Η αλλαγή των μουσικών γούστων και η επικινδυνότητα της ανθρώπινης βλακείας

ted cruz

Υπάρχει μια ζοφερή πιθανότητα μέσα στο 2016, ο Ted Cruz να είναι ο επόμενος πρόεδρος των Η.Π.Α.. Είναι ο τύπος που βλέπετε στην φωτογραφία από πάνω και η λέξη ζοφερή που χρησιμοποίησα πιο πριν είναι ως επί το πλείστον ένας “μαλακός” προσδιορισμός. Μιλάμε για έναν πολιτικό από το Texas ο οποίος ανήκει στο ρεπουμπλικανικό κόμμα, είναι ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του περίφημου κινήματος Tea Party (σαν να λέμε ISIS από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού) και υποστηρίζει φανατικά την κατοχή όπλων, την απαγόρευση των εκτρώσεων και των gay γάμων.

Αυτός ο τύπος που λέτε, θα είναι ένας από αυτούς που θα προσπαθήσουν να πάρουν το χρίσμα από το κόμμα τους για να τρέξει σαν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2016. Και για να τα καταφέρει, έχει πάρει παγανιά όλα τα Μ.Μ.Ε. ώστε να διατυμπανίσει τις απόψεις του. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του στο CBS, δήλωσε το εξής σχετικά με τις μουσικές του προτιμήσεις:

Ο φίλος μας ο Ted άλλαξε τα μουσικά του γούστα από classic rock σε country. Εξαιτίας της 11ης Σεπτεμβρίου. Επειδή δεν του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο η rock μουσική αντέδρασε.

Πράγμα το οποίο μεταφράζεται ως εξής: κατά την διάρκεια των γεγονότων εκείνης της αποφράδας μέρας, κάποιοι ανοιχτόμυαλοι rock καλλιτέχνες (υπάρχουν και στενόμυαλοι, μην το ξεχνάμε αυτό) έθεσαν δημοσίως τις σκέψεις τους σχετικά με το συμβάν. Σκέψεις οι οποίες αφορούσαν διάφορες περίεργες συμπτώσεις (Η.Π.Α. + Bin Laden + όπλα = B.F.F.E.) και αντιπολεμική διάθεση για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει (Αφγανιστάν, Ιράκ). Στον αντίποδα, αρκετοί συντηρητικοί country καλλιτέχνες (υπάρχουν και ανοιχτόμυαλοι, μην το ξεχνάμε ούτε αυτό) βγάλανε τα κουμπούρια και αφού έκαναν δακρύβρεχτες δηλώσεις, ξεκίνησαν τις ατάκες τύπου “never forget, never forgive”, πάμε να σφάξουμε τον μισό πλανήτη για να βρούμε τον ένοχο.

Είναι απολύτως λογικό ότι ο κύριος Cruz θα πορευθεί με τους δεύτερους. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την επιτομή της ανθρώπινης βλακείας. Διότι μιλάμε για ένα παράδειγμα ρεπουμπλικανικού ολοκληρωτισμού με το οποίο κάθε νοήμων άνθρωπος θα κλάψει. Διότι αύριο, μεθαύριο, μπορεί να μην είναι η rock μουσική την οποία θα αφορήσει. Μπορεί να είναι ένας ολόκληρος λαός. “Ένα κόμμα από την Ινδονησία είπε κακά πράγματα για τους Αμερικάνους. Ας πάμε να συμμαχήσουμε με τους Πακιστανούς και να κάψουμε την Ινδονησία”. Γελοία σκέψη, έτσι;

Όχι για αυτόν και τους κολλητούς του. Σαν να πάω για καφέ στα Starbucks και ένας υπάλληλος να πει στον άλλον ότι δεν του αρέσουν οι ροζ κάλτσες. Οι οποίες είναι οι αγαπημένες μου. Τι θα κάνω; Θα σταματήσω να πηγαίνω στα Starbucks. Μου αξίζει ένα δυνατό χαστούκι μπας και νιώσε ο εγκέφαλος μου ή όχι;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.