Συνέντευξη: Cyanna Mercury

11002706_660183857443712_5037927638643218532_o

Αν κάνει κάποιος μια σύντομη αναδρομή στην κατηγορία «Arts» του Mud Times, μπορεί να βρει εκτενέστατες καταγραφές των εντυπώσεών μας από τα πρώτα δείγματα της δουλειάς των Cyanna Mercury. Όμως ακόμα και αν θεωρούσαμε τις καταγραφές αυτές σχετικά εύστοχες, σίγουρα δεν θα μπορούσαν να είναι κατατοπιστικότερες από τα λόγια του ίδιου του εκάστοτε δημιουργού για το έργο του. Γι’αυτό λοιπόν και ζήτησα από τον Σπυρέα Σιντ, υπεύθυνο για τα φωνητικά αλλά και τα εξτρά κρουστά της μπάντας, να κάτσει μπροστά από την οθόνη του και να ανταποκριθεί στις όποιες ερωτήσεις θεώρησα πως θα αντλήσουν απαντήσεις που χρειαζόμουν. Με μεγάλη προθυμία λοιπόν, καφέ από την πλευρά του frontman των Cyanna Mercury, Jameson από την δική μου και ακριβώς μία μέρα πριν την εμφάνιση του συγκροτήματος με τους Sonic Jesus, προέκυψε ο παρακάτω διάλογος ο οποίος μεταφέρεται όπως και αποτυπώθηκε εκείνη τη στιγμή. 

(φωτογραφίες: Αθηνά Παπαγιάννη)

 
Ας ξεκινήσουμε με κάτι abstract: Άσε τις ταμπέλες και τους όποιους όρους χρησιμοποιεί η μουσική βιομηχανία για να κάνει τη ζωή της εύκολη. Τι είναι οι Cyanna Mercury βαθιά στην ψυχή τους και ξεγυμνωμένοι από όλα τα τριγύρω;

 

Οι Cyanna Mercury είναι αυτό που θέλουμε να γίνουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά. Η ιδανική ισορροπία μεταξύ μας σαν αδέλφια, φίλοι, μουσικοί και άνθρωποι και η γέφυρα με τον έξω κόσμο, με τον οποίο ομολογουμένως δεν τα έχουμε καταφέρει και τόσο καλά ξεχωριστά.

 

 

Οι ενδεχόμενες αποτυχίες που σε περιβάλουν δεν είναι αυτές που καθοδηγούν την καλλιτεχνική σου ζωή; Ο Άλντους Χάξλεϊ όριζε την τέχνη ως διαμαρτυρία απέναντι στην σκληρότητα της ζωής και ρώταγε αν θα μπορούσε ο καλλιτέχνης να δημιουργήσει το οτιδήποτε αν ήταν ευτυχής και πλήρης. Τι του απαντάς;

 

Ως βαθιά κυκλοθυμικός και απαισιόδοξος άνθρωπος, δεν έχω, είναι αλήθεια, απόλυτη εμπειρική γνώση της ευτυχίας ή της πληρότητας, ήταν πάντα φευγαλέες και υπερβολικά απλές, πχ μια περίοδος που ο ύπνος να ήταν ήρεμος, ή μια συγκεκριμένη ηλικία που τα όνειρα ήταν αρκετά χωρίς προσδοκίες. Η αλήθεια είναι ότι η δημιουργία τροφοδοτείται από την ένταση και τη ματαίωση, αλλά δε θέλω να το δεχτώ απόλυτα ως νομοτέλεια αυτό. Το έχω ξανακούσει, δεν ήξερα ότι είναι του τύπου αυτού. Θεωρώ ότι εμείς, όπως μας ξέρω, δε θα σταματούσαμε να δημιουργούμε ακόμα κι αν κάποιο μαγικό χέρι μας γέμιζε με πληρότητες και ευτυχίες. Υπάρχει και η ηδονή της στιγμής άλλωστε όχι μόνο ο στόχος της ολοκλήρωσης του έργου.

 

 

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, νομίζω πως θα τον ικανοποιούσε μια τέτοια απάντηση ακόμα και αν δεν συμφωνούσε απόλυτα. Άλλωστε η μουσική των Cyanna Mercury την συμπληρώνει. Για να μπεις στη διαδικασία όμως να αποτυπώσεις μουσικά ένα τόσο βαθύ ψυχογράφημα, πόσο δύσκολο ή μοιραίο είναι να βρεθούν μαζεμένοι οι κατάλληλοι άνθρωποι και επίσης πόσο επίπονο ή εξιλεωτικό μπορεί να είναι;

 

Μπορεί να σου πάρει 14 χρόνια για να συγκεντρώσεις τους κατάλληλους ανθρώπους. Μπορεί να πρέπει να ανήκουν σε 3 διαφορετικές γενιές, να έχουν γεννηθεί σε 3 διαφορετικές δεκαετίες. Μπορεί να σου πάρει απλά 14 χρόνια για να καταλάβεις εσύ τι πρέπει να κάνεις.

 

 

11054793_660202794108485_926555836573022675_n

 

 

Απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, η μουσική των Mercury είναι ένα αποτέλεσμα αφομοίωσης σε πρώτο χρόνο και παντρέματος σε δεύτερο. Οι δύο βασικοί πολιτιστικοί πόλοι που καλύπτετε, το μπλουζ και η Ανατολή, έχουν πέραν του κοινού γεωγραφικού πλάτους (το Δέλτα του Μισισιπή νομίζω έχει την ίδια περίπου απόσταση από τoν ισημερινό με εμάς) και μια ιστορία βαθιάς ταλαιπώριας. Είναι κάτι που εξετάσατε ή κάτι που προέκυψε εντελώς ενστικτωδώς;

 

Κάποια πράγματα προέκυψαν ενστικτωδώς και κάποια γίναν με μελέτη. Η επινόηση του διακριτού ήχου και η απαγκίστρωση από το στείρο μαϊμούδισμα των εφηβικών ηρώων ήταν οι πρώτοι στόχοι που είχαμε ο αδελφός μου κι εγώ από την εποχή των Cyanna. Κάποια στιγμή, πειραματιζόμενοι με τα κομμάτια της ελληνικής παράδοσης και της ευρύτερης μη-δυτικής βιβλιοθήκης, μας καρφώθηκε σχεδόν εμμονικά ότι αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βρεθεί πάσα θυσία προκειμένου οι πρώτοι στόχοι να γίνουν πραγματικότητα. Οπότε το ’13, όταν τα έφερε να συναντηθούμε με τον Διαμαντή, ήταν ανάμεσα στα πρώτα πράγματα που συμφωνήσαμε σαν Mercury, να ξεκινήσουμε από το blues και το ψυχ ροκ, αλλά να καταλήξουμε στη Μαύρη Θάλασσα, το ρεμπέτικο, τα εννιάρια και το Αιγαίο. Να βρούμε ένα τρόπο τελοσπάντων. Ο Ντένις και ο Δημήτρης που ενσωματώθηκαν τελευταίοι, το αντιλήθφθηκαν σχετικά πολύ γρήγορα και το ολοκλήρωσαν. Ο πρώτος δίσκος που μιξάρεται αυτή τη στιγμή, καταγράφει αυτή τη διαδικασία.

 

 

Το επαναλάβατε και στην συνέντευξή σας στο Avopolis: δεν σαν άγχωσε ο τρόπος που θα εκλάμβανε το ντόπιο κοινό ένα τέτοιο fusion; Από την εποχή του “I Am Cannibal” δηλαδή, μέχρι τη διασκευή στον Βαμβακάρη, δυστυχώς ενέχεται ένας κίνδυνος όλο αυτό να φανεί σε ορισμένους από κιτς μέχρι πολιτικά παρεξηγήσιμο πριν καν πραγματικά ακούσουν. Δεδομένου πως μιλάμε για έναν χώρο τον οποίο γνωρίζεις πολύ καλά, φαντάζομαι, που νομίζεις πως οφείλεται όλη αυτή η αποστροφή για την εγχώρια παράδοση;

 

Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος, ναι το σκεφτήκαμε σαν ενδεχόμενο, αλλά δε μας απέτρεψε τότε, και τώρα που με τους Mercury γίνεται πλέον ξεκάθαρα, ο παράγοντας αυτός δε μας απασχολεί καθόλου. Το θέμα με την αποστροφή των Ελλήνων καλλιτεχνών προς την παράδοση της χώρας τους, αλλά και ενός τεράστιου κομματιού των μουσικοκριτικών και διαφόρων άλλων παροικούντων του χώρου είναι ξεκάθαρα κοινωνικοπολιτικό, αν και ύστερα από τόσες δεκαετίες έχει περάσει σε ένα συλλογικό ασυνείδητο, αν υπάρχει τέτοιος όρος. Είναι μια ιστορία συμπλεγματικής παθογένειας, δικαιολογημένης σε ένα βαθμό, ισοπεδωτικής και στείρας όμως. Έχει να κάνει με την επταετία της χούντας και τη χρήση των δημοτικών τραγουδιών, έχει να κάνει με την εχθρικότητα που έδειξαν οι Ελλαδίτες στους Μικρασιάτες το ’20 και το ’30 και μετά, άρα και στο ρεμπέτικο, έχει να κάνει με τον νεοπλουτισμό της σοσιαλδημοκρατίας της Πασοκάρας του ’80 και την ταύτιση της ψευτοκουλτούρας με την ποιότητα. Οι αριστεροί υπέφεραν από τον εθνοπατριωτικό βιασμό που υπέστησαν από τους πατριδοκάπηλους με αποτέλεσμα να απαντήσουν με ξενομανία και εθνομηδενισμό, οι δε κεντρώοι και δεξιοί το ρίξαν στο σκυλάδικο και την τηλεοπτική σκουπιδίλα της σάπιας υλιστικής ευμάρειάς τους. Οπότε οτιδήποτε φέρει την ελληνική ταυτότητα, δυστυχώς, συνειρμικά παραπέμπει σε κάτι κακό, δυσάρεστο, υποκριτικό ή κιτς. Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, γιατί η δημιουργία δεν έχει καλύτερο φίλο από την αλήθεια και τις ρίζες που ξέρεις, ενώ ο εχθρός της είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορείς να εκφράσεις κάτι που δε ζεις. Είμαστε φανζ των Aphrodite’s Child, τόσο ως προς αυτό καθαυτό το έργο που παρέδωσαν, όσο και ως προς την ακεραιότητα που προσπάθησαν και στο “666” κατάφεραν πανηγυρικά να πετύχουν, σκάβοντας σε αυτό που είχαν όντως μέσα τους.

