Πόσο καλά μπορείς να περάσεις στους Betraying The Martyrs (και στα support);

BETRAYING THE MARTYRS

Θυμάσαι εκείνο το καρδιοχτύπι που είχες στην εφηβεία πριν από ένα τεράστιο live που περίμενες για εβδομάδες, που είχες στηθεί στην ουρά για να πάρεις ένα εισιτήριο με μονοψήφιο αριθμό, που είχες πάει δύο ώρες πριν ανοίξουν οι πόρτες “για να πιάσεις κάγκελο”; Το live που πήγα χτες δεν ήταν ένα από αυτά.

betray

Το live που πήγα χτες ήταν ένα από αυτά που, θέλοντας να πας σε μία συναυλία, ανοίγεις την ατζέντα και διαλέγεις αυτή που είναι πιο κοντά στα ακούσματα σου και πας για να πας σε συναυλία. Έλα όμως που πέρασα καλύτερα από από τα περισσότερα live του τελευταίου χρόνου (εννοείται ότι εξαιρείται το Wacken, τι εννοείς).

 

Βλέποντας λοιπόν τους headliners λες τι φλώροι είναι αυτοί και βλέποντας τα support λες απλά ποιοι είναι αυτοί. Μην είσαι κλειστόμυαλος όμως, στο Mud Times βρίσκεσαι. Οι εξέχουσες παράμετροι αυτού του live ήταν η φοβερά ισορροπημένη ποιότητα support και headliners και το στοιχείο της έκπληξης, ακριβώς γιατί βλέποντας τα ονόματα περιμένες άλλα – ή τίποτα.

 

Για να ευλογήσουμε και λίγο τα γένια μας και δεδομένου ότι το Γκέτεμποργκ έχει τη φήμη (και μόνο τη φήμη) της μεταλούπολης και τον ίδιο πληθυσμό με τη Θεσσαλονίκη, το live δεν είχε περισσότερο κόσμο από ό,τι θα είχε στην alma mater – μιλάμε δηλαδή αισιόδοξα για 200 ατόμα. Για να καταρρίψουμε και τα στερεότυπα όμως το σουηδικό κοινό ήταν θερμό και ενεργητικό. Απόδωσε τη μισή ενέργεια στις μπύρες.

 

Disclaimer: Τα βαριά πεπόνια που πολλά έχουν δει τα μάτια τους και πολλές πρωτοκοσμικές σκοτούρες έχει κουβαλήσει η πλάτη τους δεν αντέχουν τους φλώρους και τα μελωδικά στο μέταλ, μπορείτε να φύγετε τώρα και μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

 

Στο δια ταύτα όμως, χτες απόλαυσα 3 νέες μπάντες που αν τις άκουγα στουντιακά θα τις προσπερνούσα. Χειροκρότησα όμως -και όχι από υποχρέωση- την απτοησιά (;) και το τσαγανό των Ιταλών πιτσιρικάδων Upon This Dawning (οι οποίοι στο facebook έχουν διπλάσια likes από τους Isis και πυρήνα κοινού στο Μεξικό, τα συμπεράσματα δικά σας), τα ΚΟΤΣΙΑ και την ενέργεια των βρετανών Polar και την εμπειρία- αλεγκρία των Πορτογάλων More Than A Thousand, οι οποίοι αντιλαμβάνονται την έννοια του live ως διασκέδαση. Σημείωση ξενιτεμένης: Νότια Ευρώπη; Una Faccia Una Razza

 

Βλέποντας τους Betraying the Martyrs ξέρεις ότι πουλάνε φρέσκο αέρα κοπανιστό – όταν όμως τον φρέσκο αέρα κοπανιστό μας τον πουλάει το Βέρμιο δεν μας πειράζει. Επίσης, όση φλωριά και να βλέπεις, αντισταθμίζεται από το φοβερό βόθρο που είναι ο τραγουδιστής τους. Και πραγματικά, με τόσα ωραία βαρύβαρια σημεία, αν δεν υπήρχαν τα μελωδικά και τα πλήκτρα θα μιλούσαμε για κάτι εντελώς διαφορετικό που προσελκύει τους μεσήλικες και όχι την πιτσιρικαρία. Τέλος, καταλήξαμε με τον Ανέστη λοιπόν και επαληθεύσαμε ότι τα φώτα σε κάνουν μάγκα μεγάλο.

 

Το χτεσινό ήταν το live των αντιπροσώπων. Το live όπου, μέσα σε 4 ωραία αδιάσπαστα σύνολα, ξεχώρισαν διάφορες προσωπικότητες και η εκκεντρικότητα ή/και το ταλέντο τους: Η εντελώς ιταλική φάτσα του frontman των Upon This Dawning, με την εξέχουσα μύτη, τα μπιρμπιλωτά μάτια και το διάσπαρτο μουστάκι – επί της ουσίας, με το νεύρο της νεότητας, όχι της δεύτερης, της δικής μου, της πρώτης, της ατίθασης. Ο στο-αίμα-του-κυλά χαρντκοράς frontman των Polar, ο οποίος πραγματικά δεν φοβήθηκε να μοιραστεί το μικρόφωνο και να κοκκινίσει από την τσιρίδα

(shoutout στο Βαγγέλη από AUTW για τη φοβερή ομοιότητα στο φροντμανιλίκι – βλέπω ότι τους έχεις ακούσει κιόλας, πρέπει να γίνετε φίλοι μ’αυτό τον τύπο). Έτσι ορίζω το σύγχρονο hardcore του 2015: Polar. Ψάξ’τους. Ο θεόρατος αγγουράτος μπασίστας των More Than A Thousand που δεν μπορεί να διαχειριστεί το μπόι του (σσ. Ανέστιου: “μπασίστες”), ο μαλλιαρός αρκουδιάρης τραγουδιστής τους που ξέρει να κάνει κέφι και μπράβο του. Ο φοβερά δραματικός, θεατρικός, τσογλαναράς-προκλητικός frontman(των Betraying The Martyrs) με πηγιαία κίνηση και έκφραση, την οποία αν δεν την σπούδασε κάπου, είναι γεννημένος για σκηνή και θέατρο και ο wingman πληκτράς τους που φαίνεται ότι κινεί τα νήματα του πενταγράμμου τους.

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πείσω κανέναν που δεν ήταν εκεί πόσο ωραίο live ήταν – αλλά, γαμώτο, ήταν. Κι ας χάνω πόντους εκτίμησης από σοβαρούς μελετητές της μουσικής.

 

Σ1: Ένα πράγμα που μένει να απενοχοποιήσουν και οι ελληνικές μπάντες αλλά και το ελληνικό κοινό είναι το παρουσιαστικό – το στυλ συγκεχυμένα. Μακάρι να μην έπαιζε κανένα ρόλο, συμφωνώ, αλλά στα διεθνή δεδομένα της σκηνής, όπου η μελέτη και ο προσχεδιασμός τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο ανεβαίνουν level καθημερινά, μια προσεγμένη και αντιπροσωπευτική εικόνα δείχνει ότι παίρνεις τον εαυτό σου σοβαρά σαν περφόρμερ – όπως ισχύει και σε οποιαδήποτε δουλειά άλλωστε. (Εκτός πια κι αν είσαι ο Aaron Turner που δεν έχεις τίποτα να αποδείξεις αλλά ας μη γελιόμαστε, δεν είσαι).

 

Σ2: Είναι ένα πράγμα που με κάνει να νιώθω πάρα πολύ άβολα σαν μέρος του κοινού. Αυτό το ελάτε μπροστά, και όποιος έχει χέρια να τα σηκώσει, και όποιος έχει πόδια να τα σηκώσει, και με δείχνεις με το δάχτυλο με πηγαίνει πίσω στις μέρες που με σήκωνε η δασκάλα να πω μάθημα. Δεν θέλω. Θέλω να απολαύσω το live αλλιώς. Και αν επιμένεις; Τότε, θέλω να φύγω. Βρείτε έναν άλλον τρόπο να φέρετε τον κόσμο μπροστά, όχι με προσταγές.

 

 

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.