Που ήσουν χαμένος τόσο καιρό; (μερικά blasts from the past, από το πουθενά)

retro

Αφού έχεις πάρει τη μεγάλη απόφαση να ξεφύγεις από την αγκαλιά του PC σου και να αλλάξεις τον αέρα σου μέσω κάποιας κοσμικής εξόδου που κανόνισες χωρίς πολλή σκέψη, είναι εκεί.

Το σκίρτημα γίνεται παροξυσμός, τα ‘ψου-ψου-ψου’ μετατρέπονται σε γκαρίδες, το αμόκ σου είναι πλέον εμφανές, γίνεσαι ρόμπα και δε μπορείς να το σώσεις ούτε με αίτηση στο ΚΕΠ, γυρνάς στο πισί σκεπτόμενος για το τι πήγε λάθος, φτιάχνεις ένα καφεδάκι, πατάς το play.

Αυτός/αυτή ήταν το φλερτάκι απ’τα παλιά, η ζωή που είχες σχεδιάσει, τα εισιτήρια που είχες κλείσει για τα ξένα, τα real estate που είχες πετσώσει για να βρεις τα καλύτερα (μόνο τα καλύτερα, πάντα τα καλύτερα), τα παιδιά που ζωγράφιζες στο χαρτί και μετά το’κρυβες με ένα σαρδόνιο και συνάμα γλυκό χαμόγελο ρε αδερφέ.
blast1

κώτσο τι κάνεις ρε φίλε

 

Απολαμβάνοντας κάτι σε ρόφημα έμπροσθεν του υπολογιστή μου πριν μερικές μέρες, λοιπόν, χωρίς κανένα σήμα, προειδοποιητική βολή, κάτι, οι δυνάστες Dødheimsgard ανακοίνωσαν τη δισκογραφική τους επιστροφή, θέτοντας τη 16η του Μάρτη ως τη μέρα που θα (ξανα)κάνουν τον πλανήτη δικό τους.
Το σκίρτημα έγινε παροξυσμός, τα ‘ψ..οκ, πάμε πάλι, πρέπει να έγινα κατανοητός.

 

8 χρόνια πέρασαν από την τελευταία δουλειά των Νορβηγών (Supervillain Outcast), εύλογο χρονικό διάστημα όπως μπορεί κανείς να αντιληφθεί, προβλεπόμενα τα καρδιακά επεισόδια και τα αλλεπάλληλα κύματα εξάρσεων ανά τον κόσμο.

 

Ας χαζέψουμε παρέα, λοιπόν, μερικά ακόμη άκαρδα σχήματα τα οποία μοίρασαν φρενίτιδες χωρίς καμία ντροπή κι ευαισθησία, αφήνοντας παγωτό το λαό τους (Αλέξη, τελείωνε, ξεκόλλα), ή και κάποια άλλα τα οποία έκαναν comeback μέσω φημών/reunions/μπλαμπλα μετά από μπόλικο καιρό και προκάλεσαν μια κάποια αίσθηση, είτε θετική (χεχε), είτε άλλοτε αρνητική (ΧΕΧΕ).

 

Dødheimsgard

blast2

 

Δυο λογάκια για τους κύριους που μας έδωσαν το πάτημα για όλο αυτό το πανηγύρι, λοιπόν. Ξεκινώντας την πορεία τους στα γήπεδα το 1994, και μετά από κάμποσες αξιοπρεπείς (σχεδόν) τυπικές μπλακμεταλιές, το 1999 με το ‘666 International’ τάραξαν την πλάση, εκτοξεύοντας ένα ανυπέρβλητο κράμα industrial black metal (ναι, ναι, avant-garde, ξέρω), τσίτα στην ηλεκτρονικίλα, αναβλύζοντας μια γενικότερη εσάνς μελλοντικής καταστροφής και ψηφιακού ζόφου, όταν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες του χώρου μας διηγούνταν ακόμα για το πως ο κύριος Σατανάς/Χειμώνας/Δάσος/Ουϊσκάρας τους έκανε να ουρλιάζουν ωσάν παράφρονες. Κανένα θέμα και μ’αυτούς, μεγάλες αγάπες όλοι τους, αλλά οι DHG το διακτίνισαν αρκετές γιάρδες παρέκεια. Να είσθε προετοιμασμένοι, έσσεται ήμαρ.
 

My Bloody Valentine

blast3

 

Αν δεν γνωρίζετε τους εν λόγω κύριους (και κυρίες), ανατρέξτε πρόχειρα στο κοντινό σας youtube και βάλτε να παίζει το ‘Loveless’. Αν τους γνωρίζετε, μάλλον πάλι το ίδιο θα κάνετε όπως και να’χει. Δουβλινέζοι οτινανιστές των mid 80’s – early 90’s, ταράξανε τα νερά της μουσικής ολάκερης (αρχικά) με το ‘Isn’t Anything’ του 1988, και κυρίως με το ‘Loveless’ του 1991. Αν θέλετε να κατηγορείτε κάποιον στη ζωή για την ύπαρξη του shoegaze σαν τρόπο ζωής (γιατί προφανώς και δεν είναι μόνο μουσική, duh, άσχετε!), στείλτε ένα hate mailάκι στον Kevin Shields και ξηγήστε του το όνειρο σαν σωστοί Έλληνες. Μουσικά ίσως αποτελούν απ’τις πιο συζητησεολάγνες μπάντες επί Γης, καλύτερα απλά να μείνουμε στο ότι έδωσαν μια πολύ ισχυρή βάση στο να μπορεί κανείς να χαρακτηρίζει έναν μουσικό ήχο ‘dreamy’.
Αφού σπάσανε κάπου το ’97 λοιπόν, 10 χρόνια αργότερα ξανακόλλησε το γυαλί, ξεκινήσανε τα τουράκια τους, παίξανε και τα απαραίτητα remasters/rereleases ως είθισται (χαζέψτε λίγο στο internets για το τι προκάλεσαν δαύτα, απίστευτος κλαυσίγελος με τους ‘true fans’ της μπάντας, την ώρα που το έλουζε και η ίδια η μπάντα με τις κυκλοφορίες σε θέματα μίξης και labeling), αλλά ως γνωστός τελειομανής σε βαθμό εμετούλη, o Shields απλά αρνούταν να δώσει καινούριο υλικό στους αδηφάγους ακροατές. Κάπου μέσα στο 2013 λοιπόν έφυγε η κανονιά σε κάποιο λαιβ, ‘σε 2-3 μέρες κυκλοφορούμε μάγκες’, να σου το ‘m b v’ λοιπόν. Άλλοι απογοητεύτηκαν, άλλοι έμειναν πολύ ευχαριστημένοι, βαθιά μέσα του κανείς δεν αγάπησε βέβαια. Δε βαριέσαι.
 

Wu-Tang Clan

blast4

 

Οι χιπ χοπ (χούλιγκανς) άρχοντες, το πιο εικονικό team του μουσικού αυτού ιδιώματος, οι trend setters, ότι είναι για τη θύρα 7 ο Κώστας Μήτρογλου,  οι οι οι…..

 

Πάνω κάτω όλοι σχεδόν γνωρίζουν τι παίζει με τους εν λόγω μύθους, συνοπτικά τα κλείσανε όλα το ’93 με το ’36 Chambers’, συνέχισαν την κατεδάφιση με το ‘Wu-Tang Forever’ του ’97..ε, αυτά. Κυκλοφόρησαν άλλα 2 albums υπό το όνομα Wu-Tang Clan τα οποία δεν προκάλεσαν και τόση αίσθηση, αν θέλει κανείς να το θέσει κομψά, ενώ καθείς τους τράβηξε το δρόμο του, κατά μια έννοια. Αν θέλει κανείς να το δει συνολικά, σχεδόν κάθε μέλος τους έκανε μπόλικες δουλειές στο ενδιάμεσο, μέχρι το 2004 και τον θάνατο του Ol’ Dirty Bastard. 3 χρόνια αργότερα, οι Wu ξανάρχονται με το ‘8 Diagrams’, το οποίο κυμάνθηκε σε γενικές γραμμές εκεί στο ‘meh’ κι αυτό, κι ενώ τους κουβαλούσαν για όλα αυτά τα χρόνια τα πρώτα (μόνο πρώτοι δίσκοι, για πάντα πρώτοι δίσκοι), κάπου το 2011 ανακοινώνεται ότι οι μάστορες ξαναπιάνουν δουλειά.

