Η Αλίκη στην χώρα του Μεγάλου Σαββάτου

Au_pays_d_Alice

Τι δισκάρα έφτιαξαν ο Ibrahim Maaluf  και ο Oxmo Puccino! Τελικό συμπέρασμα: WOW αλλά ας το πάρουμε από την αρχή σε μία απόπειρα να χωρέσω σε ένα κείμενο το εντυπωσιακό αυτό album.

Μου πρότεινε φίλος, του οποίου το αυτί και τις επιλογές εμπιστεύομαι χωρίς δεύτερη κουβέντα, να ακούσω το “Au Pays D’Alice..” αλλά δεν περίμενα ότι σε διάστημα μιας ώρας θα συνέβαιναν τόσα πράγματα ταυτόχρονα. Ξεκίνησα να δω το clip “La porte bonheur” νομίζοντας ότι πρόκειται για ένα εμπνευσμένο μεν “θνητό” δε συνεργατικό hip hop project του Oxmo Puccino, με το πιο ethnic/jazz στοιχείο ενός πνευστού -μικρού θεούλη- που μόνο ακουστά είχα προηγουμένως. Κατέληξα να βάλω όλο το album να παίζει σε eargarsm mood, και όταν δεν κοίταζα απλώς το λαγό του εξωφύλλου, έψαχνα τον Λιβανέζο τρομπετίστα Ibrahim Maaluf και το trailer του δίσκου.

(Άστο να παίξει βιαστικέ)

Θα ήταν λάθος τελικά να χαρακτηρίσω το δίσκο αναφερόμενη ενδεικτικά σε κάποια είδη μουσικής. Για την δημιουργία του δούλεψαν 60 μουσικοί, υπεύθυνοι για την πλούσια κλασσική ενορχήστρωσηπαιδική χορωδία, ο Ibrahim Maaluf που με την τρομπέτα του ταξιδεύει από τη jazz στην αραβική μελωδία (Μόνο Thrace ανατολίτη ακροατή μου) και τον Oxmo Puccino, τον hip hop storyteller στη “Χώρα της Αλίκης”.

Χωρίς υπερβολή όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα, εγκώμια στην μουσική με όλη τη σημασία της λέξης αφού το blend των ειδών γίνεται αριστοτεχνικά.

Σε κάποια κομμάτια όπως στο “Poivre et Cochon”,το “L’Heure du T” και το “Partie de croquet”, η ατμόσφαιρα θυμίζει την σκοτεινή παραμυθένια ατμόσφαιρα του Wax Tailor, αλλά εδώ μιλάμε για 150 στοιχεία παραπάνω που το κάνουν μοναδικό, εκτός του Maaluf, του οποίου η σκέψη για το εγχείρημα είναι ιδιοφυής.

Μετά το “Le Porte Bonheur” που έχει και το φοβερό animated clip του με τα χρώματα και την ψυχεδέλεια του, το πρώτο κομμάτι που ξανακερδίζει τις εντυπώσεις είναι το υπέροχο “Jamais quand il faut” για να ακολουθήσουν το “La course au caucus”, το εξαρχής groovy “Les Conseils D’Une” και “Le Destin des Cartes”.

Τα εναπομείναντα και μη προαναφερθέντα κομμάτια είναι πιο ορχηστρικά (βλ. “Interludes”, “Simili Tortue”), πιο φασαριόζικα. Ταμάμ και για μέγαρο. Λουκούμι ο δίσκος.