Σας βαρέθηκα vol.1: Indie pop

01 indie

…και τώρα που έκανα το αγροτικό μου με μερικά καλούλικα έως γλυκούλικα άρθρα, ήρθε η ώρα να ξεδιπλώσω την πραγματική μου αρετή: αγνό, ανόθευτο ΜΙΣΟΣ.

Προ μερικών ημερών, Κυριακή πρωί, αραχτός στον καναπέ με καφέ και μουσική. Δείχνει ειδυλλιακό σκηνικό. Για να ξεκινάω κείμενο, όμως, με σαφή αναφορά σε ΜΙΣΟΣ (κάθε φορά με Caps για το υπόλοιπο του κειμένου), κάτι δεν κολλάει, προφανώς.

VH1, λοιπόν – και εδώ έχω ειλικρινή απορία: εφόσον το MTV δεν παίζει μουσική, πλέον, γιατί δεν αλλάζει απλά όνομα, π.χ. σε FRTV (Fake Reality ντε) – και το theme είναι χαρούμενες ζουζουνομουσικούλες της ευρύτερης ποπ συνομοταξίας. Ξέρεις ποια εννοώ, αυτά που δεν είναι ούτε πολύ ξεκωλέ για να τα πεις Iggy Azalea pop (αρνούμαι να κατατάξω την σιχαμένη στο hip hop που λέει ότι εκπροσωπεί), ούτε όμως και αρκετά underground για να μην το ξέρεις, σαν σωστός hipster με τσιγκελωτό μουστάκι που είσαι. Οπότε, τσίμπα το “indie” πρόθεμα και είσαι άρχοντας! Τι κι αν βεβηλώνουμε το πραγματικό indie rock/pop/electro/folk, «στα επιχρυσωμένα cojones μας!» σκέφτηκαν οι senior marketing executives στην εκάστοτε μεγαλοεταιρία και τάισαν στον κόσμο άπλετη ποσότητα χλιαρών, νερόβραστων εντερικών κενώσεων χαζούλικων, πολυχρωμοντυμένων εικοσάχρονων πλουσιόπαιδων που κατάφεραν να ηχογραφήσουν τις προαναφερθείσες κενώσεις μετά από ένα τριβδόμαδο συνεχούς δυσκοιλιότητας, εμποτισμένης με άφθονη περισυλλογή περί των First World problems που τα απασχολούσαν όσο δεν έπιανε το Dulcolax. ΜΙΣΟΣ (θα υπάρχει τουλάχιστον μία φορά ανά παράγραφο).

Παράδειγμα πρώτο: Sheppard.

Sheppard

Νερόβραστη αηδία, με ρεφρενάκι του ενός στίχου x 8 από τον πελώριο φλώρο με τη φράντζα και του ακόμα ενός στίχου x 4 από την wannabe intellectual κακομαθημένη που αλλάζει χρώμα στα μαλλιά κάθε Σαββατοκύριακο, because fuck you rich dad, that’s why. Το ensemble συμπληρώνεται από μια ακόμα γκομενίτσα που μάλλον κρατάει πρώτη φορά μπάσο στη ζωή της (σίγουρα πρώτη φορά ενώ φοράει τακούνια και λουλουδοστέφανο στο κεφάλι – ιιιχ γαμώ τη Lana del Rey σου), έτερο φλώρικο κιθαριστικό δίδυμο (δεν έφταναν τα ανύπαρκτα layers της μιας κιθάρας, θέλαμε και δεύτερη μουγγή κιθάρα στο λαπά) που με ΠΑΡΚΑΛΑΕΙ να το κουρέψω με την ψιλή και drummer να δίνει το ρυθμό ενώ όλοι μαζί τραγουδάνε εμφατικά τον ένα στίχο του ρεφρέν, έτσι για να δώσουν αυτό το παρεϊστικο, νεο-χίππικο στυλάκι που είναι της μοδός τώρα στις αγέλες των φραγκατοεναλλακτικών. Εδώ σκεφτόμουν πως δε θα έπρεπε να τους προμοτάρω περισσότερο, αφού το κάθε κλικ στο Ίντερνετ είναι έξτρα πόντος για αυτούς, αλλά ΟΟΟΟΧΙ φίλε, δε θα πάθω μόνος μου εξέμεση, θα το λουστείς κι εσύ:

Και τώρα που ξεκίνησε η αναμπουμπούλα στο στομάχι σου, πάμε στο επόμενο νούμερο. Στό ίδιο μοτίβο, πάρε  τους Echosmith. Το κουαρτέτο αυτό είναι αδέρφια. Δηλώνουν, μεταξύ των άλλων, ότι επηρεάστηκαν από μπάντες όπως Echo and the Bunnymen και Joy Division. Γαμώ, ε; Για κοίτα τους:

03 echosmith

Πάμε πάλι: κιθαρίστας και μπασίστας για κούρεμα, ο μικρούλης drummer με cool και εναλλακτικό καβουράκι – πρώτα βεβηλώσατε την τραγιάσκα, τώρα πήρατε το καβουράκι του παππού σας και του ξηγηθήκατε όπως ο Jason Biggs στη μηλόπιτα του American Pie 1, ώραια άτομα γαμ@##$%@#$  – και η μονάκριβη κόρη του μανατζαραίου μπαμπά (ναι, τα μανατζάρει ο πατέρας τους τα σιχαμένα) να δηλώνει περίλυπη ότι θα ήθελαν τόοοοσο πολύ να είναι κι αυτά ανάμεσα στα cool kids που ζούνε την καλή ζωή μέσα στη μακαριότητα της άγνοιάς τους με τα ακριβά τους αμάξια και την ομοιομορφία τους. Ώπα, ώπα, ώπα. ΩΠΑ. Για να μπορείς να κυκλοφορείς ΑΥΤΗ την κουράδα

με το ανάλογο promotion, ντύσιμο, budget μάλλον δεν πεινάς κι εσύ, εναλλακτική μου κορασίδα. Βάλε τον μπαμπά να κόψει τις μαλακίες τύπου δίσκοι, live και λοιπά και πες του να σου αγοράσει την παρέα των cool kids, να σου κάνουν με το ζόρι παρέα να τελειώνουμε. Εγώ γιατί πρέπει να σε ακούω, βρε προκλητικό αρχίδι, να κράζεις τους απέναντι ΙΔΙΟΥΣ μ’ εσένα ως μακάριους πτωχούς τω πνεύματι; Τράβα ψόφα τώρα, μόνο ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΟΣ ΜΙΣΟΣ (ξέχασα να το βάλω σε κανά δυο παραγράφους, έπρεπε να συμπληρώσω).

Ω θεοί, ανακατεύομαι σαν cocktail στα χέρια έμπειρου μπαρμάνου αλλά σφίγγω τα δόντια και πάω παρακάτω. Εδώ το indie pop αγγίζει ηλεκτρονικά mainstream όργια. Icona Pop λέγονται οι δεσποσύνες:

04 iconapop

«Ώπα ρε», σε ακούω να λες, «αυτές δείχνουν περπατημένες, βορειοευρωπαίες, είναι και interracial πακετάκι, αν είναι και ηλεκτρονικό το στυλάκι όπως λες ήδη στήνεται party στο βρακί μου». Και εδώ έχω να πω «είσαι σίγουρος; Πάμε άλλη μία»:

05 iconapop

DEEEEEEEEEEEEEEERP.

Τι, θες να εξηγήσω κιόλας; Uuuugh… Λοιπόν, έχουμε και λέμε: στίχοι «με χώρισες/τράκαρα το αμάξι μου και άρπαξε φόκο/πέταξα τα πράγματά σου/δε γαμιέται/δε με νοιάζει/αγαπώ», κάτι πετάει στο bridge για γαλαξίες και μάγισσες, όλο αυτό x 3, ξεμπερδέψαμε. Πετάμε και λίγο σκληρούτσικο μπασάτο beat πάνω στις αιθέρια εναλλακτικές μελωδίες μας και τα γλυκά, μελίρρυτα κοριτσοφωνητικά μας και ολοκληρώθηκε η μετεφηβική επανάσταση της upper μπουρζουαζίας. Έλα, πάρ’το, με πολύ μισερό ΜΙΣΟΣ από yours truly:

Εδώ να κολλήσω και την uber-άχρηστη πληροφορία ότι το κομμάτι το «συνέθεσε» αρχικά η επόμενη γλυκιά τσουλίτσα του αφιερώματος, η δεσποινίς Charli XCX. Τι, δεν έχεις ακούσει ακόμα την επόμενη indie dance-punk/pop πριγκιπέσσα;

06 charlixcx

Αυτή εδώ είναι περιπτωσάρα, δικέ μου και δικιά μου. Αληταριό ως εκεί που δεν πάει, παρατάει το σχολιό για να πάει για τσουλοshopping τσουλοφορεμάτων, να πιεί ποτάρες και να σκάσει μπαφιασμένη και με τίγκα αλήτικο υφάκι (μαζί με το απαραίτητο entourage από ανώνυμες, πληρωμένες από τον μπαμπάκα κομπάρσες) στο prom για να τα κάνει όλα πουτάνα με την ανόθευτη αλήτικη εναλλακτική αλητεία της.

Uuuuuugh, πονάω, αλήθεια! Ρε, ακούστε τι λέει το καριολάκι:

  • Δε θέλει να πάει σχολείο
  • Θέλει απλά να σπάσει τους κανόνες
  • Θέλει να την ακούσει και να γίνει κομμάτια
  • Θέλει να πάει στη ντισκοτέκ (;)

Έχουμε και λέμε, αγαπητή Charli:

  • Είσαι 22 χρονών, αν πηγαίνεις ακόμα σχολείο έχουμε πρόβλημα
  • Αν είσαι 22 χρονών και ακόμα πηγαίνεις σχολείο, μάλλον είσαι αρκετά μπούφος οπότε σπας αβίαστα τους κανόνες λόγω ηλιθιότητας και ουχί αλητείας
  • «Ω, χέζω τα λεφτά του μπαμπά μου και τα πετάω σε πανάκριβες κόκες και cocktails τα οποία δε θα μπορούσα να πάρω χωρίς τα λεφτά του μπαμπά μου τα οποία χέζω και η σούρα και η πουτανιά είναι punk, είναι αλητεία, είναι fuck the system»
  • Είσαι 22 χρονών. Το 2015. Και θες να πας στη ντισκοτέκ.

Ως εδώ κύριοι, I rest my case με αυτό το σκουπίδι – αν και, για να είμαι ειλικρινής, I’d tap that μόνο και μόνο για να χω την ευκαιρία να την πλακώσω στα μπουνίδια μετά (φεμινίστριες ακονίστε τα femμαχαίρια σας, επιτεθείτε στον ΜΙΣΟγύνη! Come at me!).

Και εκεί που λες ότι το VH1 δε θα μπορούσε να γίνει πιο κακιασμένο, πάρε και γλυκούλη Tom Odell στη μάπα:

07 tomodell

Πάρε πελώριο ξανθό σκατίφλωρα να στέκεται μπροστά στο πιάνο, έτσι για να μας περνάει υποσυνείδητα την κουλτούρα και να μας πείθει εμμέσως ότι στέκει ο χαρακτηρισμός «indie folk» στα promotions. Η πραγματικότητα είναι μια ανελέητη κλαούνα, ένας ατόφιος πόνος, μια ειλικρινής μελαγχολία του ξανθού πλούσιου σκατίφλωρα εικοσάχρονου για το χωρισμό του από την δεκαεπτάχρονη Janice, τη δεκαοχτάχρονη Jeannie και τη δεκαεξάχρονη Lilly, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Δικαίως η χιπστεροκωλοφυλλάδα NME το φιλοδώρησε με 0 στα 10, κάτι που εξόργισε τον πλούσιο μπαμπάκα του κακομαθημένου ξανθού πλούσιου σκατίφλωρα και τον έφτασε στο ακραίο σημείο να πάρει τηλέφωνο στα γραφεία τους και να ζητήσει τα ρέστα! Ω, ΓΑΜΩ ΤΟ! Εξήντα και οκτώ εκατομμύρια views αυτός ο ηχητικός ανάλατος φιδές! Σας ΜΙΣΩ κάθε έναν ξεχωριστά!

Λίγο πριν εξαντληθεί η υπομονή μου, έσκασε και αναπάντεχη ηχητική τσαλιμιά στη λίστα. Το ήξερες ότι υπάρχει και reggae/fusion που χαριεντίζεται με indie pop τζουτζέδες; Όχι, ε; Ορίστε, πάρε εδώ χρωματιστούς, καλοστημένους και φρεσκοπλυμένους «ρεγκάδες»:

08 magic

Δε μας έφτανε που πήρατε μια γνήσια τελετουργική μουσική ενός εντελώς ξένου προς εσάς πολιτισμού, τη βάλατε πουκάμισο και σακάκι και τη στολίσατε με ζελέ, έπρεπε να τη μετατρέψετε και σε γλοιώδες σαλιάρισμα για γκομενάκια; ΟΥ, ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ! Ο Καναδάς πρέπει από εδώ και περά να ζητάει συγγνώμη όχι μόνο για τον Bryan Adams αλλά και για τους Magic! (το θαυμαστικό δεν το έβαλα εγώ, είναι μέρος του ονόματός τους):

Σημείωση: το χιτάκι τους με τον πρωτότυπα ευφάνταστο τίτλο για reggae, Rude, έχει 507 μύρια views. Πεντακόσια. Επτά. Εκατομμύρια. Θεάσεις. Στο Youtube.

Και πάνω που σηκώθηκα να τρέξω στη δύσμοιρη πορσελάνη για να ξεφορτώσω τη δύσμοιρη ανακατωσούρα μου, ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα:

09 thescript

*retch*

Αυτοί τώρα, από που κι ως που σε τέτοια indie pop/rock/alternative λίστα; Γιατί να πρέπει να το υποστώ κι αυτό σερβιρισμένο ως «εναλλακτικό ήχο»; Επειδή ο ένας φοράει τραγιάσκα (σνιφ); Επειδή είναι Ιρλανδοί (κλαψ); Επειδή fuck you, that’s why (λυγμ); Δε θα πω πολλά, μόνο μια απλή παρατήρηση. Εδώ είναι το έμεσμα των The Script:

Και εδώ είναι αυτό που μου θύμισε, εντελώς αυθόρμητα, η «μελωδία»:

Αλήθεια τώρα, είναι ΟΛΟΪΔΙΟ. Και αν είσαι indiepopalternativerock παπάρας με μαλλί-φράχτη, το 2015, με μελωδίες που θυμίζουν Πάριο, ένα έχω να πω:

99 puke

 

 

 

 

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.