Μέσα από μπόλικη ίντριγκα και ελαφρές αστειότητες, πριν περίπου ενάμιση μήνα κυκλοφόρησε το ‘A Better Tomorrow’, και οι Wu ξαναμπήκαν στο χάρτη με φρέσκια δουλειά, ο κόσμος τα’παθε όλα, the boys are back, κτλ..ας μείνουμε στο αστειότητες όσον αφορά και την ποιότητα του δίσκου. Πλέον μάλλον μένει μόνο εκείνο το ‘The Wu – Once Upon A Time In Shaolin’, το hyper-limited-νικελωμένο-υπερπολυτελές-σκούπα-πρόγραμμα-εξάτμιση πόνημα που θα κυκλοφορήσει μόνο ένα αντίτυπο κτλ, τα ξέρετε.

Ότι και να κάνετε μπαγάσες, είσθε για πάντα όμως.

 

 

Πέραν δαύτων, τρεις flashy μνείες σε μεγάλα ονόματα των γηπέδων:
-Alice In Chains

blast5

 

14 χρόνια μετά το ‘Dirt’, και αφού έχει προηγηθεί ο θάνατος του Layne Staley, ’κάμποσα’ λαιβάκια αργότερα η μπάντα ξαναγυρνάει με το διόλου άσχημο ‘Black Gives Way to Blue’ με τον William DuVall στη θέση του εκλιπόντα, και του Mike Inez σε αυτή του Mike Starr, ενώ πρόπερσι κυκλοφόρησαν και το ‘The Devil Put Dinosaurs Here’ που το ομότιτλο παίζει σε ελληνικό μουσικοκάναλο κατά τις 4.30 κάθε βράδυ και το ακούω στη δουλειά και φτάνει παρακαλώ όχι άλλο .

 

 

Black Sabbath

blast6

 

Καμία αναγκαία συζήτηση για δαύτους, για το θεό, απλά ας αναφερθεί ότι κυκλοφόρησαν μετά από 18 χρόνια δίσκο πρόπερσι, το ‘13’ . Ε τι, αυτά.

 

 

Guns N’ Roses

blast7

 

15 χρόνια μετά, οι τιτάνες του ρωκ κυκλοφορούν το ‘Chinese Democracy’, αποδεικνύοντας περίτρανα γιατί αγαπήθηκαν από τόσο κόσμο, ενώ ξανακάθονται στο θρόνο τους δικαιωματικά, απολαμβάνοντας τους καρπούς της δουλειάς τους.

 

 

Σε γενικές γραμμές, οι μπάντες που θα μπορούσαν να σημειωθούν από δω και (πιο) κάτω είναι εως και άπειρες, οπότε μπορεί κανείς να αντιληφθεί πως το παρόν κείμενο αποτελεί γκρίζα διαφήμιση για το καινούριο DHG  ότι μια καινούρια κυκλοφορία μιας αγαπημένης/κλασικής/random μπάντας μετά από πολύ καιρό δεν αποτελεί και τόσο σπάνιο φαινόμενο. Κάθε φορά, όμως, προκαλεί τον ίδιο παιδικό και αγνό ενθουσιασμό, κι ας μην ανταμείψει το αποτέλεσμα, κι ας είναι ότι καλύτερο έχει βγάλει η πλάση, κι ας είναι και το καινούριο Arctic Monkeys βρε αδερφέ.
Στην τελική, όλα για το hype δε γίνονται;
blast8

 

 

 

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.