Η επιστροφή των Mastodon είναι ένα μεγάλο γεγονός

Mastodon2013

Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε συναυλία των Mastodon δεν είχα ανακαλύψει ακόμα τον ήχο τους. Αν και άβγαλτος, πήρα μια πρώτη γεύση όταν μπήκα διστακτικά στο pit του Blood and Thunder, φεύγοντας παρασημοφορημένος με ένα μελανιασμένο μάτι.

Την δεύτερη φορά, μυημένος πια στην μπαντάρα από την Ατλάντα, προτίμησα τελικά τους Gojira, αφού οι διοργανωτές του Sonisphere σε ένα ρεσιτάλ κακής διαχείρισης χώρου και χρόνου είχαν βάλει τα δύο συγκροτήματα να παίξουν ταυτόχρονα.

Κι η πολυαναμενόμενη 3η φορά;

Την 3η Σεπτεμβρίου στο Heavy By the Sea. Όπου πλέον δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες ούτε κακοτυχία. Μόνο οι Mastodon κι εγώ…well ok, κι άλλοι 2 χιλιάδες ιδρωμένοι άντρες γύρω μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Θα μου πεις ότι είναι παράδοξο να περιμένω με τόση προσμονή μια συναυλία στην οποία έχω ξαναπάει 2 φορές. Θα σου πω ότι κάνει λάθος. Και θα αφήσω τον Bill Kelliher να σου εξηγήσει τον λόγο.

Long story short, o Bill αποδίδει την αρμονική εξέλιξη του ήχου τους από δίσκο σε δίσκο στις διαφορετικές εμπειρίες που βιώνουν ως μέλη μιας μπάντας αλλά και ως άνθρωποι. Δικαιολογημένα θεωρεί αφύσικο, κι εγώ θα πρόσθετα αρκετά υποκριτικό, ένα συγκρότημα να αναπαράγει λίγο-πολύ τον ίδιο ήχο καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας του (ahem Metallica ahem), αφού διαφορετικές είναι οι εμπειρίες κι η ψυχολογία ενός πεινασμένου κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά (για αναγνώριση) εφήβου που χοροπηδάει σε ένα σαραβαλιασμένο βανάκι με την παρέα του, με αυτές ενός φτασμένου, ώριμου μουσικού που έχει γίνει πατέρας.

Όσο κι αν θα ήθελαν κάποιοι φίλοι των Mastodon να ξαναγυρίσει ο ήχος τους στο στιλ του Leviathan ή του Remission, η ειλικρινής απάντηση της μπάντας τόσο προς τους θαυμαστές της όσο και προς την ίδια την τέχνη της, είναι ότι αυτό είναι αδύνατον. Ο ήχος του Remission ανήκει στο 2002 κι ο ήχος του Leviathan στο 2004. Δεν παρασύρονται από μόδες, δεν ξεπουλάνε τον ήχο τους, γράφουν με προσωπικό στιλ. Αυτή η κρυστάλλινη στάση τους είναι που με κάνει να ανυπομονώ για την 3η φορά.

Απορούσα για καιρό με έναν φίλο μου  που αποκήρυξε το Once More ‘Round the Sun τον Ιούνιο, μόνος σε ένα πλήθος γνωστών που το είχαν όλη μέρα στο repeat. Τελικά κατάλαβα πως αυτό δεν είναι παρά το αυτονόητο αποτέλεσμα της στάσης των Mastodon απέναντι στην μουσική τους. Εξελίσσοντας και μεταλλάσσοντας τον ήχο τους, είναι λογικό να χάνουν ή να κερδίζουν κοινό με κάθε δίσκο.

Δεν υπάρχει καλύτερος ή χειρότερος δίσκος των Mastodon, αλλά λιγότερο και περισσότερο αγαπημένος. Για εμένα είναι το Blood Mountain, γιατί όταν χάνομαι στον ήχο του νιώθω ότι βρίσκομαι στην φύση, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι το Crack the Skye επειδή τον ταξιδεύει, για έναν τρίτο το Leviathan επειδή γουστάρει την αστείρευτη ενέργειά του. Αυτό είναι το υγιές.

eikona 1 (2)

Στην φτωχή συναυλιακά Ελλάδα, είναι συνηθισμένο  ο  Έλληνας metalhead να σπεύδει να πανηγυρίσει όταν ανακοινώνεται ένα συγκρότημα που αγαπάει. Πρόκειται για ένα μεγάλο γεγονός για όποιον ανήκει σε ένα κοινό που πολλές φορές αναγκάζεται να μεταναστεύσει για να παρευρεθεί σε συναυλίες που μάταια περίμενε να ανακοινωθούν στον μουσικό μικρόκοσμο της Ελλάδας.

Η απόβαση των Αμερικανών σε ελληνικά εδάφη την 3η Σεπτεμβρίου για εμένα είναι ακριβώς αυτό. Ένα μεγάλο γεγονός. Και αντιμετωπίζοντάς το ως τέτοιο, πανηγυρίζω με την ψυχή μου.

Άρης Χριστάκης


Film geek, ενθουσιάζεται εύκολα, του αρέσουν οι χλωμές