Η μάστιγα του καλλίφωνου φασίστα

empty-stage

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας απασχολεί το θέμα. Καθότι όμως είναι από εκείνα που δεν εξαντλούνται, πάντα εμφανίζονται αφορμές και επανέρχεται για να μας ρίξει σε αδιέξοδα. Εκτός αν υπάρχει βάσιμη ελπίδα για νοητική βελτίωση και συναισθηματική ωριμότητα στο σύγχρονο άνθρωπο και καταλήξουμε κάπου.

Ας το πιάσουμε άλλη μια φορά λοιπόν.

Αφορμή ήταν το cool κείμενο του Κώστα Χερέκελη σχετικά με τις επανεμφανίσεις εξαφανισμένων σχημάτων. Η σπίθα που ξεκίνησε τη ροή της σκέψης του ήταν οι Dodheimsgard. Για την ιστορία, πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα blackmetal σχήματα της Ευρώπης, με ακρογωνιαίους λίθους του ιδιώματος under their belt και σεβάσμιο status ανάμεσα στους metalheads. Προσωπικά έχω ευχαριστηθεί ιδιαιτέρως τα “666 International” και “Supervillain Outcast” albums τους και είχα την ευκαιρία να τους δω και live στη Θεσσαλονίκη κάμποσα χρόνια πριν, σε μια ωραία εμφάνιση.

Καλά ως εδώ, ώρα για το μελανό σημείο.

Τότε, είχαν support group τους Αθηναίους Naer Mataron. Επιπλέον, ο leader των Dodheimsgard συμμετείχε και σαν μέλος στο ελληνικό σχήμα. Ο τραγουδιστής και μπασίστας τους, με το ψευδώνυμο Καιάδας (πραγματικό όνομα Γιώργος Γερμενής) βρίσκεται αυτή τη στιγμή προφυλακισμένος μαζί με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής για την υπόθεση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, καθώς είναι και εκλεγμένος βουλευτής στη Β Αθήνας.

Ο Γερμενής είναι νεοναζί, ο Vicotnik (ο Νορβηγός ηγέτης των Dodheimsgard) μοιράζεται τις ίδιες ιδέες και περίπου 150 Θεσσαλονικείς πληρώσαμε εισιτήριο για να τους δούμε. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε, η στάση των Naer Mataron ήταν γνωστή στους heavy metal κύκλους της χώρας, όποιος δε ζει κάτω από μια πέτρα, ήξερε τι πήγε να δει.

Το είπαμε και στην αρχή, είναι από τα θέματα που οδηγούν σε αδιέξοδο. Πρέπει να διαχωρίζουμε τον καλλιτέχνη από το δημιούργημα; Να επιτρέπω στον εαυτό μου να απολαμβάνει την τέχνη κάποιου που μπορεί να είναι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου;

Η εύκολη απάντηση έχει να κάνει με το αν προπαγανδίζει την διαστροφή του μέσω της τέχνης. Αν ένας τραγουδιστής ας πούμε, έχει ανάλογους στίχους. Αν περιγράφει με νοσταλγία τους φούρνους του Άουσβιτς, απορρίπτεται. Αν τραγουδάει για εξωγήινα ρομπότ, δεν πειράζει που έχει χαραγμένη μια σβάστικα στην πλάτη με πυρωμένο σίδερο.

Αισθάνομαι ότι δε μπορώ να το ξεπεράσω. Θα με σκοτώνει που ένα τόσο ωραίο κομμάτι μου θυμίζει κάτι τόσο φριχτό, αλλά θα το απωθήσω. Και αν δεν είναι τέτοιου είδους περίπτωση; Δε θα ξανακούσω το James Brown ή δε θα ξαναδώ ταινία με το Sean Penn, επειδή τους άρεσε να χτυπούν γυναίκες; Θα απορρίψω το Salvador Dali επειδή υποστήριζε τον Τσαουσέσκου; Δε θα ξανακούσω Lynyrd Skynyrd επειδή φέρουν σαν σύμβολο τη σημαία της συνομοσπονδίας που σαν καθεστώς συντηρούσε τη δουλεία; Θα πετάξω τα  Motorhead cd’s μου επειδή ο Lemmy συλλέγει κειμήλια του B Παγκοσμίου Πολέμου και του αρέσει να φωτογραφίζεται με τις στολές των SS;

Θα απορρίψω όσους αμερικάνους καλλιτέχνες έχουν κάνει κατά καιρούς pro war δηλώσεις, όσους είναι εναντίον της έκτρωσης για θρησκευτικούς λόγους, όσους έχουν παρασύρει ανήλικες για σεξ, όσους έχουν πασάρει ναρκωτικά σε άλλους για πρώτη φορά, όλους όσους δηλαδή η ηθική μου πυξίδα θα με είχε οδηγήσει να αποφύγω στην καθημερινή μου ζωή;

Ίσως και να πρέπει. Θα λαμβάνω πολλή λιγότερη τέχνη, σύμφωνοι, αλλά είμαι πρόθυμος να παρακάμψω όσα θεωρώ σωστά για να γουστάρω τις hard bop φράσεις του Miles Davis; Θα αφήσω τον εαυτό μου να δικαιολογήσει υποσυνείδητα καθετί απαράδεκτο σε ανθρώπινο επίπεδο και να «ξεχάσει» το γεγονός ότι έχω μπροστά μου ένα νοσταλγό του Χίτλερ, επειδή μου αρέσει τόσο πολύ το “Apocalypticism” ;

Και άσε τι θα κάνω εγώ. Εσύ, τι θα κάνεις;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο