Παίζεις σε συγκρότημα; Για συνέχισε να διαβάζεις…

2012-06-19-ASPTheRamonesCourtesyofIanDickson

Είναι η κατάρα του rock n roll. Όλο το μήνα δε συμβαίνει τίποτα και μέσα σε 48 ώρες κατέληξα να δω live 8 συγκροτήματα. Από περιθωριακά blackmetal, σε underground μαθητικό core με ενδιάμεση σφήνα μια ολοκληρωμένη παράσταση ακραίας πολωνικής τελειότητας.

 
Όλο αυτό το overdose συναυλιακής εμπειρίας με έφερε αντιμέτωπο με κάθε πιθανή συμπεριφορά μπάντας προς κοινό, πράγμα που οδήγησε τα δάχτυλα για άλλη μια φορά στο πληκτρολόγιο. Και επειδή είστε πολλοί οι συγκροτηματίες εκεί έξω και σκοπεύετε να παίξετε πολλά live ακόμα, τα οποία σκοπεύω να παρακολουθήσω, ας τα πούμε ένα χεράκι.

 
Δεν έχω πιάσει μουσικό όργανο πάνω από 5 φορές στη ζωή μου, προφανώς δεν έχω πατήσει σκηνή ποτέ (ή σχεδόν ποτέ, αλλά αυτό είναι άλλη, μεγάλη και πονεμένη ιστορία), ξέρω ότι πολλοί από εσάς είστε τόσο performers όσο και attendants και αυτό επηρεάζει την οπτική σας, αλλά η δική μου είναι αγνή και ανεπηρέαστη. Είμαι 100% αποδέκτης και τίποτα άλλο.
Και έχω να πω ότι το να παρακολουθείς μια συναυλία, είναι πάνω κάτω σαν μια ρομαντική σχέση. Με τους ίδιους βασικούς 3 κανόνες.

 
Μη μου λες ψέματα.

 
Μην κρεμιέσαι από πάνω μου.

 
Μη μου λες τι να κάνω.

 
Πρώτος κανόνας, ο πιο απλός. Μην είσαι ποζεράς για να με κάνεις να σε συμπαθήσω. Αυτό που θέλω από σένα είναι να βγεις και από την πρώτη στιγμή να μου δείξεις τι είσαι. Όχι στην αρχή όλα ζάχαρη, κατανόηση και ατελείωτη ενέργεια που δε θα έχεις μετά το 3ο sleepover. Μην παίρνεις πόζες που δε σου βγαίνουν φυσικά, μη φτιασιδώνεσαι παραπάνω από όσο το υποστηρίζεις, μπορώ να καταλάβω αν σφίγγεσαι για να φανείς άγριος rocker ή όντως είσαι τόσο ευτυχισμένος που είσαι εκεί πάνω. Let loose και παίξε.

 
Δεύτερος κανόνας, λίγη αξιοπρέπεια. Στέκομαι εκεί και περιμένω να σε δω. Αυτό αρκεί. Τα αυτιά μου θα καθορίσουν την περαιτέρω συμπεριφορά μου απέναντί σου. Δεν ήρθα στο live για να στηρίξω καμία σκηνή, ήρθα για να περάσω ευχάριστα την ώρα μου. Αυτό εξαρτάται από σένα. Δε θα τσιρίξω για χάρη σου επειδή είσαι Έλληνας, επειδή είσαι γείτονας, επειδή είσαι κομμάτι της «σκηνής» που πρέπει να υποστηρίζουμε. Αλήθεια, αυτό θες; Να έρχομαι να σε βλέπω από υποχρέωση; Το έχουμε ακούσει όλοι αυτό το «να στηρίζετε την ελληνική σκηνή, μπλα, μπλα, μπλα». Μεγάλε, πολύ ευχαρίστως να σε στηρίξω, αν είσαι ωραίος. Αν παίζεις παθιασμένα, αν έχεις ωραία κομμάτια και στυλ, χαρά μου. Αν όχι, τι περιμένεις; Να είμαι αρκετά ελεήμων σαν Έλληνας και να το πάρω πατριωτικά; Μη με τραβολογάς να κάνω οτιδήποτε τιμής ένεκεν. Αν είσαι αρκετά σωστός, θα γίνει.

 
Σκεπτικό που μας φέρνει στον τρίτο κανόνα. Τον σημαντικότερο. Μη μου λες πώς να περάσω καλά. Εδώ παίζουμε μπάλα με τους frontmen. Είμαι σίγουρος ότι έχετε τη ρομαντική νοοτροπία που λέει ότι ο ρόλος σου είναι σύνθετος, επειδή πέρα από τη φωνή πρέπει να γίνεις αυτός με τον οποίο συνδέεται το κοινό. Να φροντίσεις ώστε ο κάθε ένας στο κοινό ξεχωριστά να περνάει καλά. “Find the one who doesn’t get off and make him get off” δεν έλεγε ο frontman των Stillwater στο “Almost Famous”; Οκ, το καταλαβαίνω. Υπάρχει όμως μια μικρή διαφορά. Αυτό που έχεις εσύ στο μυαλό σου σαν “get off” ίσως είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχω εγώ στο δικό μου.

 
Το έχουμε ακούσει όλοι. «Έλα να ξυπνάμε», «Τι έγινε, είμαστε ψόφιοι;», «κοιμόμαστε σήμερα», «θέλω να βλέπω κίνηση» και πολλά άλλα τέτοια γνωρίσματα Νεάντερνταλ frontman. Ρε καραγκιόζη, το ενδεχόμενο του να είμαι όντως κουρασμένος, δεν υπάρχει; Να έχω περάσει μια μέρα σκατά και παρόλα αυτά να έχω τραβήξει τον κώλο μου στο venue, να έχω πληρώσει εισιτήριο για να δω τα μούτρα σου και να μη γουστάρω να μου τη λέει κάποιος αυτόκλητος επιλοχίας, το σκέφτηκες;

 
Και πες εγώ είμαι ειδική περίπτωση, είμαι και παππούς, χέσε με. Γιατί σου κάνει τόση εντύπωση που δεν κοπανιέται όλο το club στους τοίχους; Είναι τόσο τριγαμωφανταστική η μουσική σου, που η μόνη εξήγηση που δίνεις, είναι το ότι είναι κοιμισμένοι; Και αν είναι έτσι, τι λες να είναι αυτό που θα κινητοποιήσει ένα κοινό; Το να παίξεις καλύτερα; Μπα ε; Μήπως να έγραφες καλύτερα κομμάτια; Σώπα μωρέ, αποκλείεται. Αυτοί που κάθονται όρθιοι σαν μαλάκες από κάτω, σε ένα βρωμερό καταγώγιο, για να δουν τη φάτσα μου θα φταίνε, οι άσχετοι.

 
Δες και τι άλλο μαγικό μπορεί να συμβαίνει. Ίσως και να σε γουστάρω. Αλλά να προτιμώ να στέκομαι και να απορροφώ τη μουσική και την ενέργεια, χωρίς να χοροπηδάω σαν κατσίκι. Έτσι τη βρίσκω ρε φίλε. Οι καταναγκασμοί «αν γουστάρεις μεταλ, θα χτυπηθείς, δεν είσαι στο Μέγαρο Μουσικής», είναι που δε θα σε βάλουν ποτέ σε κάτι καλύτερο από το προαναφερθέν καταγώγιο. Όσο εκπαιδεύεις με τον τρόπο σου κοινό πιθήκων, σε κλουβιά θα εμφανίζεσαι.

 
Αν γουστάρω να κοπανηθώ, ξέρω να το κάνω και μόνος μου, δε χρειάζομαι παραίνεση. Μη μου σπας τα αρχίδια λέγοντάς μου τι να κάνω και πότε να το κάνω, άσε με να το ευχαριστηθώ όπως θέλω. Κάνε εσύ αυτό που έχεις να κάνεις και αν ο σπόρος πιάσει, θα το καταλάβεις.
Και στο λέει ο άνθρωπος που μπήκε σε circle pit πρώτη φορά στα 33 του ε;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο