Μάθημα Ανατομίας (Μάθε Μπαλίτσα)

anatomy

Το πιο τρανταχτό παράδειγμα φλεγματικού χιούμορ είναι η ίδια μας η αντιφατική φύση. Βάλε έναν εγκέφαλο ικανό να σκέφτεται γαλαξίες, Ανδρομέδες, τη σχάση του ατόμου και προσεληνώσεις σε φεγγάρια μέσα σ’ ένα σώμα που πρέπει να τραφεί, να πάει τουαλέτα και να κοιμηθεί. Βάλε έναν ελέφαντα μέσα σ’ ένα σπιρτόκουτο. Γιατί; Γιατί μέσα στην διαστροφή της διάνοιας που συνέλαβε την ιδέα του Ανθρώπου και την εκτέλεσε, υπήρξε εν τέλει σοφία μεγάλη. Ή έτσι μου ήρθε να εξιστορήσω σήμερα τα πράγματα. Γιατί αύριο θα πρέπει να πληρώσω την ΔΕΗ και να αγοράσω μία εξάδα εμφιαλωμένο νερό από το σούπερ. Δεν θα ‘χω χρόνο για Ανδρομέδες και ανθρωπολογία.

Είμαστε λοιπόν το μεγαλύτερο αστείο. Ωκεανός σε μπουκάλι, βουνό σε γλάστρα. Προγραμματισμένοι για απεραντοσύνη, μα εγκλωβισμένοι μέσα σε πεπερασμένες δουλειές και σπίτια. Αενάως κινούμενοι, μα χωρίς προσανατολισμό. Έτοιμοι να γράψουμε με φεγγαρόσκονη το όνομά μας στον γαλαξιακό ουρανό ενώ παράλληλα ταγκάρουμε τον εαυτό μας στον τοπικό αστικό καφενέ. Πρόθυμοι να βγούμε στους δρόμους, να γίνουμε χιλιάδες, να ενωθούμε για έναν κοινό συγκινητικό σκοπό, να φωνάξουμε ότι είμαστε Τσάρληδες, να κλάψουμε για την ανθρωπιά που έγινε το πιο σπαρακτικό είδος ζώου υπό πλήρη εξαφάνιση ανεπιστρεπτί. Μα, ράθυμοι να πατήσουμε με το ποντίκι μας το link της είδησης με τίτλο «150 φοιτητές σφαγιάστηκαν στην Κένυα». Ο ελέφαντας δε χωράει στο ρημάδι το σπιρτόκουτο.

Υπό αυτό το όμορφο πνεύμα απογοήτευσης και μισανθρωπισμού αποφάσισα να αποδομήσω τον άνθρωπο μπας και τον δω λίγο πιο συμπαθητικά. Ζήτησα λοιπόν από την Μ. να μου κάνει ένα μάθημα ανατομίας, να δω από τι είμαστε φτιαγμένοι. Η Μ. πολύ πρόθυμη μου έμαθε για τα συκώτια, τις σπλήνες, τα νεφρά, τα εμφράγματα του μυοκαρδίου, τα διαφράγματα και την άγνωστη για μένα μέχρι τότε γεωγραφική τους θέση εντός μου. Μου μίλησε με καφέ στο χέρι για την τραχεία, τον μπαρουτοκαπνισμένο μου πνεύμονα και την αλληλοεξάρτηση όλων των εσωτερικών μου οργάνων.

Η Μ., έπειτα από δική μου ζοφερή παρότρυνση, μου μίλησε για τη νεκροψία και τα χασάπικα μυστικά της. Και είδα χέρια ιατροδικαστών να μπαίνουν σε σωματικές κοιλότητες που δεν είχα φανταστεί. Είδα σωματικά μέλη να αποσπώνται με βία και άνεση, είδα ένα γεμάτο σώμα να γίνεται κούφιο και είδα την αναγκαιότητα αυτής της πρακτικής στο βωμό της υπέρτατης επιστήμης, της Ιατρικής. Κυρίως όμως αυτό που είδα ήταν να αποκαθηλώνονται μπροστά μου όλα αυτά τα τεράστια τεμένη που έχω χτίσει από προβληματισμούς, επαγγελματικά άγχη και ερωτικές χιονοστιβάδες. Για λίγο δεν υπήρχε κανένας ελέφαντας και κανένα σπιρτόκουτο και όλα ήταν σε απόλυτη ισορροπία. Όλα έβγαζαν νόημα και φαινόντουσαν απλά μπροστά στην θέα ενός πάγκου νεκροψίας κι ένιωσα ένα αίσθημα συμπάθειας για τον Άνθρωπο καθώς αντιλήφθηκα το πόσο τρομακτικά ευάλωτος είναι μέσα στα ασφυκτικά όρια του δέρματός του.

Και πάλι θα πληρώσουμε την ΔΕΗ, θα τραφούμε, θα κοιμηθούμε, θα απεραντολογήσουμε για ερωτικές χιονοστιβάδες, θα μπούμε μέσα στον μικρόκοσμό μας των 4 εκατοστών, θα φωνάξουμε σαν Τσάρληδες, θα αγνοήσουμε γενοκτονίες, θα γκρινιάξουμε γιατί βρέχει και θα γίνουμε τιτανοτεράστιοι ελέφαντες που δεν χωράνε πουθενά. Γιατί αυτή είναι η ομορφιά. Η αντίφαση μας. Η άκρη που δεν βγαίνει. Γιατί αν ποτέ βγει, τι θα τις κάνουμε τόσες θρησκείες και τόσα τεμένη; Πού θα τα πετάξουμε;

 

Υ.Γ. Παρακολούθησε λίγο εδώ μία ντουζίνα παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς μπάλα. Παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς μπάλα. Χωρίς μπάλα. Εσύ πότε βγήκες από το σπίτι σου τελευταία φορά ξένοιαστος, χωρίς να κρατάς τίποτε στα χέρια παρά μόνο ίσως το κλειδί από το σπίτι σου;

Μάθε μπαλίτσα.

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."