Μια εποχή στην κόλαση

62240694

“À qui me louer ?

Quelle bête faut-il adorer ?

Quelle sainte image attaque-t-on ?

Quels cœurs briserai-je ?

Quel mensonge dois-je tenir ? 

 Dans quel sens marcher ?”

-A. Rimbau


7/11/14. Η Ευρώπη είναι συγκλονισμένη από το χτύπημα στα κεντρικά της Charlie Hedbo. Οι σκέψεις μας βρίσκονται κοντά στις οικογένειες και τους φίλους των 12 νεκρών. 12 άνθρωποι οι οποίοι πλήρωσαν με τη ζωή τους ιδέες όπως ισότητα, δημοκρατία, ελευθεροτυπία, ελευθερία έκφρασης- έννοιες και κατακτήσεις αυτονόητες ακόμα, σε όλα τα κράτη της ΕΕ.

Όλα;

Όχι όλα.

Υπάρχει μια μικρή χώρα, στην περιφέρεια της Ευρώπης, που μας θυμίζει ότι αυτή η ήπειρος πέρασε Εθνοκαθάρσεις, Παγκοσμίους Πολέμους, Εθνικοσοσιαλισμό κ.ο.κ.

«Σήμερα στο Παρίσι είχαμε μακελειό με 12 νεκρούς ενώ εδώ κάποιοι προσκαλούν ξένους μετανάστες»

Τάδε έφη ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Αντώνης Σαμαράς. Συγχέοντας τους αυτοαποκαλούμενους τζιχαντιστές του “Χαλιφάτου του Λεβάντε”, με τους περισσότερους από 3.000 μετανάστες και πρόσφυγες πολέμου οι οποίοι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, πνίγηκαν φέτος στα νερά της μεσογείου στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από εγκληματίες πολέμου, όπως οι δολοφόνοι του Παρισιού.

Μερικές μέρες νωρίτερα, είχε ποζάρει μπροστά από τον φράχτη της Θράκης διακηρύσσοντας ότι «αυτός ο φράχτης λειτούργησε ως αποτρεπτικό εμπόδιο, που απέτρεψε (sic) την εισροή χιλιάδων λαθρομεταναστών (sic) […] και που είχαν δημιουργήσει χρόνια το τεράστιο πρόβλημα που έζησε ο ελληνικός λαός» φροντίζοντας να φωτογραφίσει ξανά τον ΣΥΡΙΖΑ, για την αντίθεσή του σε τέτοιου είδους πρακτικές.

Διαβάζοντας για το τρομοκρατικό χτύπημα στα γραφεία του σατυρικού περιοδικού και τοποθετώντας τις δηλώσεις του Α. Σαμαρά, πλάι σε αυτές της M. Le Pen, αισθανόμαστε λες και βρισκόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη, όπου οι μορφές, αν και με αρκετά, κατά τα φαινόμενα, διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, τείνουν να παρουσιάζουν μια τρομακτική ομοιότητα σε ό, τι αφορά την αδιαλλαξία, τον φανατισμό και τον ρεβανσισμό.

Καθώς, το γεγονός ότι, έστω και με αφορμή αυτό το τραγικό συμβάν στο Παρίσι, ανοίγει μια συζήτηση με κύριο άξονα το θέμα του φονταμενταλισμού, από μόνο του δεν αρκεί, κυρίως διότι αυτή η κουβέντα διεξάγεται με λάθος όρους.

Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται κατά πόσο οι ψηφοφόροι ακροδεξιών αντι-ισλαμικών κομμάτων όπως η Νέα Δημοκρατία, το Εθνικό Μέτωπο και το Ukip, είναι σε θέση να επιτύχουν μια νηφάλια προσέγγιση στο θέμα του μουσουλμανικού κόσμου, καθώς και στις ζυμώσεις που έγιναν και γίνονται στα κράτη όπου το Ισλάμ είναι η επικρατέστερη θρησκεία στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ενδεχομένως, λοιπόν, να ξαφνιάζονταν αν μάθαιναν πως υπό το καθεστώς ενός από τους πιο αιμοσταγείς δικτάτορες της Μέσης Ανατολής, οι χριστιανοί, καθώς και οι λοιπές μειονότητες της Συρίας, απολάμβαναν πολλά περισσότερα δικαιώματα, σε σχέση με τα όσα (δεν) παρέχονται στους άραβες πολλών χωρών του Πρώτου Κόσμου. (Δεν θέλω να γράφω τα προφανή, αλλά μια τέτοια στάση εξυπακούεται ότι δεν βγάζει “λάδι” τους πατέρα και γιό Άσαντ. Αντιθέτως, έχει πολλά να μας διδάξει για το πώς τα απολυταρχικά καθεστώτα επιτυγχάνουν να αυτοπροστατεύονται δίνοντας ορισμένες ελευθερίες, διαιρώντας σε μερίδες τους εξουσιαζόμενους).

Ή, από την άλλη, είναι τουλάχιστον άξιος αναφοράς ο τρόπος κατά τον οποίο η δυτικοκεντρική αφήγηση καταδυναστεύει τα παράγωγα των όρων που θέτουμε ως συνεκδοχικούς της συνολικής εικόνας- σ.σ. εικόνας που τα ίδια τα ΜΜΕ της ιμπεριαλιστικής δύσης προβάλουν- την οποία λαμβάνουμε ως απόρροια της πολιτική αστάθειας στον αραβικό κόσμο.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα: Χαρακτηρίζοντας τις πρόσφατες συγκρούσεις Σουνιτών και Σιιτών ως «Μεσαίωνας», περιοριζόμαστε βολικά στην δική μας, μάλλον θολή, προσέγγιση της συγκεκριμένης αυτής χρονικής περιόδου, σε σχέση, πάντα, με τα επιτεύγματα που ακολούθησαν κατά την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό, την Βιομηχανική Επανάσταση κλπ. Απορρίπτοντας την παραδοχή, ότι για του Άραβες ο Μεσαίωνας αποτέλεσε ένα σημείο καμπής, σε ζητήματα που αφορούσαν την δημιουργία κρατών, την ανεξαρτησία από την Δύση, τα επιστημονικά επιτεύγματα, την φιλοσοφία, τις τέχνες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλα.

Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν μας εκπλήσσει. Όσα λιγότερα γνωρίζεις για έναν πολιτισμό, τόσο ευκολότερα υποπίπτεις σε ρατσιστικά στερεότυπα. Αναφέρω παρενθετικά, μια έρευνα που έγινε τον Ιούλιο από την ADL Global index, η οποία απέδειξε ότι το ποσοστό των Ελλήνων αντισημιτιστών κυμαίνεται στα επίπεδα της Σ. Αραβίας. Το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι είναι ότι στην χώρα μας πρέπει να είναι πρακτικά αδύνατον να γνωρίσεις από κοντά κάποιον εβραίο, από τη στιγμή, δε, όπου το 95% των κατοίκων δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι.

Ίσως, τελικά, η δολοφονία των 12 Γάλλων από τους φανατικούς ισλαμιστές λειτουργήσει ως έναυσμα προκειμένου να τεθεί υπό αμφισβήτηση ο τρόπος με τον οποίο η Δύση παρεμβαίνει στα εσωτερικά ζητήματα του Αραβικού κόσμου, τα τελευταία 30 χρόνια (ίσως παραπάνω- ίσως πολλά παραπάνω).

Και ίσως, ακόμη και εμείς να οφείλουμε να προβληματιστούμε για το πώς συμπεριφερόμαστε στην καθημερινή μας ζωή απέναντι στις μειονότητες (θρησκευτικές, πολιτισμικές, σεξουαλικές). Διότι αν μπορούμε, με βάση τα μαθήματα από την σύγχρονη ιστορία, να εξάγουμε συμπεράσματα, σε σχέση με την αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι τέτοια φαινόμενα απαντώνται μόνο με περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη αξιοπρέπεια, περισσότερη ελευθερία και περισσότερο σεβασμό στην ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;