Ο διοργανωτής μέσα μου

diorganotis

Οι Γκούφηδες του διαδικτύου αρέσκονται σε αβάσιμες συγκρίσεις. Προσπαθούν για παράδειγμα να πείσουν για την ανωτερότητα τού metal κοινοποιώντας επεξηγηματικές εικονίτσες που βάζουν δίπλα-δίπλα Whitney Houston με Bathory (τυχαία παραδείγματα, οι παραλλαγές είναι τόσες όσα και τα κιλά γραφικότητας), λες και το συνθετικό/στιχουργικό credit αποτελεί τον βραχνά ενός pop hit, λες και ζούμε σε έναν κόσμο όπου εμπορικά/κοινωνικά θα έστεκε το “One Rode to Asa Bay” να σαρώνει τα charts.

 

Σε παρόμοια levels goofiness, ένα άλλο αγαπημένο hobby-και πιο επίκαιρο-είναι οι φεστιβαλικές συγκρίσεις. Βρίσκουμε ποιες χώρες το έχουν μεγαλύτερο, κι αυτόματα ορίζουμε πώς «πρέπει να γίνεται» και ξέρουμε και όλους τους λόγους που «σιγά μη γίνουν αυτά στην Ελλάδα».

 

Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως και σε άλλες, περισσότερο γενικευμένης συναυλιακής γκρίνιας, ο επιτιθέμενος είναι η λογική η ίδια κι όχι ο διοργανωτής. Δεν έχω καμιά όρεξη να κάνω το δικηγόρο των διαβόλων που κατά καιρούς μας έχουν ταλαιπωρήσει τόσο πολύ με άθλιες κι επικίνδυνες συναυλιακές συνθήκες, ερασιτεχνικές διοργανώτικές τακτικές που σου στερούν το δικαίωμα στη μπύρα και στο κατούρημα, master στην επιλογή των πιο ακατάλληλων χώρων ever και πορτιέρηδες-γορίλλες με IQ μπανάνας. Αλλά οι διαμαρτυρόμενοι, δείχνουν ανίκανοι για τους πιο απλούς μαθηματικούς συλλογισμούς κι αποδεικνύονται και σκράπες στη γεωγραφία.

 

Τα προφανή: όταν οργανώνεις μια συναυλία, είτε είναι οι U2 είτε οι Los Natas, τα έξοδα είναι δεδομένα. Η ενοικίαση του venue, τα αεροπορικά/διαμονή της μπάντας και του crew, το PA και η αμοιβή τού καλλιτέχνη, καθώς κι ό,τι φάει/πιει (ενίοτε κι ό,τι σνιφάρει). Τα έξοδά σου θα καλυφθούν από τη ζήτηση, η πρόβλεψη της οποίας θα ορίσει και την τιμή του εισιτηρίου. Και let’s face it, με εξαίρεση τα ονόματα ΟΑΚΑ εκτοπίσματος ή τον Manu Chao, το ενεργό συναυλιακό κοινό της Ελλάδας πόσο είναι; 15.000; 20.000; 25.000; Πόσοι παραπάνω μαζεύτηκαν στους Black Sabbath, Depeche Mode ή στους Big 4; Στους Iron Maiden το 2011 ήμασταν-δεν ήμασταν 10-12.000 (κι άσε τα forum να λένε για τριανταχίλιαρο).

 

Ποιο ευρωπαϊκό festival στήριξε την πηγμένη στα ονόματα αφίσα του με την προοπτική τόσο μικρής προσέλευσης; Επίσης, πόσο στούρνος μπορεί να είναι κάποιος που εξισώνει ένα κεντροευρωπαϊκό festival-όπου τα μισά ονόματα είναι ή ντόπιοι ή η μετακίνησή τους στοιχίζει ένα μπιτόνι βενζίνη-με ένα festival στην πιο απόμερη γωνίτσα της Ευρώπης, στη Μόρντορ της Μεσογείου, όπου οι μετακινίσεις ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι στοιχίζουν τα πολλαπλάσια…

 

Είχα την απατηλή εντύπωση ότι όλα τα παραπάνω είναι προφανή κι ευκόλως εννοούμενα, όσο το πόσα μήλα θα έχω αν έχω ήδη ένα μήλο και μου δώσουν άλλο ένα (μήλο). Για παράδειγμα, δε σηκώνει συζήτηση ότι το τελευταίο Rockwave αποτελούσε τον πάτο στην ιστορία του festival, τόσο πάτο που συναντάς τη Σαντάκο. Το line-up μαρτυρά κινήσεις πανικού, και φυσικά δεν εννοούμε ότι δε συμβαδίζει με το πρόθεμα “rock-” τού brandname, αυτά είναι γραφικότητες. Όμως, σαν λύση είναι φτηνή κι εμπεριέχει το μικρότερο δυνατό ρίσκο, ειδικά σε μια περίοδο όπου το θετικό σενάριο των 10.000 εισιτηρίων δε φτάνει ούτε για το ανάμικτο παγωτό χωνάκι τού manager ενός οποιουδήποτε σωστού headline ονόματος.

 

Αυτό ισχύει για όλες τις στρατηγικές κινήσεις. Πάλι Clutch, πάλι Warlord, οι Iced Earth σίγουρα έχουν διαμέρισμα στη Λιοσίων για να μην πηγαινοέρχονται. Σε μια αγορά που καταρρέει, όσο υπάρχουν ονόματα που μπορούν να στηρίξουν την επιχείρηση, αυτούς θα βλέπουμε. Και ο τελευταίος που πρέπει να λογοδοτήσει, είναι ο ίδιος ο διοργανωτής. Μιλάμε για μια επιχείρηση που οφείλει να καλύψει τα έξοδά της και να βγάλει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, όπως συμβαίνει (κρατηθείτε, ακολουθεί μεγάλη αποκάλυψη) σε όλα τα επαγγέλματα. Όποιος πιστεύει ότι ο διοργανωτής επιδοτείται από το κράτος ή θα βάλει την κληρονομιά της γιαγιάς του για να δούμε εμείς ένα festival 60 ονομάτων και 3 σκηνών με το 1/3 των εισιτηρίων/εσόδων ενός Hellfest, ας κουνήσει το κεφάλι του δεξιά-αριστερά να το ακούσει να κάνει “γκλιν-γκλον”.

 

Α, και πού ’στε; Η οικονομία και η γεωγραφική θέση της Βουλγαρίας, φυσικά κι ευνοεί πάμφθηνα εισιτήρια και προσέλευση από όλη την κεντροανατολική Ευρώπη. Γι’ αυτό ποτέ δεν θα γίνουμε Sofia, όχι επειδή κάποιος ντόπιος διοργανωτής τσακώθηκε με τους Iron Μaiden για το ποιος θα κάτσει παράθυρο στο βανάκι…

Διονύσης Νταλκάς


Αποψιάτορας. Ημιμαθής ξερόλας. Εθισμένος στο ρολό φυσαλίδας. Είδωλο του ο Ιζνογκούντ.