Ο απατεώνας που ακούει στο όνομα M. Night Shyamalan επιστρέφει. Μια αναδρομή στα εγκλήματα του.

m night

Όταν θα έχουν περάσει τα χρόνια και ζω ακόμα, θα ήθελα να δω μια βιογραφική ταινία (σε στυλ Εd Wood) για την ζωή και τα έργα του M. Night Shyamalan. Προσέξτε: όχι κάτι καλογυαλισμένο το οποίο θα δείχνει πόσο πολύ αγαπούσε το σινεμά και την ζωή (μπλα,μπλα, κλάμα, εμετός) αλλά μια ζόρικη κατάβαση στον εσωτερικό του κόσμο ώστε να αποκαλυφθεί ΠΩΣ αυτός ο άνθρωπος κατάφερε την μεγαλύτερη απατεωνιά στην ιστορία του Hollywood:

Να πείσει τον κόσμο πως μπορεί να γράψει και να σκηνοθετήσει.

Σίγουρα το πανούργο του σχέδιο ξεκίνησε με το πιο γνωστό του έργο.

Ομολογουμένως η Έκτη Αίσθηση είναι μια καλή ταινία (αν και το “Οι Άλλοι” είναι δέκα κλάσεις καλύτερο αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Είχε όλα τα συστατικά που θα την άφηναν στις μνήμες μας σαν κάτι το εξαιρετικό: σοβαρή ερμηνεία από Bruce Willis (όλες οι ερμηνείες του είναι σοβαρές αλλά κανείς δεν το καταλαβαίνει), τρομακτικό θέμα και το απαραίτητο grande twist (χωρίς λεμόνι) φινάλε.

Αν και η Έκτη Αίσθηση δεν ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο (είχε κάνει άλλες 2 παπαριές που κανείς δεν θυμάται), όλοι την ορίζουν σαν το ξεκίνημα του.

Και κάπου εδώ ο Ινδός απατεώνας (δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο, αν ήταν από την Ελλάδα θα έλεγα ο Έλληνας απατεώνας με όλη μου την ευχαρίστηση) πρέπει να έκανε μάγια, βουντού, εξορκισμούς πάνω στους παραγωγούς ώστε να τους πείσει πως μπορεί να τους φέρει και άλλο ζεστό παραδάκι στις τσέπες. Απλά χρηματοδοτήστε με, θα τρέχουν να δουν τις ταινίες μου επειδή θα τους πλασάρω ανατροπές στο φινάλε και εγώ θα σας κάνω πλούσιους. Ε λοιπόν, αυτό ακριβώς συνέβη.

 

Επέστρεψε μόλις ένα χρόνο μετά με τον Άφθαρτο. Μια ταινία που είχε έναν Willis να φοράει το βλέμμα του Keanu Reeves, ένα φινάλε στο οποίο όλοι αναφώνησαν “ε και;” και τον meanest motherfucker που έχει πατήσει το πόδι του σε αυτόν τον πλανήτη να συμπεριφέρεται σαν φλώρος νταβατζής βγαλμένος από τα 70’s.

Επόμενο βήμα: O Οιωνός.

Για κάποιο λόγο που δεν θυμάμαι, όταν είχα δει την ταινία στο σινεμά, μου είχε αρέσει αρκετά. Και ας ήξερα μέσα μου πως πρόκειται για μια κακή μετριότητα. Δεν ξέρω αλλά εντελώς  υποκειμενικά είναι κάτι που του συγχωρώ. Plus, αυτή η σκηνή είχε ανατριχιάσει την (τότε) αθώα ψυχούλα μου:

Αντικειμενικά όμως μιλάμε για Mel Gibson, εξωγήινους να κόβουν βόλτες σε χωράφια και όπου αλλού τους καυλώσει με το τέλος να μας λέει πως η πίστη μας και το νερό είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε στην ζωή μας για να προστατευθούμε από το κακό. Ουστ.

 

Και έφτασε η στιγμή του Σκοτεινού Χωριούυυυυυυυ.

Αχ, δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την αποφράδα μέρα που η προβολή τελείωσε και καθώς κατέβαινα τα σκαλοπάτια, ο φίλος μου ο Νίκος φώναζε σε αυτούς που ετοιμάζονταν να μπουν μέσα “φύγετε όσο προλαβαίνετε, τρέξτε να γλυτώσετε”. Αξέχαστες στιγμές indeed.

Να πω ότι έκοψα τις φλέβες μου από την βαρεμάρα; Πως το φινάλε ναι μεν κάτι έλεγε αλλά “ρε μεγάλε, ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ όλο αυτό.” Ένα γαμημένο αεροπλάνο δεν έχει περάσει ποτέ πάνω από το κωλοχώρi;

Ή το γεγονός πως τα creatures μοιάζουν με γελοία γιγάντια αρμαντίλο που έχουν βγει βόλτα για τις απόκριες;;;;;;;

Το Lady In The Water είναι απλά ένα ευχάριστο παραμυθάκι που θα μπορούσε να παίζεται στην μεσημεριανή ζώνη σαββατοκύριακου του Mega και όσο και να φωνάζουν πολλοί για αλληγορίες, μπορώ να σου πω ότι υπάρχουν αρκετές τέτοιες και εδώ:

Και μετά ερχόμαστε στο The Happening. Την ταινία για την οποία θα έπρεπε να τον κλειδώσουν σε μπουντρούμι να κάνει παρέα στον σαδομαζοχιστή από το Pulp Fiction και να πετάξουν το κλειδί στον υπόνομο. Νιώθω τυχερός που δεν θυμάμαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ από αυτό το σκουπίδι και δεν θέλω να μπω στον κόπο να θυμηθώ γιατί θα καταλήξω κάπως έτσι:

The Last Airbender: Η ταινία που συγκέντρωσε 9 υποψηφιότητες για τα Χρυσά Βατόμουρα του 2010. Δεν μεταδίδω άλλο.

After Earth: Πραγματικά απορώ ακόμα γιατί σπατάλησα 2 ώρες από την ζωή μου ώστε να δω τον Will Smith και τον γιο του να μου πλασάρουν μαθήματα ζωής, αξιοπρέπειας και αγάπης. Μπλιαχ.

 

Eρχόμαστε στο 2015 και ο ταλαίπωρος τι κάνει; Επιστρέφει με το The Visit, το οποίο είναι γυρισμένο με την κλασσική μέθοδο της αληθοφανούς ερασιτεχνικής-στο χέρι- κάμερας, πετώντας μας ένα cheesy horror trailer. Στοίχημα από τώρα ότι τα παιδιά έχουν κάτι το σατανικό είτε τα μπαρμπόνια προσπαθούν να τα προστατέψουν από κάνα διαόλι ή κάτι τέτοιο τελοςπάντων. M. Night, bring it on, εμείς θα σε περιμένουμε στην γωνία με το φτυάρι στο χέρι.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.