Οι Cyanna είναι νεκροί. Ζήτω οι Cyanna Mercury.

IMG_8506

Δεν έχω γράψει ποτέ στο παρελθόν ανταπόκριση συναυλίας. Όχι, δεν φοβάμαι, όπως με τις δισκοκριτικές, πως αναλύοντας κινδυνεύω να στερήσω τον ρομαντισμό από τη σχέση μου με το αντικείμενο της περιγραφής μου. Απλά τις σιχαίνομαι αφού αμφιβάλλω αν μπορώ να κατανοήσω την χρηστικότητά τους. Σε ντόπιο επίπεδο επίπεδο νομίζω πως το μόνο που καταφέρνουν είναι να λειτουργούν ως ένα βολικό PRιλίκι για να συντηρούνται οι καλές σχέσεις του τρίπτυχου τύπου-μπάντας-διοργάνωσης. Ο πρώτος επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό από τα όποια κλικ και βρίσκει μια εύκολη απάντηση στα υπαρξιακά του ερωτήματα, ο δεύτερος τροφοδοτεί λίγο τη ματαιοδοξία του μέσα από ένα κείμενο για το οποίο μάλλον είναι ο μόνος που actually gives a fuck και ο τρίτος βάζει ακόμα μια σφραγίδα στην επαγγελματική του αξιοπιστία. Ειδικότερα από την εποχή που το internet παραχώρησε σε όλους μας ανεξαιρέτως τη δυνατότητα να καταγράφουμε και να μοιραζόμαστε τις πάσης φύσεως σκέψεις μας μέσω αμέτρητων blogs/sites/zines, ο rock τύπος (και γενικότερα ο τύπος αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) έχει επιβεβαιώσει πανηγυρικά τα τότε λεγόμενα του εμβληματικού Frank Zappa: «Άνθρωποι που δε μπορούν να γράψουν, που παίρνουν συνεντεύξεις από ανθρώπους που δε μπορούν να μιλήσουν και απευθύνονται σε ανθρώπους που δε μπορούν να διαβάσουν». Sounds familiar, ε;

Υπάρχουν όμως και εκείνες οι φορές που όλα δείχνουν να βγάζουν νόημα. Βλέπεις την φωτεινή εξαίρεση να πλησιάζει προς το μέρος σου. Ο όρος «φωτεινή εξαίρεση» δεν αναφέρεται σε καμιά περίπτωση στον υποφαινόμενο που στην προκειμένη δεν λειτουργεί παρά μόνον ως δέκτης. Αναφέρεται σε έναν πομπό που μπορεί πραγματικά να μιλήσει σε ανθρώπους που μπορούν πραγματικά να ακούσουν. Δεν θα επαναλάβω αυτά που έγραψα την πρώτη φορά. Κάτι τέτοιο δεν θα είχε κανένα νόημα ακόμα και αν τα όσα είδα και άκουσα στο Τριανόν ήρθαν σαν την πιο ονειρική δικαίωση των γραφομένων μου. Οι Cyanna Mercury είναι μια από τις σπουδαιότερες μπάντες που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή εκεί έξω και από τις πολύ λίγες που έχουν την ικανότητα να αφήσουν ένα διαχρονικό στίγμα. Ακόμα και σε μια μουσικά κορεσμένη εποχή σαν την τρέχουσα. Και δεν έχει την παραμικρή σημασία η δικιά μου πίστη αλλά η πίστη της ίδιας της μπάντας σε αυτό, που δε μπορεί παρά να ήταν εμφανής σε όλους όσους έκατσαν στα καθίσματα της κινηματογραφικής αίθουσας πριν λίγες ώρες. Γιατί μόνο κάποιος που κοίταξε τόσο βαθιά μέσα στον καθρέφτη του και πίστεψε σε αυτό που είδε μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο με εκείνους: Να δώσει, έστω και σε έναν άνθρωπο, μια από τις πιο ζεστές γαμημένες σφαλιάρες που δέχθηκε ποτέ.

 

Στο Τριανόν, οι Cyanna Mercury δεν πάτησαν το σανίδι για να παίξουν ένα ακόμα live. Οι Cyanna Mercury ήταν οι ιερείς μιας ακολουθίας μυστηρίων σαν αυτών της Σταύρωσης, της Ταφής και της Ανάστασης που αντί για τον Ιησού είχε τον δικό τους Ερμή τον Τρισμέγιστο (Mercurius ter Maximus) και πάντρευε με κάθε πιθανό τρόπο τις εσωτερικές παραδόσεις της Δύσης και της Ανατολής. Απέδωσαν φόρο τιμής στις επιρροές τους, στις γεωγραφικές τους καταβολές και πάνω απ’ όλα στην ίδια την ψυχή τους. Πέθαναν, περιέφεραν τη σωρό τους, και αναστήθηκαν την ίδια νύχτα. Αυτή είναι η πεμπτουσία στην σχέση του όντος με την τέχνη: Η δυνατότητά του να περάσει επανειλημμένα τις λεπτές διαχωριστικές γραμμές ζωής και θανάτου, να υπερβεί και να εμπνεύσει. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πόσο διήρκησε η τελετή. Αδυνατώ να υπολογίσω ακόμα και τώρα. Ο χωροχρόνος χθες ήταν ρευστός και ταξίδευε από το Δέλτα του Μισισιπή του 19ου και 20ου αιώνα, στην Βρετανία των 80’s και από εκεί στο Βόσπορο. Με αρτιότητα, με σεβασμό, με ταπεινότητα, με σιγουριά, με θρησκευτική ευλάβεια, με καρδιά. Και όλα έδειχναν να βγάζουν νόημα.

 

Οι Cyanna είναι νεκροί. Ζήτω οι Cyanna Mercury.

 

Setlist, προσέλευση κοινού, ποιότητα ήχου, φωτογραφικό υλικό, ενδυματολογικές επιλογές των καλλιτεχνών και το ότι ο Closerfield ήπιε για πρώτη φορά σε συναυλία τσάι αντί για 7 ποτήρια Stoli, είναι μερικά από αυτά που δεν πρόκειται να συμπεριλάβω στο πρώτο και (ελπίζω) τελευταίο live report της ζωής μου αλλά θα ήταν αμαρτία να μην αναφερθώ στην εξαιρετική επιλογή του Lumiere σαν special guest που με τη συνοδεία δύο εγχόρδων και σε συνδυασμό με την αισθητική καταλληλότητα της κινηματογραφικής αίθουσας, έντυσε την ατμόσφαιρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 

Υ.Γ. Οι μερακλήδες ρομαντικοί να προμηθευτείτε την κασέτα εφόσον υπάρχει ακόμα διαθέσιμη. Ανέκαθεν σνόμπαρα τα old-fashioned μέσα αναπαραγωγής αλλά οι τελευταίες ώρες παρέα με το παλιό μου walkman είχαν κάτι το ιδιαίτερο, οφείλω να ομολογήσω.

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.