Τι θα είχε να πει ο James Brown για τα Oscars 2015;

Get-On-Up-poster-3

Η περίοδος των Όσκαρ είναι κάπως σαν το Δεκέμβρη για τους μουσικόφιλους. Οι λίστες είναι σχεδόν έτοιμες, τα iPods γεμάτα κυκλοφορίες της χρονιάς, όλοι ψάχνουν να δουν τι τυχόν τους έχει ξεφύγει, οι επαγγελματίες υπολογίζουν αλγόριθμους (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) και γενικώς επικρατεί ένας αγχωτικός αναβρασμός.

Εντελώς φυσιολογικά, οι πρώτες μέρες αφού δημοσιευτούν τα πάντα, είναι οι καλύτερες της χρονιάς. Μακριά από τον ψυχαναγκασμό, ακούμε ξανά oldies but goldies για να χαλαρώσουμε, χωρίς να μας περιορίζει τίποτα και αυτή η φρεσκάδα του μυαλού είναι σωτήρια. Βέβαια αυτό το χαλαρό κλίμα ευνοεί τις περιπτώσεις/σπάσιμο όπου ανακαλύπτεις κάτι που ξέχασες, κάτι που δεν άκουσες εγκαίρως, κάτι που δεν εκτίμησες αρκετά. Εκεί τα παίρνεις λίγο, αλλά η ουσία είναι ότι χαλαρώνεις. Εντάξει, τελείωσε, θα είναι ωραία ξανά σε 12 μήνες, πάω τώρα να ακούσω King Diamond.

Έτσι είναι και με τα Όσκαρ. Αυτός ο τελευταίος μήνας ήταν κόλαση. Να τσεκάρεις ότι έχεις δει όλες τις υποψηφιότητες, να έχεις στο νου σου τι λέει ο κόσμος, τα διεθνή Μέσα, οι guru της φάσης, τα προγνωστικά, οι πιο βλαμμένοι τα παίζουν και στο Στοίχημα, πολιτική, ισορροπίες και μέχρι να ανοίξει ο φάκελος, όλα είναι πιθανά. Ακούγεται αγχωτικό, αλλά είναι hobby, με κάποιο τρόπο έχει πλάκα όλο αυτό. Αφού λοιπόν είδαμε και τη φετινή, βαρετή μέχρι αηδίας τελετή απονομής όπου οι πολλές μη συναρπαστικές ταινίες μοιράστηκαν τα αγαλματάκια τους που δε σημαίνουν τίποτα, ήρθε και η ώρα της χαλάρωσης που λέγαμε νωρίτερα.

Σκεφτόμουν να περάσω το χθεσινό βράδυ μου βλέποντας είτε Star Wars, είτε το Citizen Kane (diversity, όχι μαλακίες) όταν μου ήρθε η φλασιά. Η ταινία που είχα ξεχάσει, που όταν είχε έρθει το soundtrack στη δουλειά μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον, η ταινία που όλοι οι υπόλοιποι επίσης ξέχασαν.

Το “Get On Up” δε χρειάζεται καν πόστερ για να καταλάβουμε ότι πρόκειται για βιογραφία του James Brown. Και το ποιος ήταν ο James Brown δε μπορεί να ειπωθεί σε μια ταινία. Ούτε καν σε τρεις ταινίες. Ο άνθρωπος που άλλαξε οτιδήποτε χορεύεται στο δυτικό πολιτισμό, που λατρεύτηκε και μισήθηκε, που οι εξάρσεις βίας του (κυρίως απέναντι σε γυναίκες) θα κατατρέχουν τη μνήμη του για πάντα, που τον κατέλαβε η μεγαλομανία του αλλά και ο ρυθμός της ζωής της ίδιας, δε χρειάζεται βιογραφικές ταινίες. Αυτές τις χρειαζόμαστε εμείς για να νιώσουμε την ουσία της μουσικής μερικές φορές.

Και αυτό είναι που γίνεται εδώ. Ο Chadwick Boseman ΕΙΝΑΙ ο James Brown σε αυτό το φιλμ, με την ίδια σφοδρότητα όπως ο Jamie Foxx ΗΤΑΝ ο Ray Charles και όπως ο Val Kilmer ΗΤΑΝ o Jim Morrison. Δεύτερο σερί biopic για τον κύριο Boseman μετά το περσινό “42”, όπου έπαιξε τον Jackie Robinson, τον πρώτο μαύρο παίχτη του επαγγελματικού baseball (και τη ΜΟΝΗ φανέλα που έχει αποσυρθεί στην ιστορία του παιχνιδιού) και επίσης πέρασε απαρατήρητο.

Γιατί συνέβη αυτό και με το “Get On Up” δε μπορώ να ξέρω. Ίσως να παραήταν μαύρο για τη φετινή τελετή, όπου ΚΑΝΕΝΑΣ από τους 20 υποψηφίους δεν ήταν ηθοποιός χρώματος και μάλλον εξαντλήθηκε η ανεκτικότητα της Ακαδημίας στο “12 Years a Slave” πέρυσι. Δεν το λέω εγώ, η θεωρία ανήκει στον Peter Travers του Rolling Stone, δεν έχει σημασία που είναι ο κορυφαίος κινηματογραφικός κριτικός του κόσμου, μπορεί και να μην είναι έτσι.

Αυτό όμως που δεν αμφισβητείται, είναι ότι όταν τελείωσαν αυτές οι 2 ώρες μπορούσα να σου πω περισσότερα για το funk, περισσότερα για το groove, περισσότερα για το beat από κάθε άλλη φορά. Γιατί; Επειδή μετά μπορείς να το νιώσεις. Και επειδή έτυχε να το μεταφράσει στη δική μου γλώσσα καταλάθος. Εξηγούμαι:

Στη σκηνή που προβάρουν, ο Brown εξηγεί στη μπάντα του όταν τους βάζει να παίζουν σε ασύμβατους ρυθμούς και αυτοί διαμαρτύρονται ότι δεν ταιριάζει μουσικολογικά, ότι τα drums παίζουν drums, ότι η κιθάρα παίζει drums, ότι η τρομπέτα παίζει drums, ότι το σαξόφωνο παίζει drums. Όλα αυτά στην υπηρεσία του ρυθμού. Μια μόνο φορά το έχω ξανακούσει από μουσικό αυτό, και αυτός ήταν ο κιθαρίστας των Meshuggah . Και τα έγχορδα, και η φωνή παίζουν drum ρυθμό. Και όλο αυτό βγάζει νόημα μέσα σου, ξυπνάει το εσωτερικό σου beat.

Ίσως είναι too much για τα Όσκαρ. Ίσως ένιωσαν ότι μετά το “Whiplash” δε χρειάζεται να ασχοληθούν με τη μουσική άλλο. Ίσως καταλήγουν όλα σε αυτό που λέει στο παραπάνω κομμάτι ο Peter Travers, ότι οι 6,000 που αποτελούν τους ψηφοφόρους της Ακαδημίας δεν είναι φυσιολογικοί άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα. Και μάλλον έχει δίκιο. Πιθανότατα νιώθουν το funk όσο και η ξανθούλα δημοσιογράφος στο trailer που ακολουθεί…

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο