Ο καταπιεσμένος gay factor στο heavy metal

main_pic

Φίλος μεταλάς μου στέλνει να ακούσω «για να ξεστραβωθώ» το καινούριο hit νεο-retro σουηδικής μπάντας (αλλά καθόλου bad-ass). Το ακούω, ωραίο, του το δηλώνω («ωραίο») κι επιστρέφω στο Run The Jewels που έπαιζε 3 tabs πιο δίπλα. Βλακωδώς του το δηλώνω κι αυτό, για να λάβω ως απάντηση «κλείνεις τους *τάδε* για να ακούσεις gay μουσική»;

 

Ας αποδομήσουμε το παραπάνω:

Έστω ότι ο χαρακτηρισμός “gay” χρησιμοποιείται ελαφρά τη καρδία χωρίς κανένα απολύτως σεξουαλικό χρώμα, ώστε να δηλώσει κάτι όχι-και-τόσο επιθετικό. Δηλαδή λιγότερο «παντελονάτο», πιο «γυναικωτό» και «για κοριτσάκια», έστω δηλαδή ότι το ζητούμενο είναι να τις βγάλουμε έξω και να μετρήσουμε ποιανού η μουσική είναι πιο macho. Κι όμως, το ίδιο το metal-γενικεύοντας-είναι ΕΝΤΕΛΩΣ asexual. Ή αλλιώς, η λιγότερο straight μουσική τάση.

 

Πρόκειται για το πλέον «εχθρικό» προς τα κορίτσια είδος μουσικής (συγκριτικά με τα υπόλοιπα είδη, εννοείται – το ξέρω ότι είστε πολλές), η έκφραση του οποιουδήποτε σεξουαλικού προσανατολισμού αποτελεί την μειοψηφεία στον metal στίχο ενώ το χαρακτηριστικότερο metal image θυμίζει θαμώνες gay bar στα 70s.

jp

Κι όλα θα ήταν μια χαρά ως εδώ (αν μια σεξουαλικά outsider αισθητική βρίσκει έκφραση και μέσα από το metal, τότε αυτό το καθιστά 10 φορές πιο ώριμο σαν μουσική τάση) αλλά οι metal fans επιμένουν να χρησιμοποιούν το “gay” ως συνώνυμο του «μέτριου», «κακού», «λαπάδικου» κλπ. Προφανώς λόγω της παρεξήγησης ότι ο ομοφυλόφιλος είναι λουλουδένιος, ζαχαρένιος και λιώνει με τη βροχή. Για να το δούμε λίγο πιο ωμά:

Τώρα που λύσαμε τα περί σκληράδας, πάμε παρακάτω.

 

Το να χρησιμοποιείται το “gay” ως «φλώρος», δηλώνει μια επικίνδυνη άγνοια, όσα «χαλάρωσε κι εσύ μωρέ» κι αν αναστενάζετε τώρα. Επικίνδυνη γιατί διαιωνίζεται το στίγμα μιας μειοψηφίας που ακόμα βιώνει κοινωνικό ρατσισμό. Gay είναι ο Gaahl και straight ο Holopainen. Ακόμα μεγαλύτερη παραδοξότητα, το ότι αυτή η αργκό προτιμάται από τις πλέον asexual κοινότητες (death metal, thrash metal) προς αυτούς που έχουν λατρέψει τα κορίτσια περισσότερο από κάθε άλλον (glam metal, emo). H άγνοια, ή αλλιώς η (όχι και τόσο καλά) κρυμμένη ομοφοβική τάση του μέσου μεταλά προδίδεται από την στερεοτυπική εικόνα που έχει για την LGTB κοινότητα. “Gay” είναι εξ ορισμού το κουλτουριάρικο, το ανάλαφρο. Όπως “metal” είναι το ανεγκέφαλο, το άπλυτο. Sounds familiar;

 

Αλλά έστω ότι είμαστε τόσο cool κι ανοιχτόμυαλοι που μπορούμε να κανιβαλίσουμε τα πάντα. Φυσικά και (θα έρεπε να) μπορούμε. Κακό ψόφο στην πολιτική ορθότητα, κι αν είναι να αρχίσει να μπαίνει φίλτρο σταν χαβαλέ, τότε τρέφουμε μια μικρή χούντα μέσα μας. Αλλά από όλους τους πιθανούς χαρακτηρισμούς, ο μεταλάς επέλεξε να χρησιμοποιήσει το “gay”. Ο μεταλάς, που λατρεύει μπάντες που λατρεύουν το gay outfit. Ο μεταλάς, που ακούει την μουσική που έχει αγνοήσει τα κορίτσια όσο καμία άλλη (για κάθε ένα ερωτικό τραγούδι υπάρχουν δέκα fantasy-gore-σατανικής-ψευδοσατανικής-πολιτικής θεματολογίας – και γαμώ, αλλά μη μας κουνάς το πόσο μεγάλη την έχεις. Δεν την έχεις.) Ο μεταλάς, που ένας από τους θεούς του είναι ο Rob Halford, ένας άνθρωπος που ζούσε για χρόνια κρύβοντας τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Ο μεταλάς, που καυχιέται ότι η μουσική του αγαπά τη διαφορετικότητα, επιδίδεται εδώ και δεκαετίες σε λεκτικό bullying.

 

Όταν ο Halford βγήκε από τη ντουλάπα, δεν άνοιξε ρουθούνι. Λόγω ψυχαναγκαστικής ανοχής (επειδή αγαπάτε τους Judas Priest) κι όχι λόγω υγιούς αποδοχής. Φτύνουμε στο λαρύγγι όλων των «ναι μεν είναι gay, αλλά…». Δεν ξέρω πόσοι «αλλά…» θα συγκρατούσαν την αηδία τους στην υποθετική θέα του Metal God να ζουζουνιάζει με το αγόρι του (ο metal Τύπος βρωμάει τέτοιες φωτογραφίες, απλά για straight ζευγάρια). Συμπτωματικά πριν λίγες μέρες, η θέα δυο δηλωμένων gay μουσικών αγκαλιασμένων, δεν αντιμετωπίστηκε και τόσο πολιτισμένα: ο Roddy Bottum των Faith No More κατέβασε από το facebook και ξανανέβασε μια φωτογραφία του με τον Rob Halford, ζητώντας περισσότερο σεβασμό στα σχόλια.

rob_roddy

Η metal κοινότητα δεν έχει περισσότερους ή λιγότερους κατά κεφαλήν ομοφοβικούς από οποιαδήποτε άλλη κοινότητα, μουσική ή μη. Αλλά ως μια μουσική φτιαγμένη από και για outsiders, καλό θα ήταν να προσέχει λίγο την αργκό της. Ειδικά όταν έχει τόσο έντονο gay DNA μέσα της. Έστω και συμβολικό.

manowar

 

ΥΓ. Το παρόν άρθρο αποτελεί πρόχειρη διασκευή αυτού εδώ.

Διονύσης Νταλκάς


Αποψιάτορας. Ημιμαθής ξερόλας. Εθισμένος στο ρολό φυσαλίδας. Είδωλο του ο Ιζνογκούντ.