Οι 20 καλύτεροι δίσκοι του 2014

best2014

1000mods

20.1000 ModsVultures

Γιατί είναι το σωστό stoner, μερακλίδικο, catchy, επηρεασμένο από τα ντουμάνια των Kyuss. Καλύτερες συνθέσεις από το (ήδη κλασσικό) ντεμπούτο, περισσότερο rockάρισμα (για να κάνουμε φιγούρες στα live), το Vultures κάνει το Χιλιομόδι Κορίνθου να φαντάζει σαν την υπέρτατη μήτρα έμπνευσης. Ξέρεις πολλούς που μπορούν να γράψουν hits σαν το Low σήμερα;

Black-keys

19. The Black KeysTurn Blue

Αγαπητέ hipsterοφανατικέ, αγγίζεις σε σημείο γραφικότητας, τους μεταλλάδες των 80’s. Πειράζει που δεν είναι τόσο groovάτο και  λείπουν τα τραγούδια κράχτες; Εγώ πιάνω στις συχνότητες μου μια υποβόσκουσα classic rock αισθητική και μια χαλαρότητα που με ψήνει να το ξανακούσω. Άλλο ένα κεφάλαιο στο αιώνιο debate περί μουσικής ωριμότητας  μπήκε στο αρχείο.

high-hopes-album-bruce-springsteen-1389043820

18.Bruce Springsteen – High Hopes

Υπάρχει μια “παροιμία” που λέει ότι η πίτσα ακόμα και όταν είναι μέτρια, παραμένει πίτσα. To πιάσατε το νόημα. Η διαφορά είναι ότι ο δίσκος δεν είναι καν μέτριος. Το Αφεντικό αραδιάζει με άνεση  συνθέσεις που θυμίζουν όλες τις εποχές του, απέχει μίλια από το να καταντήσει βαρετός ή γραφικός (δεν θα γίνει ποτέ αυτό) και μας πετάει στα μούτρα μια από τις καλύτερες διασκευές που ακούσαμε φέτος με το Just like fire would των The Saints.

Mustasch-Thank-You-For-the-Demon

17.Mustasch – Thank You For The Demon

Μισώ τα κλισέ. Μου σπάνε τα νεύρα σαν τη ντομάτα στο σουβλάκι (αυτό όμως είναι άλλη ιστορία). Αυτοί οι κερατάδες πάντως  με γύρισαν τούμπα. Κάθε τραγούδι του δίσκου θυμίζει  κάτι κλασσικό. Στο ομώνυμο φαντάζομαι τους Queen της heavy περιόδου ενώ στο All My Life νόμιζα ότι είχαν καλεσμένο τον Klaus Meine (μιλάμε για φωνητική κλωνοποίηση). Anyway, έχουν χιούμορ, καλά τραγούδια και μουστάκια. Case closed.

Body-Count-Manslaughter

16.Body Count – Manslaughter

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Ice T, κιλά coolness, ορισμός διασκευάρας  στο Institutionalized, ντου και ξύλο, στίχοι με νόημα, η πιο “γαμάμε και δέρνουμε” μπάντα επέστρεψε. Talk shit…get shot.

tpathcover1-1405026980

15.Tom Petty & The Heartbreakers – Hypnotic Eye

Ο μπαρμπά Tom το έχει ακόμα. Ενώ η λογική λέει ότι όσο μεγαλώνεις ξεκινάς να μαλακώνεις (ακούσματα-άνθρωπος- απόψεις), εδώ ακούμε πιο δυνατές κιθάρες, συνθέσεις  που θυμίζουν παλιές καλές εποχές (αλλά στέκουν σήμερα) και την (όσο μεγαλώνει) Bob Dylan on cocaine φωνή του. Όλα κομπλέ δηλαδή.

allochiria-omonoia

14.AllochiriaOmonoia

Αυτά τα μονοπάτια του post πες-το-όπως-θέλεις ήχου είναι επικίνδυνα και η περίπτωση να σε πάρουν με τις πέτρες ή να χασμουριέται όλη η πλάση είναι μεγάλη. Οι Allochiria ξεπερνάνε αυτόν τον ύφαλο δείχνοντας ωριμότητα στο χτίσιμο των συνθέσεων και μεράκι στις (καθάριες- απειλητικές) ατμόσφαιρες. Η Ειρήνη ουρλιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο και  live σκοτώνουν (όποιος ήταν Deafheaven ξέρει). Κάτι μεγάλο μαγειρεύεται δίπλα μας.

royalblooddebutcover

13.Royal Blood – Royal Blood

Ελπίζω να μην πέσω έξω σαν τους μετεωρολόγους, να πάνε όλα καλά και να επιβεβαιωθεί το γεγονός ότι εδώ έχουμε το next big thing στον ήχο του rock. Που βασίζω τα παραπάνω; Ρεκόρ πωλήσεων- check. Sold out συναυλίες- check. Εθιστικά (και ποιοτικά, μην το ξεχνάμε) hits-check. Ο Jimmy Page είπε ότι πήγε σε live τους και όταν τελείωσαν, ήθελε και άλλο. Χρειάζεται να πω κάτι ακόμα για να με πιστέψετε;

VIC

12.VICRiza

Θυμάσαι εκείνη τη μέρα που βούιζαν τα social media με αυτό το τραγούδι που έχει μέσα Tool, stoner και κλαρίνο; Όλοι το παραδέχτηκαν ότι αυτός ο γάμος ήταν πετυχημένος αλλά περίμεναν ολόκληρη την εικόνα για να κρίνουν. Τα κομμάτια του παζλ μπήκαν στην θέση τους και τα σαγόνια έπεσαν στο πάτωμα. Σίγουρα είναι ότι πιο σοβαρό έχει γίνει σχετικά με μίξη ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και rock φόρμες. Το hype δεν είναι τυχαίο και κάτι μέσα μου λέει ότι δεν θα βαλτώσουν εύκολα. Πάμε καρφί για εκμάθηση ηπειρώτικων χωρών. Θα χρειαστεί στα live.

resize_1397061949

11.Planet Of ZeusVigilante

Τώρα να σου πω τι; Αφού τα ξέρεις. Να μιλήσω για την ποιότητα του δίσκου, αν είναι καλύτερο από το Macho Libre και γιατί βρίσκεται στην πλειοψηφία των λιστών εκεί έξω; Μπα, έχουν ειπωθεί όλα αυτά, βγάλε μόνος σου άκρη. Αυτό που σκέφτομαι όμως είναι πως πάει το άνοιγμα τους στο εξωτερικό. Γιατί δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι σε μια περιοδεία (support στους Clutch) στην Αμερική, όλοι θα μιλάνε μετά για τους crazy rocking motherfuckers from Athens,Greece. Not Georgia.

Whitechapel-Our-Endless-War

10.Whitechapel – Our Endless War

Οι Αμερικάνοι βρίσκονται σε αυτό το οριακό σημείο που ξεφεύγουν από τα σπάργανα τους και παίζουν μπάλα σε πιο “ανοιχτό” γήπεδο. Δεν χάνουν ίχνος ταυτότητας, εντυπωσιάζουν, τα φωνητικά παραμένουν βόθρος, οι κιθάρες αμόνια και το μπάσο ελατήριο. Απλά πλέον η φωτεινή επιγραφή έχει αλλάξει όνομα. Γράφει φαρδιά-πλατιά METAL και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι.

antemasque

9.Antemasque – Antemasque

Από τις εκπλήξεις της χρονιάς για μένα. Θυμάσαι τον δίσκο (τι δίσκο, δίσκαρος) των Scars On Broadway; E, αυτό είναι το αντίστοιχο από την πλευρά των Mars Volta. Θρεπτικά τραγούδια, συμπυκνωμένα κατά μέσο όρο στα 3 λεπτά, με μαζεμένη εύκολα δυσνόητη prog αύρα. Για να μην ακούγομαι σαν λέκτορας ο οποίος αναλύει τον υπαρκτό σουρεαλισμό μέσα από υποκειμενικές αλήθειες (what?), άκου το LedZeppellινικό Drown All Your Witches και το GreenDaικό 50.000 Killowatts. Το κόλλημα είναι εγγυημένο.

1000x1000

8.Audrey Horne – Pure Heavy

Με τις μεγάλες αγάπες πρέπει να είμαστε σκληροί και εγώ ομολογώ ότι λύγισα σαν ευαίσθητη κορασίδα που βλέπει το Twilight. Ο δίσκος έχει τουλάχιστον 3 fillers, είναι σαφώς κατώτερος από το ήδη κλασσικό Youngblood και απέχει έτη φωτός από το σου-αλλάζω-τη-ζωή-μόλις-με-ακούσεις ομώνυμο αριστούργημα τους. ΑΛΛΑ, το Pure Heavy έχει μαγικές στιγμές. Αυτές που θα σε κάνουν να βάλεις την μπλούζα Maiden, να στηθείς  μπροστά στον καθρέφτη για air guitar και να ουρλιάζεις ρεφρέν σαν του Waiting For The Night  πάνω στις εξαιρετικότατες φωνητικές γραμμές του Toschie. Ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Ένοχος κύριε πρόεδρε.

solstafir

7.SolstafirOtta

Βλέπω τον γέρο (κάτι σε καλόγερο μου έκανε) στο εξώφυλλο και μυρίζομαι την λέξη “έντεχνο” στον αέρα. Το αποφεύγω και χάνεται στην λήθη των φακέλων με τα downloads. Κάπου εκεί, δίπλα στις παλιές τσόντες. Και μετά ξεκινάει το σούσουρο, αποθέωση παντού, ο Τσούνταρος λέει ότι εθίστηκε σαν πρεζάκι και λέω να του δώσω μια ευκαιρία. Καλά έκανα. Να το κατατάξω σε είδος δεν μπορώ, να καταλάβω τι λένε οι Ισλανδοί είναι απλά αδύνατο (το googlαρα μήπως βρω μετάφραση-τζίφος) αλλά αυτές οι βόρειες μελωδίες και το χτίσιμο της ατμόσφαιρας με στοιχειώνει και μου φέρνει εικόνες παγωμένης θάλασσας. Αυτό ήταν το soundtrack του φθινοπώρου για το 2014.

Ryanadamsselftitled

6.Ryan Adams – Ryan Adams

Τον εν λόγω νεαρό τον έμαθα όταν άκουσα τις συμπαθέστατες unplugged διασκευές που έκανε σε Dio και Maiden. Άκουσα και τον προηγούμενο δίσκο του και τον κατευχαριστήθηκα. Εδώ φτιάχνει (επιτέλους) προσωπικό ύφος και μου δίνει την εντύπωση ότι βάζει όλη του την ψυχή σε αυτό που κάνει. Ειλικρίνεια δηλαδή. Όταν εξαφανιστούν οι τραγουδοποιοί τύπου Springsteen, νομίζω ότι αυτός εδώ θα αναλάβει τα ηνία. Εξαιρετικό άκουσμα για προσωπικές στιγμές.

ArticleSharedImage-27682

5.Slash – World On Fire

Το ότι ο Slash περνάει δεύτερη νιότη το έχουμε καταλάβει εδώ και λίγα χρόνια. Εγγύηση για όλους τους hard ροκάδες και μη, πετάει στρώματα από κιθάρες που έχουν νόημα και με κρυφό άσσο στο μανίκι τον Myles Kennedy συνεχίζει και προς την δόξα τραβά. Όλα τέλεια δηλαδή και μακάρι να συνεχίσει έτσι. Αλλά ρε μεγάλε, έχω ένα παράπονο. 17 τραγούδια; Ούτε φιλόδοξα concept albums δεν έχουν τόσα πολλά και το ξέρεις μέσα σου ότι κάποια θα χάνουν σε σχέση με τα υπόλοιπα. Την επόμενη φορά, κάνε οικονομία.

81HBFoiE0aL._SL1425_

4.Gary Clark Jr. – Gary Clark Jr. Live

Η μουσική βιομηχανία μας έχει βάλει σε ένα συγκεκριμένο τριπάκι. Ακόμα και οι outsiders της πρέπει να έχουν μια αίγλη. Κάτω από το πέπλο του underground αέρα τους, πρέπει να κουβαλάνε το μικρόβιο του star system. Γυαλισμένα παπούτσια και χτενισμένοι κονιόρδοι. Εδώ δεν έχει τέτοια. Ο Gary Clark είναι ότι πιο true κυκλοφορεί σήμερα εκεί έξω. Το live album του είναι ακατέργαστο, μπαρουτοκαπνισμένο, διαθέτοντας δικές του τραγουδάρες και blues classics παιγμένα με ψυχή και χαρακτήρα. Έτσι κι αλλιώς, κάποια πράγματα πρέπει να τα έχεις ζήσει για να γράψεις και να τα αποδώσεις.

999306_10152780684445021_681154950_n

3.Against Me! – Transgender Dysphoria Blues

Οι Against Me! δεν θα μείνουν στην ιστορία σαν το συγκρότημα που ο τραγουδιστής τους σιγά σιγά έγινε γυναίκα. Αυτό είναι απλά το αλατοπίπερο σε μια cult λεπτομέρεια που θα τους συντροφεύει. Διότι γκρινιάζουμε/ετε σαν πεθερές ότι το rock πέθανε, ότι το punk έχει σβήσει προ πολλού και άλλα τέτοια χαζά. Και βγαίνει αυτός ο δίσκος φέτος και μας βουλώνει τα στόματα. Με τον πιο επικίνδυνο alternative αέρα εδώ και χρόνια, κιλά attitude στην πλάτη και outcast βιώματα, μας παραδίδουν 10 διαμάντια για μας συντροφεύουν στους αιώνες των αιώνων.

slipknot_5_the_gray_chapter_a__52397.1414005058.1280.1280

2.Slipknot – #5.The Grey Chapter

Όποιος πει ότι περίμενε τέτοια επιστροφή από τους μασκοφόρους, έχει μεγαλύτερη μύτη και από τον Πινόκιο. Ναι φίλτατε, το feeling του Iowa δεν πρόκειται να τυπωθεί ποτέ ξανά στα αυλάκια δίσκου τους (και δεν πρέπει). Αλλά ας δεχτούμε ότι όλα είναι άκρως μελετημένα και υπολογισμένα. Ότι οι Slipknot είναι (εδώ και χρόνια) ένα brand και όχι ένα συγκρότημα. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και αυτοί τον σέβονται απόλυτα. Μετά τον θάνατο και την φυγή/διώξιμο/ξεκατίνιασμα 2 μελών, επιστρέφουν θριαμβευτικά δίνοντας στους ακροατές αυτό που θέλουν. 1 σκαλί πάνω από το All Hope Is Gone μόνο και μόνο για την ξεκάθαρη απουσία hits. Αυτό είναι το δικό τους Death Magnetic.

mastodononcemoreroundthesun_638

1.Mastodon – Once More Round The Sun

Έχω βαρεθεί. Κάθε χρονιά που βγάζουν δίσκο οι Mastodon, τους αποθεώνουμε, μαζεύουμε με σκούπα τα μυαλά μας από το πάτωμα, προσπαθούμε να προσηλυτίσουμε τους αμύητους, λέμε για τον χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει και την άψογη αφομοίωση των επιρροών τους και άλλα διάφορα γραφικά. Αλλά έχω βαρεθεί κυρίως επειδή κανένας δεν μπορεί να τους ξεκολλήσει από τον θρόνο τους. Πάνω από μια δεκαετία μας ξεφουρνίζουν αριστουργήματα και μια ψυχή να τους ακουμπήσει δεν έχει εμφανιστεί. Έτσι έγινε και φέτος. Πιο μελωδικό από το The Hunter, πιο τελειοποιημένες πατέντες, ταυτόχρονα χάος και cheesy (γαμάτες) στιγμές (αυτό το τελείωμα του Aunt Lisa με έχει σημαδέψει). Εμείς συνεχίζουμε τις αμπελοφιλοσοφίες, αυτοί πετάνε τεράστιους κώλους στα videoclip τους και το παραμύθι συνεχίζεται. Έχω βαρεθεί είπαμε. Αλλά για ακόμα μια χρονιά θα το ξαναπώ γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είναι η αλήθεια. Πέστε στα γόνατα και προσκυνήστε το καλύτερο HEAVY METAL συγκρότημα σήμερα.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.