Η ανάγκη για κακή τέχνη

metrio

 

Αυτό το άρθρο θα σώσει την καλλιτεχνική παραγωγή αυτής της χώρας. Και κάτι τέτοιο θα συμβεί ακριβώς επειδή δεν είναι ένα πολύ καλό άρθρο. Είναι ένα μάλλον μέτριο άρθρο, που καταπιάνεται με ένα θέμα το οποίο δεν είναι μείζονος σημασίας -εάν συγκριθεί με τα υπόλοιπα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Επίσης, είναι ένα άρθρο που θα έχει μια μέτρια προς μικρή απήχηση. Ο editor μου λέει ότι κατά μέσο όρο έχουμε 200 με 300 χτυπήματα την ημέρα το οποίο, αν και επιμένει ότι είναι ενθαρρυντικό ποσοστό, δεδομένου του reach που έχουμε στα social media, εγώ τείνω να πιστεύω πως δεν είναι και πάρα πολύ καλό.  Είναι μάλλον μέτριο, ωστόσο απείρως καλύτερο από τους όρους με τους οποίους μετράμε πλέον την καλλιτεχνική αξία του κάθε εγχειρήματος.

Ο λόγος που συναντήσατε τον τον επιθετικό χαρακτηρισμό «μέτριο» τέσσερις φορές ως τώρα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, αυτή τη στιγμή διαβάζετε ένα κείμενο το οποίο όσο και να προσπαθεί θα παραμένει μέτριο.

Ένα μέτριο κείμενο το οποίο μέσα στην μετριότητά του, ως εξαίρεση, σπάει την κανονικότητα των εξαιρετικών εγχειρημάτων.

Διότι, εάν πλέον το κάθε τι είναι εξαιρετικό, τότε ίσως χρειαζόμαστε έστω και ένα μικρό μέρισμα μετριότητας, προκειμένου να είμαστε σε θέση να κρατάμε το μέτρο.

Από την άλλη ίσως να είμαστε απλώς πολύ τυχεροί: Στην Αθήνα του 2015 έχουμε εξαιρετικά θεατρικά, σε ζεστούς και οικείους χώρους με φοβερή ακουστική. Έχουμε καθηλωτικές οπερατικές παραγωγές. Έχουμε εξαιρετικούς, διεθνώς καταξιωμένους συνθέτες. Τέλος, έχουμε ιδιαίτερα συγκροτήματα, με ευρωπαϊκές παραστάσεις και αστείρευτο ταλέντο. Γενικά όλα κυλάνε ρολόι, ώστε σε αυτή την θάλασσα μοναδικότητας μπορούμε να λησμονούμε τις συνθήκες.

Θα ήθελα πάρα πολύ να διάβαζα μια κριτική η οποία θα επικεντρωνόταν περισσότερο σε ζητήματα όπως οι δομές, η ροή, η συνοχή και, βασικά, η ουσία του κάθε έργου (όταν υπάρχει), παρά να αναλώνεται σε έναν υποκειμενικό βερμπαλισμό από μεριάς του εκάστοτε κριτικού περί του τι θεωρεί ο ίδιος Ωραίο- έχοντας ως παραδοχή, φυσικά, το ότι το έργο που παρακολούθησε σε μια αίθουσα με αναπαυτικά καθίσματα και σβηστά φώτα ήταν εξαιρετικό.

Κυρίως, θα διάβαζα με ευχαρίστηση μια μέτρια γραμμένη κριτική, για μια μέτρια ερμηνευμένη μουσική.  Έτσι, όταν μετά από μερικά χρόνια θα ανατρέξουμε στην ιστορική βαρύτητα των καλλιτεχνικών δράσεων των αρχών του 21ου αιώνα, ίσως να είμαστε σε θέση να ξεχωρίζουμε με μεγαλύτερη διαύγεια ένα αριστούργημα από ένα πνευματικά χρεωκοπημένο γκροτέσκο.

Σε ό, τι με αφορά, ελπίζω να τοποθετηθώ στην δεύτερη κατηγορία καθώς, εν αντιθέσει με πολλούς καλλιτέχνες, το υπερεγώ μου θα λύγιζε κάτω από το βάρος της επιτυχίας.

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;