένο, ο Αυστραλός μας προσφέρει πίσω το μέρος το οποίο ξεχάσαμε από το χαριτωμένο ζωάκι φορώντας την μάλλινη παλτουδιά μας. Παίζοντας έτσι η PETA, λοιπόν, νιτρογλυκερίνη, πριονίδι, καψούλι, φιτίλι, καλημέρα σας.

Έξυπνοι και μη βγήκαν να πάρουν θέση πάνω στη ‘σοκαριστική’ αυτή καμπάνια, με ένα τσουνάμι μίσους να κατευθύνεται με θάρρος και ευλυγισία προς τον μουσικάντη μας, ο οποίος άκουσε τα εξ αμάξης σε οποιοδήποτε κοινωνικό δίκτυο είναι δυνατό να προσβάλλεις κάποιον (δειγματάκια βλέπουμε εδώ, εδώ καθώς κι εδώ).

Άλλοι είχαν θέματα με το ότι ότι το αρνί ήταν πλαστικό, άλλοι με το ότι δεν συμβαίνει έτσι στην πραγματικότητα και η διαδικασία πραγματοποιείται λιγότερο βιαίως απ’όσο προβάλλεται στην καμπάνια, άλλοι με το ότι ‘αυτός θα μας αφήσει χωρίς δουλειά’, και λοιπές ακραίες και μη θέσεις, οι οποίες αν μη τι άλλο πραγματοποιούνται σε έντονα, ως είθισται, πλαίσια.

Επιστρέφοντας στο πιο ωμά απ’ότι συνήθως που αφορά την PETA, με μια πρόχειρη αναζήτηση στον ίντερνετς, η συγκεκριμένη καμπάνια έχει ξαναπραγματοποιηθεί απ’την PETA αυτούσια από διαφορετικά πρόσωπα (απόδειξη αγοράς εδώ, εδώ όπως κι εδώ), όπως μπορεί κανείς να το παρακολουθήσει και σε βιντεακή μορφή (ακόμη πιο γραφικά, εδώ κι εδώ ).
Η αλήθεια είναι ότι ανά καιρούς, εκεί που επικρατεί ησυχία, τάξη κι ασφάλεια, και την ώρα που οι ακτιβιστές πραγματοποιούν το έργο τους χωρίς κάποια ιδιαίτερη λαϊκή οργή, έρχεται o Jona (και ο οποιοσδήποτε Jona), πουφ, αμπαλαέα.

Σα να μην έχουν ξαναχεητάρει στη ζωή τους, όλοι οι δήθεν σκληρόκαρδοι – τάο – c’est la vie – σέντερ φορ παλαιάς κοπής κρεατοφάγοι αμολάνε τα σκυλιά απ’τα δεσμά τους (μα αυτό είναι κατά των δικαιωμάτων των ζώων, νε τι) και κατασπαράζουν τον εκάστοτε PETA-τζή και τον όποιον άλλονε τολμάει να αντιτίθεται στο νόμο της ζούγκλας και την επιβίωση του πιο δυνατού και του Σαλπιγγίδη μπροστά στο τέρμα σε καλή θέση, πλασέ, αουτ.

salpi

Μιας και ξαναρχόμαστε σε αυτό το σημείο των καιρών, λοιπόν, ο κύριος Weinhofen αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο (!), μάλλον κατά κύριο λόγο εξ’αιτίας του λίγο επιτηδευμένου fan service που έπαιξε η PETA στη συγκεκριμένη περίπτωση (νοστιμούλης μουσάτος τατουατζωμένος μαίταλ μουσικός), καθώς και για τον ολίγον τι I’ve-done-nothing χαρακτήρα που επέδειξε κατά την αυτοάμυνα του στην πύρινη λαίλαπα που ήρθε να τον κατασπαράξει ολάκερο (παρατηρούμε 2-3 tweets του εδώ). Μπήκες που μπήκες στο χορό, δεν ήθελες να χορέψεις με την ψυχή σου βρε καλέ μου;

Γραφικοί οι μεν, γραφικοί και οι δε λοιπόν, σε ένα μυθιστόρημα το οποίο δε συγκλόνισε (ποτέ;) κανέναν πέραν των διψασμένων για θεαθήναι αδηφάγους και μη τύπους, και, φυσιολογικά, πρόκειται να ξανασυναντήσουμε στα ράφια σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα.

Αφήνουμε όλο το video της καμπάνιας με τον Jona εδώ, καθώς και τη φράση με την οποία ανοίγει το άρθρο στο blog της βρετανικής ιστοσελίδας της PETA.

“Jona Weinhofen, the lead guitarist from I Killed the Prom Queen, may look like the typical bad boy, but he’s definitely a good guy when it comes to animals.”

Those who sow in flames, in ashes they shall reap λοιπόν. Περνώντας απ’το κοντινότερο προπατζήδικό σας, ρίχτε και ένα δελτιάκι για το τι και ποιος θα τις παίξει στον επόμενο γύρο του show μας.

Ποντάρω για μία ακόμη φορά στον μοναδικό κρυπτονίτη μου, Morrissey, σε ευχαριστούμε για όλα παλιά μου αγάπη εκ Βρετανίας.
 

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.