The Interview: Μην κρίνεις για να μην κριθείς

Ο Seth Rogen και ο James Franco τα βάζουν με την Βόρεια Κορέα

 

Είναι σίγουρα το σοβαρότερο πράγμα που έκανε ο Seth στη ζωή του. Είναι πολλοί μήνες που το θέμα απασχολεί τα media παγκοσμίως, αλλά τις τελευταίες μέρες έχει κλιμακωθεί σε απίστευτο βαθμό. Η ιστορία πίσω από το “The Interview”, την πρόσφατη ταινία με πρωταγωνιστές τον Rogen και το James Franco έχει ξεπεράσει όλες τις προσδοκίες publicity wise, αλλά όχι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το σενάριο αφηγείται την προσπάθεια δυο πρακτόρων της CIA να δολοφονήσουν τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Kim Jong-un, υποδυόμενοι τους δημοσιογράφους που σκοπεύουν να του πάρουν μια face to face συνέντευξη. Εκεί που διαφοροποιείται η συγκεκριμένη από όλες τις υπόλοιπες αμερικάνικες ταινίες όπου κάποιος ήρωας τα βάζει με ένα ξένο απολυταρχικό καθεστώς είναι ότι δεν πρόκειται για κάποια υποθετική χώρα, με κάποιον υποτιθέμενο ηγέτη που το πολύ πολύ να φωτογραφίζει υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις. Εδώ μιλούν εξαρχής για την ίδια τη Βόρεια Κορέα, τον ίδιο δικτάτορα με το όνομά του, χρησιμοποιούν κάποιο σωσία του χωρίς τίποτα να υπονοείται.

Αν ξέρουμε ένα πράγμα για τη Βόρειο Κορέα (και ξέρουμε ελάχιστα) είναι ότι σίγουρα δεν έχουν καθόλου χιούμορ για τέτοιες περιπτώσεις. Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό το σενάριο, έστω και αν πρόκειται για κωμωδία, οι αντιδράσεις σε διπλωματικό επίπεδο ήταν σφοδρότατες, μίλησαν εξαρχής για πράξη πολέμου και απείλησαν με αντίποινα. Κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά, εξάλλου η ψυχραιμία και η καλλιτεχνική ανεκτικότητα δεν είναι κάτι που χαρακτήριζε ποτέ τα κομμουνιστικά καθεστώτα, δυστυχώς.

Και εκεί ήταν το μεγάλο τους λάθος, γιατί από ότι φαίνεται οι απειλές δεν ήταν καθόλου κούφιες. Μια ομάδα hackers (allegedly προερχόμενη από τη Β. Κορέα)με το όνομα Guardians Of Peace εξαπέλυσε μια τεράστια κυβερνοεπίθεση εναντίον της Sony Pictures Entertainment με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Χιλιάδες εταιρικά emails προσπελάστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν, όπως επίσης διάφορα μελλοντικά projects συμπεριλαμβανομένου του σεναρίου του επερχόμενου James Bond film και οι απειλές προέτρεπαν τους Αμερικανούς να θυμηθούν τις μέρες του 9/11, όταν θα ερχόταν η ώρα της κινηματογραφικής προβολής.

Και εδώ ήρθε η σειρά των Αμερικανών να χάσουν το χιούμορ τους και όλη τη διάθεση να δουν στα σινεμά ανήμερα των Χριστουγέννων το Seth Rogen να εισβάλλει με την αστεία φάτσα του στη Β. Κορέα. Η μία μετά την άλλη, οι μεγάλες αλυσίδες κινηματογράφων αρνήθηκαν να προβάλλουν το film, φοβούμενες μαζικές τρομοκρατικές επιθέσεις και η Sony ανακοίνωσε ότι για την ώρα δεν έχει άλλα σχέδια προώθησης της ταινίας.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά μαίνεται ένα συνεχόμενο ηθικό debate κυρίως στον αμερικάνικο Τύπο για το κατά πόσο έπραξε ορθώς η Sony να υποχωρήσει. Κάποιοι βάζουν την ασφάλεια πάνω από όλα και της ρίχνουν δίκιο, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι δε θα έπρεπε να υποκύψουν και διαφωνούν με τη ματαίωση. Στους δεύτερους ανήκει και ο πρόεδρος Barack Obama, που δήλωσε ότι ευχόταν να είχαν μιλήσει οι άνθρωποι της Sony μαζί του πρώτα και να τους έλεγε ότι δεν πρέπει να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες ενός δικτάτορα. Ο CEO της Sony αντέτεινε ότι δεν ήταν δική τους η επιλογή, καθώς σαν εταιρεία δεν έχουν δικά τους cinemas και ήταν εκείνοι που αρνήθηκαν την προβολή.

Οι εξελίξεις συνέχισαν να τρέχουν. Μπορεί τα mall να δίστασαν, οι μικρές ανεξάρτητες αίθουσες όμως το είδαν σαν αφορμή ανεξαρτησίας και έπαιξαν κανονικά την ταινία τα Χριστούγεννα, οι Αμερικανοί users του IMDB έκαναν την δική του επανάσταση βαθμολογώντας την ταινία με 10 (πλέον το rating έχει πέσει στο λογικότερο 7,6 αν και παραμένει υπερβολικό αν ρωτάτε εμένα), μπήκε και το YouTube στο παιχνίδι προβάλλοντας επίσης την ταινία, ακολούθησε το iTunes και σε γενικές γραμμές φαίνεται πως η θαρραλέα ελευθερία του λόγου νίκησε.

Η συζήτηση συνεχίζει να τρέχει συνεχώς σε όλα τα μέσα, με τις γνώμες να μοιράζονται. Ο Obama προφανώς βλέπει διπλωματικά το θέμα και σιχαίνεται το γεγονός ότι οι Βορειοκορεάτες πανηγυρίζουν την επιτυχία τους να γονατίσουν την Αμερική έστω και σε αυτή τη χαζή συγκυρία, έστω και προσωρινά, ο Rogen κάνει πλακίτσα στο Rolling Stone λέγοντας ότι όντως  ο Kim Yung-un κατάφερε να ανησυχήσει τη μάνα του και για μια Εβραία μητέρα, το να διεξάγει πόλεμο ένα ολόκληρο κράτος εναντίον του γιου της είναι ότι χειρότερο (το πήγε κάπως αλλού εκεί, όχι και τόσο αστείο).

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μια παράπλευρη αντίδραση φέρνει τρελή δημοσιότητα, ειδικά για μια ταινία που σίγουρα δε θα έμενε στην ιστορία του κινηματογράφου. Βέβαια υπάρχει μια λεπτή γραμμή πάνω στην οποία ισορροπεί ο κάθε δημιουργός σατιρικής τέχνης, όχι τόσο με την έννοια του ορίου που δεν επιτρέπεται να ξεπεράσει, αλλά όσον αφορά την ευαισθησία του θεατή σε συγκεκριμένα θέματα.

Μπορεί να γελάμε που οι Βορειοκορεάτες θεοποιούν τον ηγέτη τους (όπως έκαναν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Σοβιετικοί και οι οπαδοί της Liverpool) αλλά εκείνοι το βλέπουν αλλιώς. Κανένα θύμα βιασμού δε θα γελούσε με μια κωμωδία για έναν goofy βιαστή, κανένας συγγενής θύματος της 9/11 δε θα γελούσε με έναν ατσούμπαλο τρομοκράτη που αστοχεί να ρίξει το αεροπλάνο σε έναν τεράστιο ουρανοξύστη, κανένας επιζών του Ολοκαυτώματος δε θα έσπαγε πλάκα με μια κωμική ταινία με σκηνικό το Νταχάου.

Βεβαίως και είναι ελεύθερος ο καθένας να φτιάξει ότι ταινία γουστάρει και θα τον υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους σε αυτό του το δικαίωμα. Ακόμα και αν είναι ο Seth Rogen, αλήθεια. Απλά είναι κρίμα να πατάς στην αδυναμία του άλλου για να κάνεις την πλάκα σου. Θα έπαιζες μπάσκετ με ένα παραπληγικό παιδί και θα πανηγύριζες τη νίκη σου;

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο