Ο δαίμων της τηλεφωνίας και άλλα δεινά

ScreenShot2014-07-09at174705_zps755256cf

 

Μου είναι ενοχλητική η δαιμονοποίηση γενικότερα, ειδικά όταν αφορά την αναπόφευκτη αλλαγή και ειδικότερα όταν αφορά τα αντικείμενα. Μου τη σπάει γιατί κάθε 2, 5, 10 χρόνια ο εκάστοτε δαίμοντας αλλάζει πρόσωπα, γιατί μαγικά αφορά κάθε φορά τη “νέα γενιά”, γιατί τα αντικείμενα τα χρησιμοποιούν άνθρωποι και μόνα τους δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και γιατί έχει αποδειχτεί ανά τα χρόνια ότι δεν επιβεβαιώνεται καμία φοβία για τη γενιά και το αντικείμενο της δαιμονοποίησης.

 

*Ανακινώ την ανάμνηση των σατανικών Furby και της επιληψίας ως αποτέλεσμα του Playstation

 

Αντικείμενο δαιμονοποίησης τα τελευταία χρόνια τα smart phones. Σαραντάρηδες και σαραντάρες, νεότεροι που εύχονται να είναι σαράντα ή γενικότερα βράχοι της συντήρησης γεμίζουν τα διάφορα home pages μου με φωτογραφίες πιτσιρικάδων που κάθονται “μαζί αλλά χώρια, με τα μούτρα πάνω στα κινητά” και από δίπλα αντίστοιχες φωτογραφίες “πώς ήταν παλιά” – χαμόγελα, φιλάκια, χεράκια, σωστές stock photos. Αλλά και η “πραγματική ζωή” όπως την αποκαλούν οι άνωθεν αντεπιτίθεται: γιαγιά και -ζάκι στο λεωφορείο μου την έχουν πει επειδή “ασχολούμαι με το κινητό”. Απάντησα και τις δύο φορές: στη γιαγιά είπα ότι καλύτερα να ασχολούμαι με το κινητό παρά με το τι κάνουν οι υπόλοιποι (snap) και στο -ζάκι είπα “είσαι σίγουρος ότι αυτό είναι κινητό”; Ανέπνευστο ναι, αλλά ψάρωσε οπότε το θεωρώ μισή επιτυχία.

 

For the record έπαιζα σουντόκου. Τα πρακτικά να σημειώσουν επίσης ότι δεν έχω καμία ιδιαίτερη σχέση με το smart phone του πέους που έχω και δεν αξιοποιώ ούτε το 3% των δυνατοτήτων του, επομένως αυτό δεν είναι ένα κείμενο υπεράσπισης του εαυτού μου. Αυτό που υπερασπίζομαι εδώ και θα το υπερασπίζομαι μέχρι να κουραστώ (πλησιάζω), είναι μια φρασούλα που κλισεδιάρικα λέγεται live and let live και σε κακές μέρες λέγεται σκάσε, δεν σε αφορά καν.

 

no-wifi

 

Πρώτα από όλα, δεν μπορώ να θυμηθώ α) πότε ήταν καλό να μιλάς στον κάθε άγνωστο που βλέπεις και α)… πότε συνέβαινε αυτό; Βέβαια η ρίζα αυτής της θέσης βασίζεται στο ότι όλοι είμαστε σούπερ κοινωνικοί, όλοι αποζητάμε συνεχώς την ανθρώπινη επαφή και όταν είμαστε μόνοι μας δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Προϋποτίθεται επίσης αυθαίρετα ότι η ανθρώπινη/κοινωνική επαφή είναι πάνω από όλα για όλους ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Είναι πλεονασμός, αλλά θα πω ότι  κάποιους ανθρώπους τους ενδιαφέρουν περισσότερο τα παζλ, η πληροφόρηση, το διάβασμα και ό,τι άλλο μπορεί να ψαρέψει κανείς από τον ωκεανό that is the internetz από τα νέα του αδερφού της Σούλας. Επομένως αν στείλεις το παιδί σου για αναγκαστική έξοδο με την τρίτη του εξαδέρφη επειδή το υποσχέθηκες με τη μάνα της, μην απορείς γιατί βγάζει το κινητό και προτιμά να μιλάει με τους πραγματικούς του φίλους στο φεις μπούκ. Επίσης, μια που τα λέμε, δεν κάνεις unlike τη σελίδα Αγαπώ τα μίνιονς και μετά να πάμε στο patronizing;

 

Όχι, όχι, μην αρπάζεσαι, όλα αυτά φυσικά είναι γενικεύσεις για τη χαρά της αφήγησης, συνοδεία για τον καφέ μας, έχεις κάθε δικαίωμα να σου αρέσουν τα μίνιονς και να παραφράζεις τον Άινσταϊν (…), οφείλω να σου πω πάντως ότι όπως δεν βγήκαν τα μάτια κανενός από την τηλεόραση, δεν θα βγουν και από το κινητό. Επομένως, την επόμενη φορά που θα δεις την πιτσιρικαρία με το κινητό στο χέρι, πνίξε την ξινίλα και κατάπιε απλά ότι δεν είναι δική σου δουλειά. Άσε την κινδυνολογία για τον Μπαμπινιώτη τους γιαλαντζί γλωσσολόγους και όταν θα σκέφτεσαι το μέλλον, θυμήσου ότι, όπως λέει (;) ο αγαπημένος (!) συγγραφέας Πάουλο Κοέλιο, όλα θα πάνε καλά.

 

high-fidelity

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.