Μανιφεστάρουμε ένα νέο metal ιδίωμα, για να σώσει όλα τα υπόλοιπα

Mastodon

Αγαπάμε το metal; Ναι, χωρίς σκέψη.

Είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλον χρόνια, έχει πάρει από εμάς δύναμη, υποστήριξη, υπόγεια φωτιά και strength in numbers, έχουμε πάρει από αυτό κουράγιο, συντροφιά, εσωτερική παρακίνηση και κουλτούρα. Είμαστε μια δεμένη και δυσλειτουργική οικογένεια εμείς και αυτό, με όλα τα συνεπακόλουθα. Έχουμε ισχυρούς δεσμούς και παθογένειες που χρήζουν ψυχιάτρου.

Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι όλοι εμείς τα γνωρίζουμε αυτά. Και τη μαγεία, αλλά και τις κακοτοπιές. Για αυτό το λόγο, το συγκεκριμένο κείμενο δεν απευθύνεται σε εμάς. Σήμερα μιλάμε με τους εξωσχολικούς. Μη φοβάστε, η αντιπαράθεση είναι για τους υποανάπτυκτους, αυτή τη φορά χτίζουμε γέφυρες.

Είναι η ώρα που θέλω να μιλήσω, όχι με κάποιον που αδιαφορεί για την τέχνη, αλλά με το μουσικόφιλο της διπλανής μου πόρτας. Τον άνθρωπο που αγαπά τη μουσική επίσης, που έχει κοινωνική συναίσθηση, που οι νότες σημαίνουν πολλά και για αυτόν, που μπορεί το αντικείμενο να είναι το vintage indie των Pixies, ή το σπασμωδικό dubstep του Skrillex, ή το χάος των Fugazi, ή το stripped down blues του C.W. Stoneking, ή αυτό το απροσδιόριστο κάτι που κάνει η Bjork, όμως ο βασικός μηχανισμός μας είναι ο ίδιος.

Σε όλους τους υπόλοιπους εραστές της μουσικής γύρω μας, που χάριν ευκολίας θα τους φέρουμε όλους σε ένα πρόσωπο. Ας τον βαφτίσουμε Τάκη.

Ο Τάκης, όταν ακούει τον όρο heavy metal, σχηματίζει μια ίσως όχι ξεκάθαρη, αλλά σίγουρα ισχυρή εντύπωση. Πως είμαστε όλοι προπονητές, ή τελευταία οικονομολόγοι; Ένα τέτοιο πράγμα.

Τι σκέφτεται λοιπόν; Υψηλά decibel, υπερβολή στην έκφραση, σκοτεινή θεματολογία, ταχύτητα και δύναμη, βοώντα πλήθη και efficiency στο πως χρησιμοποιούνται τα όργανα. Είπαμε, ο Τάκης είναι παιδί με αντίληψη.

Αυτά είναι που του παρέχει ο εγκέφαλός του σαν πληροφορία. Υπάρχουν όμως και πράγματα που υποσυνείδητα τα νιώθει. Τον ελιτισμό, τις κάστες, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τη γκετοποίηση του αμυνόμενου, την υπεροψία. Υπάρχουν τέτοια πράγματα στη μουσική και κατ’ επέκταση στην κοινότητά μας; Βεβαίως και υπάρχουν.

Μετά από χρόνια περιθωριοποίησης από τους κακούς εξωσχολικούς, που μας αντιμετωπίζουν σαν πιθήκους που θορυβούν αναιτίως, σαν άξεστους βαβουριάρηδες, σαν άπλυτους μαλλιάδες, έχουν αναπτυχθεί άμυνες. Δυναμώνει ο εσωτερικός πυρήνας της metal κοινότητας, χτίζουμε τοίχο για τους απέξω, ψυχαναγκαζόμαστε να βρούμε όλα όσα ψάχνουμε στη μουσική σε ένα είδος και μόνο, ώστε να μην χρειαστεί να βάλουμε νερό στο κρασί μας, διάολε, ακόμα και τις γκόμενες θα απαρνηθούμε προκειμένου να μην προδώσουμε την πίστη μας.

Ακούγεται τραβηγμένο; Ειλικρινά, το εύχομαι να φαίνομαι παρανοϊκός. Να έχει ξεκομπλαριστεί ο κόσμος και οι νεότεροι αρκετά, ώστε να γελάνε με αυτά. Οι παλιότεροι όμως; Αυτοί ξέρουν ότι δεν τα βγάζω από το κεφάλι μου. Εσύ γέρο, που έχεις προλάβει σε συναυλία το γηπεδικό σύνθημα «είναι πουτάνες, των raveάδων οι μάνες», καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Και όλο αυτό μπορεί να μην το ξέρει, αλλά το νιώθει μέσα του ο Τάκης. Γιατί θυμάται εκείνη τη φορά που έπαιξε στο μεταλλά συμμαθητή του λίγη κιθάρα και εκείνος τον κοίταξε με απορία που μπορούσε να την κουλαντρίσει, αν και δεν ήταν heavy και ασήκωτος. Αν και όχι ένας από μας, κοίτα να δεις, τα κατάφερε. Εκείνη τη μέρα, ο Τάκης σπάστηκε πολύ άσχημα.

Συμφωνούμε πιστεύω όλοι, ότι πρέπει να ξεσφηνώσουμε αυτή την εντύπωση από το μυαλό του. (Ναι, φωνή μέσα στο κεφάλι μου, το ξέρω ότι δεν τον χρειαζόμαστε και να πάει να γαμηθεί ο φλώρος, αλλά αυτή τη φορά βγάλε το σκασμό.)

Βαφτίζουμε ένα νέο ιδίωμα σήμερα. Καλώς ήλθες social metal.

Το social metal είναι οτιδήποτε μπαίνει κάτω από τη heavy ομπρέλα, αφήνοντας όμως απέξω τα στερεότυπα και τα κλισέ. Μπορείς να είσαι σατανιστής και να τσακίζεις τα blastbeats όπως οι Behemoth , ή να είσαι ασήκωτος και καθαρτικός όπως οι Isis. Να κομματιάζεις  συναυλιακούς χώρους όπως οι Cancer Bats, ή να αποδομείς το blackmetal όπως οι Deafheaven. Μπορείς να είσαι οι Kvelertak, οι Porcupine Tree, οι Rush, οι In Flames, οι γαμημένοι Metallica, οι Shrinebuilder. Μπορείς να είσαι οι Mastodon.

Είσαι social metal όταν έχεις χώρο για όλους.

Είσαι αυτό το ζωογόνο πράγμα, όταν η προσωπικότητά σου δεν τσαλακώνεται εκτός συνόρων. Όταν μπορείς να χωρέσεις σε εκείνο το Rockwave με τους Carcass, τη Lana Del Rey, τους Kreator και τους Echo And The Bunnymen. Όταν δείχνεις άνετος στο Heavy By The Sea. Όταν είσαι η προφανής επιλογή για να σε καλέσουν στο Plissken.

Λες να κωλώσουν οι Elecrtic Wizard τον Ιούνιο και να χαμηλώσουν το distortion; Δεν το νομίζω. Είναι τόσο cool, που θα βγουν την ίδια μέρα με τις Savages, θα κάνουν αυτό που έχουν να κάνουν και θα τους λατρέψουν όλοι γι’αυτό.

Ο Τάκης άρχισε να ψήνεται. Το μεγάλο πρόβλημα είναι όμως ότι δε μπορεί κανείς να βάλει σε ένα κουτί το social metal, καθώς μόνο όσοι καλλιτέχνες αναφέραμε είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους, σωστά;

Λάθος. Καταρχήν αυτό δεν είναι πρόβλημα, είναι προτέρημα. Κομμένα τα σύνορα. Δεύτερον, υπάρχει πυξίδα αλλά ψάχνεις σε λάθος μέρος. Όχι στο stage, γύρω σου κοίτα. Για να ανακαλύψεις το social metal, πρέπει να εντοπίσεις τους ωραίους τύπους. Κάποιος λογικός, νοήμων, συνεννοήσιμος και cool γνωστός σου είναι κάπου εκεί έξω και γουστάρει metal. Εκεί είναι ο φάρος σου.

Είναι αυτοί οι μαγικοί άνθρωποι που επειδή τους έχεις σε εκτίμηση, σου κάνουν και τις προτιμήσεις τους πιο ελκυστικές. Που κάνουν το metal να φαίνεται καλύτερο, επειδή το γουστάρουν αυτοί.

Αν δεις αύριο στο δρόμο το Λεωνίδα Αρβανίτη με t shirt Meshuggah, δεν πείθεσαι αυτομάτως ότι κάτι καλό πρέπει να παίζουν;

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο