Τα έθιμα ταφής μου

alexia book

Αυτή δεν θα είναι μία ακόμα κριτική βιβλίου για το «Έθιμα Ταφής». Αυτό είναι ο απόηχος μίας κατάδυσης σ’ ένα βιβλίο. Περίμενα στωικά να μου περάσει ο «πυρετός» με το συγκεκριμένο μυθιστόρημα για να μη με πάρει και με σηκώσει ο ενθουσιασμός μου και να μην κατηγορηθώ για βάρβαρη υποκειμενικότητα με έντονα συμπτώματα οξείας εμμονικής προσκόλλησης –κυριολεκτικής- στο βιβλίο.

Δεν ξεπέρασα τίποτα, νιώθω το ίδιο εμμονική μαζί του, δε δίνω δεκάρα για την αντικειμενικότητα και παίρνω την ευθύνη για ό, τι διαδραματιστεί εδώ μέσα…

Καταρχήν, να αναφέρω ότι πρόκειται για το λογοτεχνικό ντεμπούτο από την κ. Hanna Kent, ετών 29, για όνομα του Θεού, του Βούδα και όλου του θρησκευτικού επιτελείου. Φρέσκια πένα και όλα τα ενδεχόμενα μπροστά σου, χωρίς ούτε μία μικρή μουτζούρα προκατάληψης απέναντι στον νεογέννητο λογοτέχνη. Μονόκεροι πίνουν νερό στο ποταμάκι, νεράιδες ξύνουν τα νύχια τους και η Κακή Λογοτεχνία είναι εξόριστη στη Neverland. Μέχρι που ανοίγεις το βιβλίο και αρχίζεις το διάβασμα ανάβοντας πρώτα ένα κεράκι στον Yoda για να έχεις τη Δύναμη μαζί σου.

Γιατί τόσο δράμα όμως; Γιατί νιώθω σαν τον Γιάγκο στη «Λάμψη»; Γιατί αγαπώ τα βιβλία και θέλω το καλύτερο για αυτά και για την σχέση μας. Γιατί όταν μάθω κάτι καινούριο για τον κόσμο, για μένα, για την ανθρωπότητα μέσα από την ανάγνωση αγγίζει τα όρια της μυσταγωγίας, της κατάνυξης. Γιατί έζησα στην Αγγλία του 18ου αιώνα, έκανα βόλτες στην Ιαπωνία γνωρίζοντας αυτοκτονικούς χαρακτήρες, έμεινα σε κάστρο πολυτελείας στα Καρπάθια, ταξίδεψα στον πλανήτη Solaris, έκαψα μερικά βιβλία με τον Guy Montag μέχρι να πάρω τα χαμπάρια μου…

Η Άγκνες Μαγκνουσντότιρ, η αντι-ηρωίδα του βιβλίου, με πήρε από το χέρι και με πήγε στην Ισλανδία του 1829. Περπάτησα σε ξερό χώμα, ανέπνευσα παγωμένο αέρα και για λίγο έμεινα μετέωρη ρουφώντας με τα μάτια μου τεράστιες ποσότητες πράσινης αύρας από το Βόρειο Σέλας. Η εμπειρία μου μαζί της ήταν επίπονη, μέσα από τις αντιξοότητες της καθημερινότητας ενός άλλου αιώνα σ’ έναν παγωμένο τόπο. Ήταν άγρια, μέσα από μία πατριαρχική κοινωνία-αγέλη που μυρίζεται το αδύναμο μέλος της και το κατασπαράζει. Ήταν τρυφερή, μέσα στο μικρό σύμπαν της Άγκνες Μαγκνουσντότιρ, μιας ηρωίδας της οποίας την υπόσταση την ένιωσα με δέρμα και οστά και η οποία ήταν ικανή για σκληρότητα και αγάπη. Ήταν σκοτεινή, μέσα στον σκοταδισμό που διακυβερνά τη μικρή κοινωνία μίας επαρχιακής πόλης της Ισλανδίας, η οποία είναι η ίδια πόλη σε χιλιάδες φωτοτυπίες απανταχού της Γης. Είναι ο ίδιος δικαστής, είναι η ίδια εκκλησία, είναι ο ίδιος δήμιος και είναι ίδιο και το θύμα.

Ήταν ένα βιβλίο θρησκευτική κατάνυξη. Για τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, για τα σημάδια βίας πάνω στο σώμα μας και για τα εκατομμύρια στάδια της αγάπης που τα εσωκλείουν όλα μέσα τους.

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."