Η σωτηρία της δισκογραφίας βρίσκεται στο βάθος ενός κελιού της Attica

prison

Η πρώτη φορά που ακούσαμε για αυτό το θέμα με προσοχή, ήταν το 2001. Σαν μουσική γενιά που λαμβάνει τη μόρφωσή της από τους δίσκους, έπρεπε να έρθουν οι System Of A Down και το “Prison Song” για να τυπωθεί στο μυαλό μας αυτή η κατάσταση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δεύτερη υψηλότερη αναλογία φυλακισμένων ανά κάτοικο παγκοσμίως, πίσω από τις Σευχέλλες, στις οποίες από τους 90,024 κατοίκους, οι 786 είναι σε κελιά. Στα 320,061,700 αμερικανών κατοίκων, οι κρατούμενοι αυτή τη στιγμή πλησιάζουν τα 3 εκατομμύρια.

Δε αγγίζω καν φυλετικές αναλογίες, ρυθμό ανάπτυξης, εσωτερική βία και γενικά το γεγονός ότι από ότι φαίνεται χτίζεται αργά και μεθοδικά ένας φράχτης γύρω από όλους μας, το θέμα μας είναι πιο ταπεινό μεν, ενδεικτικό δε.

Στην αγαπημένη μας Land Of The Free λοιπόν, με τόσους πολλούς κρατούμενους υπάρχουν αναπόφευκτα και ακόμα περισσότεροι συγγενείς έξω, που θέλουν να τους φροντίσουν όσο γίνεται. Στην προσπάθειά τους να τους παρέχουν κάποια πράγματα που δεν υπάρχουν στη φυλακή, έπεφταν συχνά πάνω στους αυστηρούς κανονισμούς σχετικά με το τι επιτρέπεται και τι όχι. Το πεδίο ήταν θολό, υπήρχαν διαφωνίες, νομικά μπλεξίματα και φυσικά στενοχώρια.

Τη λύση ήρθε να δώσει το αθάνατο αμερικανικό εμπορικό δαιμόνιο (δεν είπα ο καπιταλισμός, κρατήθηκα) με τη δημιουργία εταιρειών που παρέχουν care packages. Δεν είχα ιδέα μέχρι σήμερα ότι υπήρχε τέτοιο πράγμα και μου ανατίναξε τον εγκέφαλο:

Care-a-cell, Just Right Packages, Access SecurePack και το αγαπημένο μου, Happyprisoner.org, είναι μερικές μόνο από αυτές τις επιχειρήσεις που σετάρουν πακέτα με τα ανάλογα είδη, σε εγκεκριμένες συσκευασίες και ποσότητες. Δείτε τα websites, είναι απίστευτο. Σοκολάτες, σαμπουάν, κρέμες σώματος (χμ…), noodle soups, τηλεφωνικές χρονοκάρτες και σχεδόν οτιδήποτε θα κάνει τη ζωή του κρατούμενου πιο χλιδάτη.

Οι εταιρείες υποστηρίζουν ότι με αυτό τον τρόπο μειώνονται τα λαθραία αντικείμενα στις φυλακές και μάλιστα, επειδή οι κανονισμοί για τα επιτρεπόμενα είναι διαφορετικοί ανά φυλακή, υπάρχει browse στα περισσότερα sites, ώστε να επιλέξεις πρώτα το ίδρυμα που είναι μέσα ο άνθρωπός σου και να τσεκάρεις τις εγκεκριμένες για εκεί επιλογές. Πόσο τέλειο;

Και εδώ ερχόμαστε εμείς. Είχε ένα άρθρο ο Hollywood Reporter, σχετικά με το φετίχ μας. Πολυεθνικές δισκογραφικές και νομικές διαμάχες. Το πρόβλημα είναι το εξής:

Κάποιες από τις care packaging εταιρείες, παρείχαν σε κάποια από τα πακέτα και mixtape cds, με επιτυχίες διαφόρων καλλιτεχνών. Επέλεγαν δηλαδή μερικά κομμάτια, τα έγραφαν σε cd και το έβαζαν μαζί με τα Snickers και το αφρόλουτρο. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε με τα τραγούδια των Eminem, Elvis Presley και Stevie Wonder, επειδή τα τσακάλια της Universal διέγνωσαν παράνομη εκμετάλλευση copyright.

Είναι λογικό. Νομικά στέκει. Έπρεπε να προστατεύσουν τα συμφέροντα της εταιρείας. Εξάλλου ο κρατούμενος δε θα μπορούσε να αγοράσει το cd νόμιμα; Όχι, guess what, δεν έχει δισκάδικο στην San Quentin και guess what again, δεν επιτρέπονται τα χρήματα. Δε θα μπορούσαν οι συγγενείς του να αγοράσουν το cd και να το στείλουν; Όχι, δεν επιτρέπεται ούτε αυτό. Και τώρα τι κάνουμε;

Μια μήνυση από δω μέχρι το φεγγάρι στις εταιρείες αυτές, ζητώντας 150,000 ανά τραγούδι που διακινήθηκε. Γιατί αν είσαι κιμπάρης, ή κάνεις μήνυση, ή δεν κάνεις. Δε λέω ότι ο care packager δε βγάζει λεφτά, βγάζει. Αλλά από την πλάτη ποιανού θα βγουν αυτά τα 150,000 ανά τραγούδι; Από τα bonus του CEO; Δε νομίζω.

Πιθανότατα θα βρουν μια μέση λύση, θα πληρώσουν κάμποσα, θα σταματήσουν τα mixtape cds και ο κρατούμενος θα πρέπει να αρχίσει να τραγουδά μόνος του. Στην καλύτερη περίπτωση, θα συμφωνήσουν ένα ποσοστό royalty και θα χρεώνουν το πακέτο περισσότερο, μέχρι να ξεπληρωθεί η χασούρα. Και μετά; Φυσικά και θα συνεχίσουν να το χρεώνουν περισσότερο, τι περίμενες;

Bottom line / ωδή στην απληστία: Η Universal πρέπει να τα μαζεύει από παντού, ο ενδιάμεσος απαγορεύεται να χάσει χρήματα και ο φυλακισμένος να ψοφήσει της πείνας, χέστηκα. Δε λέω να παραβούν το νόμο περί δικαιωμάτων, δε λέω να χαρίσει κανείς τίποτα. Όχι ότι θα τους έπεφτε ο κώλος για μερικές εξαιρέσεις σε ειδικές περιπτώσεις, αλλά τέλοσπαντων. Λέω ότι θα μπορούσε να βρεθεί μια πιο ομαλή λύση για όλες τις πλευρές.

Και ας ήταν το annual κέρδος της πολυεθνικής μονοψήφιο εκατομμύριο αντί για διψήφιο. Τι, όχι;

 

Από το προσωπικό blog του Γιάννη Καψάσκη.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο