Ποιος κρατάει ζωντανά τα video club;

block3

Μια πολύ καλή μου φίλη (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε), όταν θέλει να δει μια ταινία, πηγαίνει μέχρι το video club της γειτονιάς και νοικιάζει το dvd. Ότι κάναμε όλοι μας δηλαδή πριν μερικά χρόνια. Όπως είναι φυσιολογικό, κάθε φορά που αναφέρεται το θέμα στην παρέα, τρώει το δούλεμα του αιώνα.

Ο λόγος που το κάνει δεν είναι άλλος από το ότι δεν ξέρει πως να κάνει download. Ναι, όσο περίεργο και να μας φαίνεται, δεν το “έχει” και βαριέται να ασχοληθεί 5 λεπτά ώστε να το μάθει. Σεβαστό.

Αλλά τι γίνεται με όλους αυτούς που πηγαίνουν στο video club επειδή….εεεεε….ναι….

Σκατά.

 

Ώπα, μου ήρθε κάτι στο μυαλό. Βασικά μπορώ να σκεφτώ μια μερίδα (όχι γύρο) ανθρώπων οι οποίοι γεμάτοι αυταπάρνηση και θάρρος, προτάσουν τα στήθη τους απέναντι στο παράνομο downloading και αποφασίζουν ότι δεν θα αφήσουν τις επιχειρήσεις (όπως τα video club) να πέσουν θύματα του εύκαιρου και του παράνομου κέρδους.

Μπα, δεν ξέρω κανέναν τέτοιο, εσείς; Γνωρίζω πολλά άτομα τα οποία θα κάνουν κάτι ανάλογο με τους δίσκους αλλά εκεί παίζει ρόλο η συλλεκτική αξία. Σχετικά με τις ταινίες, δεν μπορώ να πω το ίδιο.

Οπότε ποιος στηρίζει τα video club και παραμένουν ακόμα και σήμερα ανοιχτά; Με το ζόρι μεν αλλά λειτουργούν.

Έθεσα το θέμα στην παρέα μου και καταλήξαμε στις εξής 2 κατηγορίες σωτήρων:

  • Αυτοί που νοικιάζουν παιχνίδια για Playstation και X Box (ο τύπος που παίζει games στο PC και τα νοικιάζει πρέπει να είναι το πολύ ένας και αυτός κρύβεται για να μην τον λιντσάρουν οι υπόλοιποι)
  • Άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία που δεν έχουν την σωστή σχέση με την τεχνολογία ώστε να “κατεβάσουν” μέσα σε λίγα λεπτά την ταινία της προτίμησης τους.

 

Και οι δυο κατηγορίες όμως έχουν ψεγάδια. Οι πρώτοι απλά αποκλείεται να είναι τόσοι πολλοί ώστε να συντηρούν ένα μαγαζί και οι δεύτεροι ναι μεν υπάρχουν αλλά ένα μεγάλο μέρος τους έχει παιδιά, εγγόνια, ανήψια τα οποία θα κάνουν το καλό και θα τους βρουν αυτό που θέλουν να δουν online.

Οπότε;

Δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να ασχοληθώ με το αν είναι σωστό και ηθικό προς τον καλλιτέχνη, ούτε εάν με αυτή τη συμπεριφορά ο κόσμος σπρώχνει προς το λουκέτο μια επιχείρηση. Από την άλλη επίσης δεν θέλω να πιάσω το θέμα ότι μπορώ να έχω ότι γουστάρω, όποτε γουστάρω, δωρεάν στο σπίτι μου και σε ιδιωτική προβολή λες και είμαι στο home cinema του Λευκού Οίκου.

Το ερώτημα παραμένει όμως. Και απάντηση δεν νομίζω να πάρω ποτέ. Εκτός εάν το κοινό που κρατάει τα πάντα στους ώμους του είναι άλλο…

Μα τι λέω;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.