Τα φετινά βραβεία Όσκαρ βγήκαν οφσάιντ

thumbnail (1)

Είναι λίγο-πολύ γνωστό ότι τα Academy Awards δεν είναι ακριβώς μια τελετή βράβευσης της τέχνης, αλλά ένα φαντασμαγορικό πανηγύρι στο οποίο πλούσιοι διάσημοι γλύφουν άλλους πλούσιους διάσημους σε μια αποθέωση της ματαιοδοξίας τους, ενώ οι παραγωγές και τα στούντιο παίζουν ένα παιχνίδι εξουσίας από τα sidelines. Eνίοτε βραβεύεται και καμιά καλή ταινία.

Επειδή ανήκω σε αυτή την ενοχλητική κατηγορία ανθρώπων που σνομπάρουν και μειώνουν την αξία των Oscar επί 364 μέρες, αλλά ρουφάνε και την παραμικρή λεπτομέρεια κάθε ετήσιας απονομής, δεν είμαι εδώ για να αναδείξω τα καλώς κείμενα μιας κατά τα άλλα ασυνήθιστα αντικειμενικής τελετής, αλλά για να επικεντρώσω το υποκριτικό μένος μου σε αυτά τα λίγα που επιβεβαίωσαν για ακόμα μια φορά ότι δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτόν τον θεσμό.

FOUL  Νο.1 (ή αλλιώς ΒΡΑΒΕΥΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ)

Δεν είναι δυνατόν ο συνθέτης που έχει γράψει αυτό, αυτό κι αυτό να έχει βραβευτεί μόνο μια φορά, 20 χρόνια πριν, για την μουσική του Lion King. Αν υπήρχε το παραμικρό ψήγμα τσίπας στην ακαδημία, ο Hans Zimmer αυτή την στιγμή θα έπρεπε να νοικιάζει συνεργείο καθαρισμού για να ξεσκονίζει τα αγαλματίδιά του.

Το original score του Grand Budapest Hotel είναι όντως πολύ καλό κι ο κατά το ήμισυ Έλληνας Alexandre Desplat άξιζε μια διάκριση. Επειδή όμως είχα την καλή τύχη να δω το Interstellar στον κινηματογράφο, επιτρέψτε μου να δηλώσω κατηγορηματικά ότι ο Zimmer αδικήθηκε (δυστυχώς και) φέτος, αφού υπήρχαν σκηνές που η μουσική ήταν τόσο καλή που άρχιζες να την παρατηρείς συνειδητά, εις βάρος της εικόνας. Γενικά, οι τελευταίες ταινίες του Nolan θα ήταν αποδεδειγμένα 24% χειρότερες χωρίς τις μουσικάρες του Γερμανού να σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο.

kinopoisk.ru

FOUL No.2 (ή αλλιώς ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΤΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ NIGHTCRAWLER)

Ok, να δεχτώ πως το ευρηματικό, πρωτότυπο, καλοτραβηγμένο Nightcrawler δε χώραγε στην κατηγορία για την καλύτερη ταινία επειδή έπρεπε να μπει η πατριωτική προπαγάνδα American Sniper κι ότι το Birdman άξιζε να βραβευτεί και για το υπέροχο σενάριό του. Αλλά σοβαρά, αν υπήρχε φέτος μια ερμηνεία που έφτανε τα στάνταρ του Michael Keaton, αυτή ήταν του τρομερά υποτιμημένου Jake Gyllenhaal.

Ένας άγραφος κανόνας του Hollywood λέει πως για να κάνεις μεγάλο όνομα, άρα και να έχεις πιθανότητες για υποψηφιότητα στα Oscar, πρέπει να βρίσκεις μια ισορροπία ανάμεσα σε ταινίες που θες να κάνεις και σε ταινίες που πρέπει να κάνεις. Ο Jake μάλλον πληρώνει το γεγονός πως τα τελευταία χρόνια κάνει ταινίες μόνο για την πάρτη του, χωρίς να υπολογίζει το ευρύ κοινό του αμερικάνικου σινεμά, τα στούντιο και το παρασκήνιο, με αναμενόμενη εξέλιξη τον διωγμό του από το spotlight.

Ενσάρκωσες τέλεια έναν απίστευτα απαιτητικό ρόλο που προϋπόθετε να κάνεις τον θεατή να σε μισήσει αλλά ταυτόχρονα να μην μπορεί να στρέψει τα μάτια του από πάνω σου; Ήσουν τόσο καλός που ανάγκασες και τον τελευταίο σου hater να αναγνωρίσει το ταλέντο σου; Well, we don’t give two shits, θα σε αγνοήσουμε επιδεικτικά για άλλη μια φορά. Κι αυτό μας φέρνει στο τελευταίο foul των φετινών Oscar, που έγινε εντός περιοχής.

eikona 2

PENALTY (ή αλλιώς ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ Ο EDDIE REDMAYNE ΕΛΕΟΣ)

Ναι, ξέρω, η ακαδημία είναι αποδεδειγμένα ευσυγκίνητη με ρόλους που αναπαριστούν ανθρώπους με νοητικά ή κινητικά προβλήματα. Ναι, ναι το ξέρω πως η ακαδημία αρέσκεται να βραβεύει βιογραφικούς ρόλους. ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΚ;  Όποια κι αν είναι όμως η προϊστορία των Oscar, είναι απάνθρωπο που ο φετινός, τεράστιος Michael Keaton έχασε από αυτό το παιδαρέλι. Τον πουθενά. Που δεν έχει κάνει μισό καλό ρόλο και ούτε πρόκειται.

Όντως ο Eddie μιμείται εξαιρετικά τον Hawking, δεν έχω καμία αντίρρηση. Το πρόβλημα είναι πως το ίδιο καλά θα μπορούσαν να τον μιμηθούν άλλοι 55 ηθοποιοί.

To να αντιγράψεις την γλώσσα του σώματος και την προφορά ενός ανθρώπου που ήδη υπάρχει, έχοντας εύκολη πρόσβαση σε άπειρο υλικό από συνεντεύξεις και ομιλίες του είναι αρκετές τάξεις πιο εύκολο από το να επινοήσεις από το μηδέν έναν ρόλο που απλά είναι γραμμένος πάνω σε μερικές κόλλες χαρτί. Η μίμηση του Redmayne θα έπρεπε να διαγωνίζεται σε διαφορετική κατηγορία από την ερμηνεία του Keaton, πόσο μάλλον να τον κερδίζει και κατά κράτος.

eikona 3 (1)

Όπως και να ‘χει, τα βραβεία γενικά υπάρχουν ως θεσμός μόνο για να εξυπηρετείται και να διογκώνεται το Εγώ των ανθρώπων, όπως είπε κι ο Iñárritu, παραλαμβάνοντας το Oscar καλύτερης σκηνοθεσίας για το Birdman, σε μια από τις καλύτερες στιγμές των Academy Awards την τελευταία δεκαετία.

Ο πραγματικός, μόνος αλάνθαστος κριτής της τέχνης είναι ο χρόνος και το βραβείο που απονέμει στους καλλιτέχνες είναι το μεγαλύτερο όλων : η αιωνιότητα.

Άρης Χριστάκης


Film geek, ενθουσιάζεται εύκολα, του αρέσουν οι χλωμές