Οι 4 βασικοί λόγοι που οι Έλληνες διαβάζουν πέτσα site

tLKgPs1gk

Αυτούς τους πρώτους 4 μήνες από το launch του mudtimes.gr και έχοντας ήδη θεμελιωθεί (χα) ως η πλέον εξέχουσα φωνή (χαχα) της εγχώριας pop sub-culture (ok, vomit. Now) θεωρώ πως είμαστε, πλέον, σε θέση να εξάγουμε ορισμένα ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με το ποιο είδος αρθρογραφίας έχει το potential να γίνει viral και ποιο όχι.

 

Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, τα entries στο δικό μας μετερίζι, παρατηρούμε πως την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα/ αποδοχή παρουσιάζουν τα εξής θέματα:

 

Ακόμη και αν σε μια εκ των παραπάνω κατηγοριών μαζέψαμε περισσότερα hate views, διότι, σε ευθυγράμμιση με το υπόλοιπο ελληνικό web, γράφουμε άρθρα επειδή τα παίρνουμε, διακρίνονται ήδη κάπως θολά οι υπερτόνοι ενός κανόνα ο οποίος είναι μεν καθολικός και διέπει τον τρόπο κατά τον οποίο λειτουργεί η ιντερνετική αγορά, βασιζόμενη πάντα στα likes, tweets και ads. Κρατήστε την παραπάνω λίστα επειδή ενδέχεται να φανεί χρήσιμη στην συνέχεια.

 

Κατόπιν αυτών, είχε πέσει η ιδέα να μαζευόμασταν τουλάχιστον τρεις από την συντακτική ομάδα γράφοντας ένα κείμενο στο οποίο θα απαριθμούσαμε τα δέκα χειρότερα ελληνικά web sites. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ διότι λόγω φόρτου εργασίας καθώς και απορρόφησης σε άλ  τρομπάραμε.

 

Κάπως έτσι απέμεινα μονάχος να πρέπει να καλύψω το θέμα. Και in all honesty, εδώ θα ασχοληθούμε με ένα πολύ συγκεκριμένο είδος ιστοσελίδων, ή, μάλλον, με μια μοναδική ιστοσελίδα της οποίας το όνομα δεν θα αποκαλύψουμε για ευνόητους λόγους. Σας αρκεί να ξέρετε ότι σε μια ελεύθερη μετάφραση θα αποδιδόταν ως «μαξιλαροπόλεμος τελεία γρ».

 

Αυτό το site, λοιπόν, όπως φαίνεται έχει μια μέτρια προς μεγάλη απήχηση με πάνω από 60,000 likes στο facebook, ενώ κάθε άρθρο συγκεντρώνει κατά μέσο όρο πάνω από 100. ΟΚ, πες ότι κάποια είναι αγορασμένα και έστω πως αρκετά οφείλονται στο ανελέητο spam, ωστόσο μια συντηρητική πρόβλεψή μου είναι πως κατά μέσο όρο το κάθε κείμενο πρέπει να έχει κοντά στις 700 αναγνώσεις. Αριθμός σίγουρα ενθαρρυντικός, και αφού δώσω τα συγχαρητήριά μου στους αρχισυντάκτες για την επιτυχία του συγκεκριμένου εγχειρήματος, δηλώνω περήφανα ότι κατά την άποψή μου το «μαξιλαροπόλεμος τελεία γρ» αποτελεί την εμπροσθοφυλακή του πνευματικού απόπατου της εποχής μας.

 

Κάπως έτσι, και ενώ είχα προειδοποιήσει στο παρθενικό μου άρθρο, κατά το οποίο κήρυσσα την πρώτη Cyber- Jihad ενάντια στον βόθρο, ότι θα επανερχόμουν με σκληρότερη γλώσσα  εάν τύχαινε να συναντούσα αρθρογραφία τέτοιου επιπέδου, εδώ πέρα έχουμε ένα πραγματικό χρυσωρυχείο ακατάσχετης μπουρδολογίας. Συνεπώς οφείλουμε αυτή τη φορά να είμαστε περισσότερο αναλυτικοί, να αποτινάξουμε αποφασιστικά τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας και σίγουρα να μην δείξουμε κανένα έλεος. Ακολουθεί ανάλυση με τίτλο «Οι 4 βασικοί λόγοι που οι Έλληνες διαβάζουν πέτσα site».

 

1.Sex

130-744x482

Έρευνες έχουν αποδείξει ότι χρειαζόμαστε περίπου ένα δέκατο του δευτερολέπτου για να αποφασίσουμε αν το πρόσωπο που παρατηρούμε μας διεγείρει σεξουαλικά, ενώ μέσα σε μερικά λεπτά γνωριμίας, υποσυνείδητα ξέρουμε εάν είμαστε σε θέση να συνάψουμε ερωτική σχέση μαζί του. Σύμφωνα με τον Freud δε, οι ορμές αποτελούν την κινητήρια δύναμη πίσω από την ροπή ενός υποκειμένου προς την ικανοποίηση των βιολογικών του αναγκών. Η libido από την άλλη καθορίζεται από μια σειρά παραγόντων (βιολογικών, ψυχαναλυτικών και κοινωνικών βλ. στρες, άγχος κλπ).

 

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως, στην πραγματικότητα, μια φιλτραρισμένη εικόνα ενός μοντέλου το οποίο ποζάρει λάγνα στον φακό θα μας κεντρίζει πάντα το ενδιαφέρον. Ακόμα και στην εποχή της πληροφόρησης και των μεγάλων ταχυτήτων του Internet όπου μπορείς να παρακολουθείς επί μέρες double penetration στο pornhub, ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει προγραμματιστεί κατά τέτοιο τρόπο ούτως ώστε το γυμνό ή το προκλητικό να μας τραβάει την προσοχή σε κάθε περίπτωση, χαρίζοντας στην ανάρτηση που εμφανίζεται σε ένα timeline υπερφορτωμένο με γάτες, spaming της Lifo και αποκεφαλισμούς αλλόθρησκων αυτά τα κρίσιμα δευτερόλεπτα που διαχωρίζουν το scroll down από το πολυπόθητο click, ίσως και από ένα Like εν συνεχεία.

 

Το κάνει το pillowfights, το έκαναν και οι Theater of Tragedy στο “Velvet Darkness They Fear”. Η διαφορά είναι ότι ένα εκ των δύο είναι για τον πούτσο. Βασικά το “Aegis” ήταν καλύτερο, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα.

 

 

2.Ταύτιση

Kid-refelection-in-mirror

Όλοι έχουμε πηδήξει, έχουμε ερωτευτεί, έχουμε απατήσει, έχουμε χωρίσει. Ίσως όχι με αυτήν ακριβώς την σειρά, και εδώ που τα λέμε ίσως όχι όλοι γενικά, αλλά όπως έλεγε και ο θεούλης Louis C.K., “It gets better”.

 

Με το να συνάπτουμε ερωτικές σχέσεις κατά έναν διεστραμμένο τρόπο πιστοποιούμε την ύπαρξή μας. Όντας με έναν/ μια σύντροφο νομίζουμε ότι κάποιος actually ενδιαφέρεται για το mood με το οποίο σηκωθήκαμε από το κρεβάτι, για το πώς αισθανόμαστε όταν έχουμε γρίπη, για το πώς ήταν η μέρα μας στην δουλειά. Αν φύγουμε για μια άλλη χώρα μάλλον θα λείψουμε στον άλλο και όταν πεθάνουμε θα μετρηθούμε ως απώλεια και όχι ως στατιστικό.

 

Επαγωγικά, μοιάζει λογικό το να θέλουμε να επιβεβαιώνουμε σε κάθε ευκαιρία αυτό το σύμβολο της ύπαρξης. Καθώς εάν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και δεν είναι κανένας κοντά ώστε να το ακούσει ίσως και να μην έπεσε ποτέ, σε ένα site το οποίο γράφει αποκλειστικά για σχέσεις μας παρουσιάζεται το παραμορφωμένο είδωλο της δικής μας -ή μιας δικής μας- σχέσης, προσδίδοντας υπόσταση σε αυτήν, από την στιγμή που εντός αορίστου πλαισίου έχει μια σειρά κοινών (επιφανειακών, δε) χαρακτηριστικών με μια άλλη. Με δυο λόγια: συναισθηματικός αυνανισμός.

 

Το πραγματικά ανατριχιαστικό, ωστόσο, είναι η διαδικασία μιας επιχειρούμενης αντίστροφης ταύτισης.  Διότι ανά περιπτώσεις πέρα από likes υπάρχουν tags, shares και retweets κειμένων, η πλειοψηφία των οποίων, δε, εμφανίζει ως άξονα τον χωρισμό. Κάπως έτσι ο αναγνώστης το πρόβατο προσπαθεί να χωρέσει εντός context τις επαφές του στο facebook ή τους followers του twitter ή τον πρώην ή τους φίλους των πρώην ή εν πάση περιπτώσει κάτι προσπαθεί να κάνει που δεν μπορώ να ερμηνεύσω αυτή τη στιγμή, πέρα από το γεγονός ότι στα μάτια μου θα παραμένει τραγέλαφος.

 

3.Coelh-ism

Ω ναι, ένας παλιός γνώριμος, ένας συγγραφέας ο οποίος μας έχει σημαδέψει, έχει βιάσει τον ψυχισμό μας, έχει σύρει μια ολόκληρη γενιά από μας στα αισθητικά κρεματόρια. Ο Πάολο έχει καταφέρει πέρα από το να είναι όσο κλαψομούνης χρειάζεται, να είναι και όσο κακός χρειάζεται προκειμένου να κάνει επιτυχία. Διότι όταν κάποιος λέει ότι ο Coelho μιλά στην ψυχή του- πέρα από το ότι τα κόκαλα του Thomas Mann τρίζουν- στην πραγματικότητα εννοεί ότι «θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ αυτό» -και ίσως να μην έχει άδικο.

 

Ταύτιση και πάλι λοιπόν, μόνο που εδώ έχουμε εντός συνάρτησης και τον παράγοντα της μηδαμινής πνευματικής καλλιέργειας, άρα και οποιουδήποτε είδους φιλτραρίσματος της πληροφορίας.

 

Ας κάνουμε ένα πείραμα: Θα παραθέσω δύο αποσπάσματα κειμένων τα οποία βασικά αναφέρονται στο ίδιο θέμα. Το ένα είναι ενός νομπελίστα συγγραφέα, το άλλο από το αγαπημένο site που γράφει για τις «σχέσεις όπως δεν τις έχετε ξαναδιαβάσει».

  • “Έλα να με ταράξεις. Έλα να μου ζητήσεις τα ρέστα γιατί δεν σου τα είπα όλα νωρίτερα. ‘Ελα γαμώτο, να με βρεις. Σταμάτα να τα περιμένεις όλα από μένα. Έλα κουβαλώντας την κτητικότητά σου και τρέλα σου να μου επιβάλεις να μην ξαναφύγω από κοντά σου. Να μην κάνω βήμα μακριά σου. Έλα με την καύλα σου για μένα και πες τα μου όλα. Κάνε κάτι και εσύ. Δεν βαρέθηκες τα εύκολα και τα δεδομένα;”
  • “Ήταν πραγματικά, η ώρα που θα μπορούσε να την έχει κοντά του. Συνήθως ως τις τέσσερις το πρωί δε  κάνει κανείς τίποτα, και κοιμάται, ακόμα και αν η νύχτα ήταν νύχτα προδοσίας. Ναι, εκείνη την ώρα κοιμάται κανείς κι αυτό είναι παρήγορο, αφού ο μεγαλύτερος πόθος μιας ανήσυχης καρδιάς είναι να έχει ατελείωτα δικό της το πλάσμα που αγαπά, η να μπορεί να το βοηθήσει, όταν έρθει η ώρα της απουσίας, σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα, που να τελειώσει μονάχα τη μέρα που θα ξαναβρεθούν μαζί.”

 

Πολυεπίπεδη γραφή, ρυθμός, αναπνοές, συνοχή, φόρμα, λεξιλόγιο. Τώρα λοιπόν που με την βοήθεια του A. Camus μπορούμε να ξεχωρίζουμε ένα καλό κείμενο από ένα κακό κείμενο, ας συνεχίσουμε.

 

 

4,Μεταμοντέρτια

 konofaouq

Τέτοιοι είμαστε. Πάντα τέτοιοι ήμαστε. Δεν είναι τυχαίο που σε αυτή την χώρα συνεχίζουμε να ακούμε κάτι τελειωμένες μπάντες όπως οι Anathema, οι Puressence και οι Scorpions. Δεν θέλω να επεκταθώ στο θέμα. Τους ακούμε και διαβάζουμε κάτι άρθρα σαν αυτό. Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που στη γλώσσα του έχει τους όρους «νταλκάς», «ντέρτι», «καψούρα» και «κλαψομουνιά» για να περιγράψει την ίδια κατάσταση. Την χυλόπιτα δηλαδή.

 

Κλείνοντας, οφείλω να αναφερθώ στο γενικότερο πέπλο αποβλάκωσης που καλύπτει τους αναγνώστες άρα συνεκδοχικά και τους αρθρογράφους του site. Διότι έχω την υπόνοια ότι καμία από τις δύο μεριές δεν αναγνωρίζει ότι παράγει και τρέφεται με σκουπίδια. Ακόμη και αν υπάρχουν διακυμάνσεις μεταξύ του επιπέδου των κειμένων (ή όσων άντεξα να διαβάσω, τουλάχιστον) στην πραγματικότητα θα παραμένουν καταρχάς σκουπίδια και κατά δεύτερον χυδαία σκουπίδια καθώς πατάνε στην ανάγκη της πλέμπας για κείμενα επιπέδου Κωστόπουλου και τηλεπροϊόντα όπως η Άννα Δρούζα, εκμεταλλευόμενοι παρασιτικά ίσως την μόνη αγνή έκφραση που μας έχει απομείνει, την ερωτική έκφραση.

 

Προς υποστήριξη του παραπάνω συλλογισμού θα παραθέσω (και ας το σβήσει ο editor) ότι μια εκ των μόνιμων συνεργατών του portal μας πρότεινε να συμμετάσχει ως αρθρογράφος στο Mud Times, προφανώς αγνοώντας τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις των δύο site σε μια σειρά από ζητήματα, και δη στα αισθητικά. Όλοι είμαστε ίσα κι όμοια στο ελληνικό web. Όλα είναι δρόμος.

 

Σε κάθε περίπτωση, και εν αναμονή σχολίων που θα μιλάνε για αρνητικό publicity, για κόμπλεξ κατωτερότητας ή/και για διαφήμιση, σας quote-άρω δυο γραμμές από μια εκ των κορυφαίων στιγμών του κινηματογράφου:

 

 

You need people like me. You need people like me so you can point your fuckin’ fingers and say, “That’s the bad guy.”

 

 

 

 

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;