Η μάνα του Χάρυ Πότερ ξαναχτυπά…

jk_rowling

Θέμα : βιβλία. Crime βιβλία.
Μην με προσπεράσεις αγαπητέ ντούντ!
Δεν θα υπάρξει καμία επιστημονική ανάλυση και φιλοδοξία για Πούλιντζερ σε αυτό το άρθρο.
Αν είσαι απ’ αυτούς που ξέρουν καλά, βαθιά μέσα τους, γιατί προτιμάνε να ζουν με την επικινδυνότητα πολλαπλών papercut, παρά με την ‘πάρε-ένα-kindle-ρε-βλάκα’-μανία της εποχής, τότε αφέσου στον αβάσταχτο μονόλογο του παραλόγου που έχω να σου παραθέσω.

The Cuckoo’s Calling : Πρέπει να μου’ χει δημιουργήσει ψυχολογικά αυτό το βιβλίο…το παραδέχομαι.
Ως λάτρις των crime / serial killer-y / φαντεζύ horror βιβλίων – και παρά τον σεβασμό μου για την αγγλίδα μαγισσομανούλα – το τελευταίο της λογοτεχνικό αποκύημα ήταν ένα μικρό αίσχος… όρθιο.
Ομολογώ πως ούτε τα Χάρυ Πότερ διάβασα (εδώ έχω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στους εκδοτικούς οίκους και να τους χτυπήσω απαλά και συμπονετικά στην πλάτη, εφόσον καταλαβαίνω πως είναι αρκετά δύσκολο στις μέρες μας να σημειώνεται στη ράχη ο αριθμός τόμου ενός βιβλίου). I digress.
Μετάφραση : αγόρασα το ‘Η Κάμαρα με τα Μυστικά’ (2ο κατά σειρά)—> το ξεκίνησα—-> δεν κατάλαβα Χριστό με τα 10.000 ονόματα που έπρεπε να ξέρω—-> το παράτησα.
Οκ… Όσο διάβασα ήταν καλό αλλά αυτό δεν συγχωρεί τα παρακάτω.

Που λες… βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και χαζεύω (σαν την Prissy, από το ”Οσα παίρνει ο Άνεμος’, όπως θα’λεγε και η mother dearest -ναι,πολλές φορές σφυρίζω κιόλας) κατά κύριο λόγο τις Toblerone που με κοιτάνε μες στα μάτια. Μετά από τα λάγνα βλέμματα -με τις σοκολάτες- και την πρώτη καλή χαρτογράφηση των duty-free, πασάρω τον εαυτό μου σε ένα περίπτερο περιοδικών. Εκεί λοιπόν που στριφογυρνάω το stand με τα βιβλία, πέφτω θύμα της ίδιας μου της τέχνης (μη χέσω) και μου κάνει κλίκ το εξώφυλλο του εν λόγω βιβλίου.
‘Robert Galbraith’ μου λέει πάνω πάνω.
‘Ποιανής είσ’ εσύ;’, σκέφτομαι εγώ…
‘Ψευδώνυμο της Ρόουλινγκ’, μου εξηγεί το εξώφυλλο.
‘Πότε πρόλαβε πάλι η ρουφιάνα’, ξανασκέφτομαι εγώ.

Τσεπώνω1 που λέτε το βιβλίο (τυπωμένο σε paperback το 2014, με πρώτη έκδοση το 2013) και αφού επιβιβάζομαι στο αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, ξεκινάω ευθύς αμέσως το διάβασμα (μπας και ξεχάσω πόσο κότα είμαι όταν πετάω).

Σε βάθος χρόνου περνάνε 50…100…150…200…300… εκεί κάπου στις 350 σελίδες, έσπασε λίγο το χασμουρητό και ξεκίνησε να τσιτσιρίζει το ενδιαφέρον μέσα μου. Μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο. Πιτσίλισε και δεν ακούμπησε…

Επειδή θέλω να σχολιάσω γενικά και αόριστα, χωρίς να αναφερθώ σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες και να κάνω spoil, ορίστε το ‘ζουμί’ :

Πηδάει που λέτε ένα μοντέλο από το μπαλκόνι -πάπαλα το κορίτσι- και το ΤΡΕΛΟ μυστήριο έρχεται να λύσει  ο αστυνόμος Σαΐνης ,εν ονόματι Cormoran Strike. Αυτό.

Σοβαρά αυτό.

Δεν θέλω να φορέσω το χρυσό μονόκλ μου και να το παίξω μετρ του crime genre αλλά του απ’αυτού! Μία πείρα την έχω! Εκεί λοιπόν που στο μέσο αστυνομικό βιβλίο, σε βάθος 100 σελίδων (και πολλές λέω) έχει ψοφήσει το μισό καστ, σου’ χουν περιγράψει τις συνήθειες του δολοφόνου (ένα τσιγάρο σε σκοτεινό σοκάκι το’χει κάνει τελοσπάντων) και αρχίζεις να κουκουλώνεσαι με το security blanket, η Ρόουλινγκ…
*ήχος τζιτζικιών*
Να πω ότι έχει βαρετούς χαρακτήρες; Τσεκ!
Να πω ότι η αφήγησή της είναι flat as a pancake? Τσεκ!

Την αμαρτία μου θα την πω. Ένα καλό βιβλίο για ενήλικες, πρέπει να περιέχει 3 βασικά συστατικά για να πετύχει:
-σεξ
-βία
-χιούμορ
…φυσικά δε μιλάμε για σκηνές με λουτρά αίματος από μία casual  Τετάρτη του Καλιγούλα ή σεξ από….(θα’λεγα το ’50 Shades of Grey’ αλλά έκανα παύση για να γελάσω). Μικρές πρέζες από όλα αυτά, πασπαλίζετε το μείγμα με έναν διεστραμμένο serial killer που σκοτώνει φαντασμαγορικά (εδώ είναι που λέμε μακριά απ’τον πωπό μας), ανακατεύετε με λίγο mindfuck, στο φούρνο για 400-500 σελίδες και voila! Το crime αριστουργηματάκι σας είναι έτοιμο!
Καταλάβατε τέλοσπάντων. Από αυτά τα τρία συστατικά, η Τζέι Κέι είχε ακριβώς τόσα——-> 0.
Αν έμπαινα σε λεπτομέρειες θα μας έκλεινε το ραδιοτηλεοπτικό οπότε συνοψίζοντας:

1. Αν είστε από τους αναγνώστες που διαβάζουν μόνο μεταφρασμένα σε ελληνικά βιβλία, είστε safe. Δεν έχει βγει…ακόμα…

2. Όσο rookie και να είστε, δεν σας αξίζει κάτι τέτοιο.

3. Ρε πουλάκι μου, ρε κούκλα μου… μήπως να το ξανασκεφτόσουν για παιδική λογοτεχνία; Αφού εκεί σπέρνεις επιτυχίες! Μήπως να αφήσεις την εγκληματολογία σε αυτούς που την αγαπάνε; Λέω εγώ τώρα…

Γενικά θέλω να πιστεύω ότι είμαι ανοιχτόμυαλος άνθρωπος, δέχομαι τις ιδεές και τις πεποιθήσεις των άλλων και μπλα μπλα μπλα… αλλά αν μου πείτε σοβαρά ότι σας άρεσε…
*δεν περιγράφω άλλο*

Υπεράσπιση: Θέλω να δείχνω σεβασμό για τέτοια μεγάλα μυαλά και πραγματικά, έναν τέτοιον (σεβασμό) τον τρέφω κατά βάθος… αλλά κατα μήκος και πλάτος ήταν πατάτα. ΜΑΠΑ ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ! Τζούφιο!

τσεπώνω1 : slang για ‘το τσίμπησα’, το αγόρασα. Όχι σοβαρά τώρα, το αγόρασα.

Pervzoes


Aν πιστεύεις ότι ο σαρκασμός είναι καθαρά αντρική υπόθεση, καιρός να σε διαψεύσουν τα ΧΧ χρωμοσώματά μου.