 

 

 

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεκινήσεις κάτι από μηδενική βάση και να απαγκιστρωθείς από το παρελθόν; Πόσω μάλλον όταν αυτό το παρελθόν έχει ένα ξεκάθαρα θετικό πρόσημο τόσο καλλιτεχνικά, όσο και ως προς την αναγνωρισιμότητά σου από την όποια σκηνή.

 

Πολύ δύσκολο. Όλα, και οι επιτυχίες και οι αποτυχίες, είναι βάρη. Οι πόρτες που είχες ανοίξει πλέον βρωμάνε, αυτές που δεν άνοιξες ποτέ έχουν διπλάσιο βάρος και αυτά που έζησες είναι κάποιου άλλου πια. Δεν το προτείνω σε κανέναν. Μόνο αν πραγματικά έχεις φτάσει στο χείλος μπορείς ή πρέπει να το κάνεις αυτό. Κατά τ’άλλα όλα καλά, περνάμε γαμώ με τα παιδιά.

 

 

 

Θα σου δίνω μια λέξη, ένα όνομα ή μια φράση και θα μου απαντάς με την πρώτη λέξη ή πρόταση που σου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό. Το’χουμε;
OK. Xιτ μι.

 

Muddy Waters.
Blues.

 

Βαμβακάρης.
Βαρύς πόνος.

 

«Λεφτά υπάρχουν»
Tο ελλάς προορίζεται δια να ζήση και θα ζήση.

 

Βαγγέλης Μαρινάκης.
Ωχ (και αναστεναγμός βαθύς)

 

Σοσιαλισμός.
«Λεφτά υπάρχουν»

 

Ερμής ο Τρισμέγιστος.
Δύσκολο. Πατέρας. Απουσία.

 

Sonic Jesus.
Βαγγέλης Μαρινάκης;

 

 

 

18799_660202777441820_243773967846449843_n

 

 

 

(σ.σ. γέλια) Πήγε πολύ καλύτερα απ’ότι θα τολμούσα να φανταστώ. Η τελευταία μου ερώτηση πριν το κλείσιμο: Για ποια ταινία το ιδανικό soundtrack θα ήταν η μουσική των Mercury;

 

«Οδοιπορικό στα Βυζαντινά Μοναστήρια της Μέσης Ανατολής Υπό την Επήρεια Ψυχεδελικών Κοκτέιλ» ένα ντοκιμαντέρ συμπαραγωγής της Κρατικής Τηλεόρασης με την Ε.Ε. (ΕΣΠΑ). Δεν έχει γυριστεί ακόμα αλλά έχω στην κατοχή μου ένα πολύ καλό βιβλίο που μπορεί να βασιστεί. Είναι το «Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου» του Ουίλιαμ Νταλρίμπλ.

 

Καταπληκτικά. Σ’ευχαριστώ θερμότατα για έναν από τους καλύτερους ιντερνετικούς διαλόγους που είχα ποτέ. Θα ήθελα να κλείσεις με μια ευχή και μια κατάρα.

 

Εύχομαι να ζήσουμε να δούμε τον κόσμο που έρχεται. (Είναι και τα δύο.)

 

 

Βαγγέλης Ανανίδης


Διπολικός. Επειδή μοιράζεται την ημέρα των γενεθλίων του με τον Stevie Ray Vaughan, τον Denis Villeneuve και τον Zlatan Ibrahimovic, νομίζει πως είναι προορισμένος για κάτι σπουδαίο. Δεν είναι.