Προεκλογικά σποτ: Μοιράζω σακούλες για εμετό

samaras

Εάν υπάρχει Σατανάς (μακάρι, Θεέ μου), είμαι σίγουρος ότι το αγαπημένο του παιχνίδι την προεκλογική περίοδο, είναι να αυνανίζεται  μέσα στα κεφάλια των πολιτικών συμβούλων την ώρα που αυτοί κοιμούνται. Τα γεμάτα σκουλήκια σπέρματα του, εισχωρούν σαν παχύρευστη λάβα μέσα στα (ήδη διεστραμμένα) μυαλά κομματικών παραγόντων (a.k.a. κομματόσκυλα) με αποτέλεσμα την γέννηση ιδεών για προεκλογικά σποτ. Την επόμενη μέρα, ενώ το ωάριο έχει γονιμοποιηθεί, ξεφουρνίζουν (σαν αυγά στο Alien) όλα αυτά που υπάρχουν καταχωνιασμένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους. Οι υπόλοιποι, μαζί με τον εκάστοτε πολιτικό αρχηγό, τα θεωρούν brilliant και τα γρανάζια έχουν ξεκινήσει να δουλεύουν υπερωρίες. Ο άρχοντας του σκότους κάθεται στον θρόνο του, ανοίγει μια σακούλα ποπ κορν (φρεσκοψημένα) και παρακολουθεί την απόλυτη παρτούζα διαστροφής που ακολουθεί. Όλα είναι στη θέση τους πλέον.

 

Με αφορμή την καινούργια πολιτική διαφήμιση (θέλω να νιώσω σαμουράι και να κάνω χαρακίρι ενώ μου βγάζουν τα μάτια και ξεριζώνω με τα γυμνά μου χέρια τις τρίχες από τον κώλο) της Νέας Δημοκρατίας, ας κάνουμε ένα ταξίδι ώστε να παρακολουθήσουμε από κοντά τις προεκλογικές διαφημίσεις που μας έκαναν να ξεράσουμε ακόμα και το γάλα που θηλάσαμε.

 

Γιατί να μην ξεκινήσουμε από τα φρέσκα; Θα ήθελα να βρίσκομαι στο meeting room όπου πάρθηκε η απόφαση ώστε να γυριστεί αυτό το πράγμα. Να δω τον τύπο που το σκέφτηκε να απλώνει τις σκέψεις του σαν μουχλιασμένο τραχανά και να χαζέψω στα μάτια των υπολοίπων αυτή την αστραπιαία λάμψη τύπου: μαλάκα, είναι ιδιοφυές. Θα ψάχνουν ψηφοδέλτια μόλις το δουν. Μάγκες, ξέρω ότι κάθε μήνα μπαίνουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς σας  υπέρογκα ποσά,  μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσετε το γεγονός ότι η θεωρία της εξέλιξης δεν ισχύει στην δική σας περίπτωση. Το να κάνεις  τον Σαμαρά να φανεί attractive στη νεολαία είναι εξίσου δύσκολο με το να μετατρέψεις το λιγδιασμένο σουβλατζίδικο του μπάρμπα Γιώργη στο Πέραμα, σε savoir-vivre-high-class εστιατόριο με έφεση στο καλό sushi και μόνιμο θαμώνα τον Χρήστο Ζαμπούνη. Κάποια πράγματα σε αυτή τη γαμημένη ζωή, δεν είναι εφικτά. Τελεία (όχι αυτή του Γκλέτσου). Οπότε εσύ ξεφτιλισμένε καρχαρία με γραβάτα, τι κάνεις; Μας δείχνεις ότι ο πρωθυπουργός ξέρει να κάνει κοντρόλ (αν δεν εκλεγεί, έχει φύγει για μεταγραφή στην Πρέμιερ Λιγκ), πλησιάζει το παιδάκι με ύφος που υπό νορμάλ συνθήκες ο κάθε πιτσιρικάς θα αναρωτιόταν αν του την πέφτει παιδεραστής και από κει και πέρα ξεκινάει ένας τυπικός, φυσιολογικός διάλογος, έτσι όπως μιλάμε όλοι μας, βρε αδερφέ. Όποιος πραγματικά πείστηκε να ψηφίσει Αντώνη Σαμαρά μετά από αυτό το σποτ, προτείνω να τον χρησιμοποιήσουμε σαν πειραματόζωο επάνω σε νέους, ακυκλοφόρητους θανατηφόρους ιούς.

 

 

Πάμε τώρα στην αντίπερα όχθη. Θέλεις να με οδηγήσεις στο να κόψω τις φλέβες μου και να βλέπω το αίμα να ποτίζει τους τοίχους; Να χασμουρηθώ περισσότερο και από τον τελικό του Champions League Μίλαν-Γιουβέντους το 2003; Να μου φανεί το «Εκκρεμές του Φουκώ» ένα ελαφρύ ανάγνωσμα μπροστά σε αυτό που βλέπω στην οθόνη μου; Μπράβο, Συριζαίοι, τα καταφέρατε. Επί 2 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα αισθάνθηκα σαν τον Σουμάχερ σε κώμα. Το σαλάκι μου έσταξε στο πάτωμα και το τηλεκοντρόλ μου έπεσε από το χέρι. Ο Αλέξης σε έναν κλασσικό μονόλογό του να λέει τα ίδια και τα ίδια, που και που βλέπουμε το κοινό από κάτω το οποίο βρίσκεται ένα βήμα πριν τον απόλυτο λήθαργο. Τα 2 σημεία που ξεχωρίζουν: στο 1:40 βλέπουμε την απόλυτη προσωποποίηση του φανατισμένου ψηφοφόρου (ναι, την τύπισσα  με την κόκκινη μπλούζα), το οποίο περισσότερο μου θυμίζει θαμώνα σε εκκλησία της μαύρης κοινότητας να φωνάζει  “Jesus loves you, praise the lord”  και δεύτερον, το γεγονός ότι κάποιος από το επιτελείο του Τσίπρα, είναι fan των Metallica. Στην αρχή του video, καθώς ετοιμάζεται να βγει στη σκηνή και το κοινό παραληρεί, βάζω στοίχημα ότι το μόνο που λείπει είναι το “Ecstasy Of Gold” και ο Hetfield να προχωράει μαζί του, κουρδίζοντας την κιθάρα του, έτοιμος να μαγέψει το κοινό. This is rock and roll, bitches.

 

 

 

Blast from the (όχι και τόσο μακρινό) past. Τα προεκλογικά σποτ του  ΠΑΣΟΚ είναι μια ψυχαγωγική εγγύηση από μόνα τους. Εάν δεν είχε αφήσει συντρίμια πίσω του, θα ήταν ότι πιο διασκεδαστικό έχει υπάρξει σε αυτή τη χώρα. Εδώ τα λόγια είναι περιττά. ΓΑΠ. κολάζ ομιλιών, συγκεντρώσεων, αποθέωσης, μια χώρα σε παράκρουση και νιρβάνα. Ορδές φανατικών πασόκων έχουν κατακλύσει όλη τη χώρα, οι συγκεντρώσεις είναι φωτιά και λαύρα (παίζει να έχουν ανάψει περισσότερα καπνογόνα απ’όσα πυροτεχνήματα χρησιμοποίησαν οι Kiss σε όλη τους την καριέρα). Το συγκεκριμένο ξεχωρίζει γιατί σου δίνει μια αίσθηση οργασμού με μοντάζ videoclip που παίζεται στο MTV. Τόσο μπροστά από την εποχή του ήταν και θα είναι. Επική η σκηνή στο 0:06 με τον ΓΑΠ χτυπημένο από χιονοθύελλα να μιλάει στα πλήθη. Έτσι πλασάρεις το γεγονός ότι ο αρχηγός σου δεν μασάει και είναι παντός καιρού. Κερασάκι στην τούρτα, τα χειρότερα gang vocals στην ιστορία, για τα οποία δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά εάν λένε «μαζί» ή «ναζί».

 

 

 

Η σχέση του ΚΚΕ με τα προεκλογικά σποτ ήταν ανέκαθεν η αντίστοιχη του Κάτμαν με την κβαντομηχανική. Απολύτως καμία δηλαδή. Αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι παίζει πάντα σε διπλό ταμπλό. Τι εννοώ; Ή το βίντεο θα είναι 1 λεπτό ανελέητου χωσίματος, τύπου: «εργάτη. ξύπνα, μας τρώνε τη ζωή, θάνατος στα αφεντικά, κάνε ισχυρό το ΚΚΕ» και άλλα στανταράκια ή θα κινηθεί στα μονοπάτια των horror movies. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο, οι σύντροφοι έχουν μια μακάβρια αίσθηση σκηνοθεσίας, λες και βλέπεις ουγγρική πειραματική βουβή ταινία τρόμου του ’65. Στο συγκεκριμένο σποτάκι έχουμε κάτι ανάμεσα σε Δαβίδ και Γολιάθ, creepy μαριονέτες, τα ταξίδια του Γκιούλιβερ και θέατρο σκιών ταυτόχρονα. Δεν μεταδίδω άλλο, ανατρίχιασα.

 

 

 

 

Για τα προεκλογικά σποτ της Χρυσής Αυγής δεν σπαταλάω ενέργεια πάνω στο πληκτρολόγιο. Όπως είχε γράψει και ο Καψάσκης στο άρθρο για το “The Interview“, «θα έπαιζες μπάσκετ με ένα παραπληγικό παιδί και θα πανηγύριζες τη νίκη σου»;

 

 

Last but not least, όσο τα άλλα γατάκια προσπαθούν  να μας οδηγήσουν στον αυτοευνουχισμό με τις ιδέες τους περί  ψηφοθηρίας, υπάρχουν και κάποιοι που μιλούσαν και θα μιλάνε με στοιχεία. End of story.

 

 

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.