Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Περί μουσικών διαγωνισμών... - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Περί μουσικών διαγωνισμών…

quote aggelou

Σε κάθε μουσικό που σέβεται τον εαυτό του, και από την πρώτη στιγμή που κατάφερε να βγάλει ήχο στο όμποε, να γρατζουνίσει δύο ακόρντα στην κιθάρα ή να μάθει να διαβάζει κλειδί του Ντο, ένα όνειρο απατηλό σκίρτησε την καρδιά του. Να σταθεί σε κάποια φάση της πορείας του με κουστούμι prada στην σκηνή του Barbican κρατώντας ένα αστραφτερό μαρκούτσι, σύμβολο καταξίωσης και αποδοχής του καλλιτεχνικού του έργου. Μέχρι το επόμενο βραβείο.

Και επειδή το θέμα των διαγωνισμών έχει ουκ ολίγες φορές απασχολήσει από ιδεολογικής, και όχι μόνο, άποψης καλλιτέχνες, κοινό, κριτικούς και ιμπρεσάριους, στο παρθενικό μου entry στους Mud-Times συζητάμε όσο πιο διεξοδικά μπορούμε για αυτό.

Ήδη ακούω σε reverb, φάση πηγάδας, τα πληκτρολόγια να παίρνουν φωτιά στα σχόλια με κραυγές τύπου «η μουσική δεν είναι για τα θέατρα και τα βραβεία», «δε το κάνουμε για τα γκαφρά», «τι σκατά έχει το κεφάλι σου» κλπ.

Λοιπόν, το άρθρο αναφέρεται σε μουσικούς. Όχι σε λογιστές που ξέρουν λίγο μπάσο, ούτε σε λούμπεν τύπους που πιάνουν τον μπαγλαμά στα λαδάδικα για να τους κεράσει ο κυρ- Στέλιος την επόμενη καράφα ημίγλυκο. Προφανώς το κάνεις ΚΑΙ για τα λεφτά, η τέχνη δε γεμίζει το στομάχι. Πέρα από το γεγονός ότι σε περίπτωση που αποφασίσεις να το πάς ακαδημαϊκά είναι πρακτικά αδύνατον να πάρεις residency ή να σε δεχτούν σε κάποιο διδακτορικό πρόγραμμα, αν το CV σου δεν ξεπερνά τις 80 λέξεις. Προσοχή, δεν λέω ότι είναι σωστό, απλά ότι έτσι είναι.

Ωστόσο, όπως και στα περισσότερα­ πράγματα σε τούτο τον μάταιο κόσμο, έτσι και στα ζητήματα τα οποία άπτονται στους μουσικούς διαγωνισμούς, υπάρχουν διαβαθμίσεις σε ό, τι αφορά, τουλάχιστον, τη φύση αλλά και το επίπεδο διοργάνωσης αυτών.

Διότι, στους διαγωνισμούς εκτέλεσης πάει και έρχεται. Υπάρχει, δηλαδή, για να μιλήσουμε για την Μεγάλη Μουσική, δανειζόμενοι την Αντορνική ορολογία (σ.σ. πάντα να quote-άρετε Adorno στα κείμενά σας, δεν έχει σημασία αν συμφωνείτε ή όχι με τα γραπτά του), μια κυρίαρχη αντίληψη, βάσει έρευνας, για το πώς ερμηνεύουμε ας πούμε τον Beethoven, χωρίς, φυσικά, αυτή να θέτει από μόνη της ένα ασφυκτικά narrow εκφραστικό πλαίσιο, έστω και αν είναι σύνηθες να περιοριζόμαστε στα του τεχνικού μέρους της εκάστοτε εκτέλεσης.

Τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο περίπλοκα όταν εισερχόμαστε δειλά- δειλά στα λημέρια των διαγωνισμών σύνθεσης ή μικτών διαγωνισμών σύνθεσης και εκτέλεσης, όπως συμβαίνει κατά κύριο λόγο σε αυτούς που συμμετέχουν rock ή jazz συγκροτήματα.

Και η αλήθεια είναι- επειδή εδώ μιλάμε με ονόματα και δεν πετάμε λάσπη (ναι έκανα τόσο χάλια pun)- πως contests τύπου #rbbjr ή “Battle of the Βands”, αν και έχουν την πλάκα τους, δεν αντέχουν κριτική. Κυρίως λόγω του ότι η πορεία ή και η επιτυχία των καλλιτεχνών σε τέτοιο τύπου διοργανώσεις εξαρτώνται, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, από τα social skills των ίδιων των μουσικών, παρά την καλλιτεχνική αξία των έργων τους, ή την πραγμάτωση αυτής. Με άλλα λόγια ένας στριφνός πεσιμιστής θα μπορούσε να πει, ότι τα τελευταία χρόνια  παρατηρείται μια άγαρμπη famestory-οποίηση των διοργανώσεων προς τέρψη ενός κοινού το οποίο, εν μέρει δικαιολογημένα, αισθάνεται ότι δεν έχει λόγο σε αυτού του είδους τις διαδικασίες. Ίσως λόγω έλλειψης μουσικής παιδείας.

Πιστεύω πως όσο συντηρητικό και να ακούγεται  στα χιψτεράδικα αυτιά ενός μεταμοντερνιστή, οι διαγωνισμοί οπού υπάρχει μια actual επιτροπή, από ανθρώπους οι οποίοι κρίνουν έχοντας σπουδάσει και δουλέψει πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο, είναι ό, τι καλύτερο έχουμε. Είναι αυτό που θα θέλαμε να έχουμε? Σίγουρα όχι, για ένα σωρό λόγους.

Αντιγράφω αυτολεξεί ανάρτηση από την προσωπική σελίδα του facebook του συνθέτη Φοίβου- Άγγελου Κόλλια (δίχως μετάφραση δυστυχώς):

Please read: a competition of disrespect for composers’ economic community. Here’s the open letter I just sent them – judge for yourself.
Dear Nooa competition,
you look like a serious organisation and the event surrounding the competition looks very promising.
However, I do not understand the reason of creating a competition with an over-priced entry fee (50 euros) for works written for a duet, in order to feel the space of your concerts and with no monetary prize for the winners…
There are competitions for orchestra with the same entry fee, or not entry fee at all (!) offering huge prizes.
I feel like your action creates a market of competitions, where you fund your projects with the money of composers’ fallen expectation – imagining how many will pay the 50 euros for no reason and will NOT win.
I send you that with respect of your music values, in order to question your economic values.
I’m posting this also as an open letter in my Facebook account.

Best Regards,
Phivos-Angelos Kollias”

 

Αν δε στα application fees προστεθούν τα κόστη εκτύπωσης και αποστολής, τότε το ποσό αρχίζει να πλησιάζει επικίνδυνα τα διψήφια νούμερα. Μια ακραία περίπτωση που μου είχε τύχει πρόσφατα αφορούσε έναν φίλο συνθέτη στον οποίο ζητήθηκε να εκτυπώσει δύο φορές το full score και όλα τα parts για 50-μελή ορχήστρα προκειμένου να συμμετέχει σε εργαστήριο σύνθεσης. Συν τα εισιτήρια για Θεσσαλονίκη- Αθήνα. Η διοργάνωση δεν του κάλυψε τίποτα.

Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά, δεν έχει να κάνει με το ότι μου αρέσει να γκρινιάζω για τα λεφτά- που δεν έχουμε- for the sake of it. Αντιθέτως, πιστεύω ότι υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες, μέσω των ευκαιριών που μας προσφέρει η τεχνολογία και το internet θα μπορούσαμε και να γλιτώνουμε τα έξοδα εκτύπωσης, και να λειτουργούμε έχοντας μια καθαρή οικολογική συνείδηση.

Είναι, δε, τουλάχιστον εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε διαγωνισμούς ταινιών μικρού μήκους- ένα σπορ πολύ πιο ακριβό και επίπονο σε σχέση με την ερμηνεία ή την μουσική σύνθεση- ο κανόνας είναι στους μεγαλύτερους διαγωνισμούς να μην ζητούνται application fees μεγαλύτερα των 5 Ευρώ, ούτε Dvd κόπιες του έργου. Αποτέλεσμα: λιγότερα έξοδα, άρα περισσότερες αιτήσεις και ευκαιρίες το εκάστοτε έργο να παρουσιαστεί και να βραβευθεί σε χώρες και χώρους όπου πριν από μερικά χρόνια κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο.

Σε ό, τι αφορά εμένα, ίσως σας φανεί παράξενο αλλά νομίζω ότι μου αρέσουν οι διαγωνισμοί. Δεν εννοώ ότι μου αρέσουν από ιδεολογικής άποψης, αυτό είναι σκατά, δεν θα σταθώ εκεί, και πέρα από το γεγονός ότι αρκετές φορές ακόμη και αν μιλάμε για διεθνείς διαγωνισμούς η διαβλητότητα της διαδικασίας ελέγχεται.

Ωστόσο, αναγκάζεσαι να μάθεις να δουλεύεις με deadlines (να, όπως αυτό που έχασα για το άρθρο που διαβάζετε) να οργανώνεσαι, να κάνεις προγραμματισμό και να διαχειρίζεσαι την πίεση. Όλα αυτά αποκτούν μεγάλη αξία, όταν πατάς τα 25 και αρχίζεις να αμφισβητείς κατά πόσο σου ταιριάζει, από βιολογικής άποψης το rock ‘n roll attitude. Διότι υπάρχει μια μεγάλη γοητεία στην βραδινή μπύρα που θα πιείς στον Κεραμεικό ή στην Πραξιτέλους, όταν έχει προηγηθεί μια παραγωγική μέρα η οποία ξεκίνησε με καφέ και εφημερίδα στις 10 το πρωί.

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17