Η P.J. Harvey τραβάει την τέχνη από τα μαλλιά, ποτέ το ανάποδο

pj-harvey-4f0d73c945479

Υπάρχει μια δημοφιλής θεωρία ότι στην τέχνη και ιδιαίτερα στη μουσική, όλα έχουν παιχτεί, όλα έχουν ξαναγίνει. Πρέπει να είναι το πιο καταθλιπτικό πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Εφόσον το δεχτούμε αυτό, σημαίνει ότι συντηρούμαστε με ημίμετρα, δεν έχει κανένα νόημα να αγωνιούμε ψάχνοντας, περιμένοντας και δημιουργώντας το οτιδήποτε και μπορούμε απλά να ασχοληθούμε με οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας.

Η μοναδική φορά που έχω συμφωνήσει με όλη μου την ψυχή με κάτι που έκανε ο Yngwie Malmsteen, ήταν όταν σε μια σχετική ερώτηση δημοσιογράφου είχε εκφράσει τη διαφωνία του λέγοντας ότι και όλες οι λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί, αυτό σημαίνει ότι δε μπορεί κανείς πια να γράψει κάτι ενδιαφέρον; Εύγε Yngwie, that’s the spirit.

Το γεγονός βέβαια ότι οι νότες είναι μόνο 7, ενώ οι λέξεις κάμποσα εκατομμύρια ανάλογα με τη γλώσσα δεν είναι ενθαρρυντικό, αλλά το mindset κάνει τη διαφορά εδώ. Και δεν είναι μόνο η όποια ακολουθία από νότες που δείχνει την περιπετειώδη φύση ενός καλλιτέχνη, είναι και οι μέθοδοι που ακολουθεί.

Πράγμα που μας φέρνει στο πλέον ενδιαφέρον μουσικό νέο για αυτή την εβδομάδα. Διαβάσαμε στον αγγλικό Τύπο (BBC, The Guardian) για το επικείμενο εγχείρημα της P.J. Harvey, η οποία μετά την μεγάλη επιτυχία του “Let England Shake” προφανώς θέλησε να πάει την όλη διαδικασία ένα βήμα παραπάνω.

Το project λέγεται “Recording In Progress” και κατά τη διάρκεια των 4 εβδομάδων που θα κρατήσει, θα βρει την P.J. και όλους τους συνεργάτες της να έχουν στήσει ένα ολοκληρωμένο studio στο Somerset House του Λονδίνου, όπου και θα ηχογραφήσουν το επόμενο album της, start to finish. Γιατί να γίνει αυτό σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης; Μα επειδή θα είναι το νέο του έκθεμα φυσικά.

Σε ένα ειδικά διαμορφωμένο γυάλινο δωμάτιο θα στηθούν τα πάντα, οι επισκέπτες θα περνούν από την εξωτερική πλευρά του one-way glass (που σημαίνει ότι θα μπορούν να δουν και να ακούσουν τι γίνεται μέσα, οι μουσικοί όμως όχι) και σε 45λεπτα sessions που αντιστοιχούν στο εισιτήριο τους , θα βιώσουν ολόκληρη την ηχογράφηση.

Τα 3,οοο εισιτήρια που διατέθηκαν εξαντλήθηκαν σε 45’ και το ρίσκο της υπόθεσης είναι ότι καθότι οι μουσικοί θα δρουν ανεξάρτητα από την προσέλευση του κοινού, είναι θέμα καθαρής τύχης σε ποια φάση θα πετύχει κάποιος το project. Μπορεί να πέσουν πάνω στο κούρδισμα του μπάσου, ή στο πολύωρο tracking των drums. Φαντάζομαι το απόλυτο jackpot θα είναι οι στιγμές όπου η ίδια η P.J. θα ηχογραφεί, μπροστά σου, τα νέα της κομμάτια, χωρίς όμως κανείς να είναι σίγουρος για το πότε θα είναι αυτό.

Πως θα είναι το album; Θα το μάθουν οι παρευρισκόμενοι από τις 16 Ιανουαρίου ως τις 14 Φεβρουαρίου. Μαρκετίστικο τέχνασμα; Δεν έχω τέτοια εικόνα από τη συγκεκριμένη κυρία. Μάλλον σαν προσπάθεια να σπρώξει τα πράγματα λίγο μακρύτερα μου φαίνεται και είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που θα παραπονεθεί ποτέ για κάτι τέτοιο.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο