Ευχαριστώ για όλη την πίστη

space2

Πες ότι για λίγο φεύγουμε από τον πλανήτη Γή. Πες ότι έχουμε ξεπεράσει στρατόσφαιρες, ιονόσφαιρες και γενικά όλες τις φέτες που μας χωρίζουν από το υπερπέραν και έχουμε μπει στον αθόρυβο και καθάριο τόπο του διαστήματος. Πες ότι για λίγο δεν είσαι ο Χ με τους Ψ φίλους και την Ω οικογένεια και την Δ δουλειά. Δεν σε χαρακτηρίζει πλέον ο περίγυρός σου, ούτε τα ρούχα που φοράς. Για λίγο δεν ορίζεσαι από τίποτα κοινωνιολογικό, πολιτικό, θρησκευτικό, γλωσσολογικό. Δεν είσαι Έλληνας, δεν είσαι χριστιανός, δεν είσαι άθεος, δεν είσαι μουσουλμάνος, δεν είσαι βουδιστής, δεν έχεις αυτοκίνητο, δεν έχεις γκόμενο, δεν έχεις γκόμενα, δεν είσαι μόνος, δεν είσαι μοναχικός, δεν έχεις καρκίνο, δεν είσαι μαραθωνοδρόμος,  δεν είσαι χοντρός, δεν είσαι ανορεξικός, δεν είσαι σεξομανής, δεν είσαι ασέξουαλ. Δεν έχεις πιστωτική, δεν έχεις facebook, δεν έχεις twitter, δεν έχεις φωτογραφίες, δεν έχεις κινητό, δεν έχεις υπολογιστή.

Δεν είσαι τίποτα από αυτά που κάθε μέρα νομίζεις ότι είσαι.

Αφού τα αποποιηθήκαμε όλα λοιπόν και βρεθήκαμε σαν άλλος Kubrick να χορεύουμε το Blue Danube με τους δορυφόρους στο διάστημα, θα ήθελα να μου πεις τι πιστεύεις ότι, παρά το κοινωνικό σου ξεγύμνωμα που μόλις προηγήθηκε, κατάφερε κάπως να μείνει μαζί σου; Γιατί αυτό που δεν κατάφερες να αποποιηθείς, είναι αυτό που εν τέλει σε ορίζει. Είναι ο πυρήνας σου, είναι η βαθύτερη αρτηρία σου από την οποία αιματώνεσαι και ανασαίνεις. Είναι το Χ, το Ψ και το Ω σου και όλα τα αμινοξέα σου. Αυτό λοιπόν που έμεινε εκεί στο διάστημα μαζί σου, είναι η πίστη σου. Σ’ αυτό είσαι πιστός, αυτό ονομάζεις Θεό και εκεί έχεις ακουμπήσει την αφοσίωσή σου. Θα είμαστε τυχεροί αν ποτέ βρούμε τι είναι αυτό. Θα έχουν κάποιο νόημα αυτά τα προεξοφλημένα 70, 80 χρόνια ζωής που είναι να ζήσουμε.

Δεν προσπαθώ να προκαλέσω ή να θίξω τα πιστεύω κάποιου. Αντιθέτως, προσπαθώ να βρω ποια είναι η πρώτη ύλη πάνω στην οποία χτίζονται εκκλησίες, τζαμιά, τεμένη, η Μέκκα, το Βατικανό, το ιγκλού του Εσκιμώου. Δεν καυχιέμαι ότι τα κατάφερα. Το ζήτημα της πίστης και της ανθρώπινης ταυτότητας ξεπερνάει τους πεπερασμένους νευρώνες μας. Σίγουρα ξεπερνάει τους δικούς μου. Δε διαθέτω απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα, αλλά ούτως ή άλλως εδώ το ζήτημα είναι μόνο οι ερωτήσεις. Όπως:

Ήταν πάντοτε ο ανθρώπινος εγκέφαλος τόσο γεμάτος από φαιά ουσία; Ο άνθρωπος του 1500 μ.χ., ίσως λόγω έλλειψης τεχνολογίας, μπορούσε άραγε να κοιτάξει τα πνευματικά του ζητήματα με πιο καθαρό βλέμμα; Πώς μπορούμε να έρθουμε σε μία πιο απλή και μινιμαλιστική πνευματική κατάσταση; Τι είναι το ασιάτικο Ζεν και γιατί  μου γλιστράει μέσα από τα δάχτυλα διαρκώς; Και φυσικά η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου…

Ποιο είναι το terroir σου;

“Terroir can be very loosely translated as “a sense of place,” which is embodied in certain characteristic qualities, the sum of the effects that the local environment has had on the production of the product.”

Let the terroir speak.

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."