Τα παιδιά ενός δημόσιου θεού και η χώρα ενός διχασμένου λαού

katharistries

Σημαντική σημείωση-διάβασε πριν προχωρήσεις: Βαθιά ριζωμένη μέσa στο DNA των κατοίκων αυτής της χώρας, βρίσκεται η έλλειψη ψυχραιμίας. Αυτό συνεπάγεται με βιαστικές κρίσεις απέναντι στις διαφορετικές απόψεις και αυτόματα δημιουργεί δικαστήρια στην μέση των δρόμων. Δεν είναι κάτι εξωτικό, αρκεί το άνοιγμα της τηλεόρασης και η διαπίστωση πως η έλλειψη παιδείας (φωνές, κραυγές) κυριαρχεί σε κάθε ίντσα της ζωής μας, είναι εύκολο να γίνει. 

Εξαιτίας αυτού του μικρού παράγοντα, σε συνδυασμό με την ανάγκη του Έλληνα πως “πρέπει να ανήκω με τους μεν ή τους δεν”, είχα αποφασίσει να γράψω αυτό το κείμενο αρκετά “διπλωματικά” χωρίς να πιέσω κουμπιά σε ταραγμένες ιδιοσυγκρασίες. 5 λεπτά πριν ξεκινήσω, άλλαξα γνώμη. Δεν θα συμπιεστεί καμία ελευθερία του λόγου, απλά “φίλτατε” Έλληνα θα πρέπει να μάθεις να ΑΚΟΥΣ. Μετά μίλα.

 

Δεν αντέχω το θέαμα με τις καθαρίστριες.

Ειλικρινά δεν έχω κάτι με τις συγκεκριμένες κυρίες. Επίσης δεν θέλω να πιστεύω πως ισχύουν οι φήμες περί μισθών άνω των 3000 ευρώ και έξτρα επιδομάτων επειδή “καθάρισα το γραφείο του υπουργού”. Είπαμε, δεν θέλω να πιστέψω σε αυτές τις φήμες. Και επειδή ΔΕΝ με διέπει η λαίλαπα του ολοκληρωτισμού που ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ ΣΑΝ ΦΩΤΙΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, δεν θεωρώ πως όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες. Θεωρώ (ελπίζω;) πως μέσα σε αυτή την χώρα, υπάρχουν (ακόμα και σήμερα-στα χρόνια της κρίσης) άτομα που βάζουν το εμείς πάνω από το εγώ. Εξυπηρετούν τους συμπολίτες τους και παράγουν άξιο έργο.

Η αλήθεια όμως είναι η ίδια εδώ και δεκαετίες για την (νομίζω) πλειοψηφία. Να βολευτούμε στο δημόσιο. Να μπούμε με μέσο. Να αράξουμε χωρίς να δουλεύουμε και να βγάζουμε λεφτά.

Έχει ειπωθεί τόσες πολλές φορές που έκοβα τις φλέβες μου καθώς το πληκτρολογούσα. Δεν παύει να είναι η πικρή διαπίστωση την οποία όλοι ξέρουμε και περήφανα περνάει από τον πατέρα στον γιο και από εκεί στον δικό του γιο.

Οι καθαρίστριες λοιπόν πρέπει να σταματήσουν να παίζουν στα media. Εάν η κυβέρνηση το βλέπει σαν διαφημιστικό τρικ, κάνει λάθος. Χειροτερεύει την εικόνα της το γεγονός πως πανηγυρίζει μαζί με τα δικά της παιδιά, έξω από υπουργεία. Φιλιά, δάκρυα και αγκαλιές δεν κάνουν την δουλειά τους πλέον. Υπάρχει κόσμος εκεί έξω που ναι μεν χαίρεται για αυτές  αλλά σκέφτεται “εγώ στο πηγάδι κατούρησα και δεν με ξαναπροσλαμβάνουν;”

Έχω την εντύπωση πως η αντιμετώπιση απέναντι στον δημόσιο υπάλληλο έχει αλλάξει λιγάκι. Έπεσε μεγάλο μερίδιο ευθύνης πάνω του και δικαίως κατά την γνώμη μου (για τον δημόσιο υπάλληλο-λαμόγιο μιλάω, μην ξεχνιέσαι, δεν ανήκω στον ολοκληρωτισμό είπαμε). Αλλά είπαμε, η αντιμετώπιση άλλαξε λιγάκι, όχι το όνειρο να γίνεις ένας από αυτούς.

Και αυτό επειδή υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα εκεί έξω. Η οποία δεν έβαλε τα παιδιά της στους κομματικούς σωλήνες, δεν φίλησε κατουρημένες ποδιές και δεν χτύπησε γλοιώδεις πόρτες πολιτικών ερπετών. Αυτή που υποφέρει εδώ και 5 χρόνια σιωπηλά. Δεν την παίζουν τα κανάλια και δεν λαμβάνει την προσοχή που πρέπει. Είναι αυτή που θα πληρώσει (πληρώνει) τα σπασμένα σε μεγάλο βαθμό.

Αυτόματα όμως μπορείς να με κατηγορήσεις πως μόλις χώρισα την χώρα στα 2. Στον άγιο ιδιωτικό τομέα και τον σπάταλο δημόσιο. Και ναι και όχι.

Εγώ απλά θα σου θέσω τα ερωτήματα και δεν θα σου δώσω μασημένη τροφή. Τις απαντήσεις τις έχεις εσύ και μόνο εσύ:

 Που υπάρχει μεγαλύτερη εκμετάλλευση σε θέμα συνθηκών εργασίας (ωράριο-επιδόματα);

 Πόσους δημόσιους υπαλλήλους ξέρεις, οι οποίοι αφού απολύθηκαν, έψαξαν την τύχη τους στον ιδιωτικό τομέα;

 Πόσοι βολεύτηκαν από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ στο δημόσιο και πόσοι στην ιδιωτική αγορά εργασίας;

Αν κάνεις μαλακία στον ιδιωτικό τομέα, πας σπίτι σου. Αν κάνεις την ίδια μαλακία στο δημόσιο, πας μέχρι την τουαλέτα και δεν τρέχει τίποτα;

Τελικά είμασταν ανέκαθεν ένα κράτος χωρισμένο σε 2,3 ή περισσότερα κομμάτια; 

Εσύ αποφασίζεις, εσύ ψηφίζεις.

 

 

 

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.