Το μοναδικό σωσίβιο στην απέραντη θάλασσα botox που λέγεται Grammys 2015

gramm

Ω, τα Grammys.

Τα Όσκαρ της μουσικής. Εκείνη η μια μαγική βραδιά το χρόνο που τα έχει όλα. Λάμψη, διασημότητες, κόκκινο χαλί, τους κορυφαίους δίσκους, τους πιο hot πρωτοεμφανιζόμενους και τους αναλλοίωτους ήρωες του παρελθόντος. Όπως ανέφεραν πολλές φορές και στη φετινή τελετή οι διάφοροι παρουσιαστές “a gathering of many talented and gifted”.

Τόσο υπέροχοι, τόσο αρτίστες, τόσο συγκινητικά αφοσιωμένοι στην Τέχνη…

…που θες να φας παστουρμά με μύδια και σκορδοστούπι και να το ξεράσεις στα μούτρα τους.

Υπερφίαλοι, υποβοηθούμενοι από κάθε δυνατό τέχνασμα, με όλα τα μέσα στη διάθεσή τους, εκατομμύρια δολάρια στρωμένα ώστε να μπορέσει να δοθεί στη χαζούλα γιορτή τους το απαραίτητο status και στους ίδιους η δυνατότητα να παρουσιάσουν ένα κομμάτι από αυτό που τους έφτιαξε η δισκογραφική τους για album, ώστε όλοι οι παρευρισκόμενοι που έβαλαν τα καλά τους, να θεωρούν εαυτούς διπλά ευλογημένους που αφενός κατάφεραν να είναι στην ίδια αίθουσα με τα είδωλά τους και αφετέρου, τους επετράπη να τους αποθεώσουν όσο τους αξίζει.

Τι φανταστικό είδαμε εν συντομία και φέτος (και σιχάθηκα τον εαυτό μου);

  • Όλη τη glamorous πρώτη σειρά να πετάγεται όρθια από ενθουσιασμό με την έναρξη των AC/DC, την Katy Perry με κερατάκια που αναβοσβήνουν, τη Gaga να κρέμεται από το κουφάρι του Tony Bennett και το γερο Paul McCartney με ύφος δίνω-την-ευλογία-μου.
  • Το Sam Smith να μην αφήνει κατηγορία που να μη σηκώσει, να παν να γαμηθούν οι Bastille και οι Haim, η μουσική δε μας ενδιαφέρει.
  • Ariana Grande, Jessie J, Katy Perry και Beyonce να τις έχει καταλάβει ένα πνεύμα αρχαίας σοπράνο και να χαζολογούν με σοβαροφανείς ερμηνείες, με τεράστιες τουαλέτες και δήθεν υψηλή τέχνη. Σα να στέλνεις μπαλάντα στη Γιουροβίζιον.
  • Τον Kanye West να είναι ο εαυτός του. Ο πιο υπερεκτιμημένος άνθρωπος του πλανήτη (δε λέω καλλιτέχνης) να προσπαθεί να τραγουδήσει στην πρώτη εμφάνιση, να προκαλεί χασμουρητά με τη βοήθεια του McCartney και της Rihanna στη δεύτερη και να κάνει (ξανά) σα χαζό μωρό backstage γκρινιάζοντας επειδή πήρε το αγαλματάκι ο Beck και όχι η Beyonce – που χέστηκε κιόλας, έχει πάρει δεκάδες.
  • Τη Madonna να παλεύει με τις χορογραφίες σέρνοντας το Γέρο Χρόνο στην πλάτη της.
  • Αυτό το χρέπι που λέγεται Hozier να στέκεται σαν το αγγούρι και ενώ έχει το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς, να είναι ανήμπορος να το παρουσιάσει. Έπρεπε να εμφανιστεί η Annie Lennox (που υπολογίζω ότι έχει κλείσει τα 150) και να τον εκμηδενίσει στη σκηνή με δυο κινήσεις – θεια, του έκανες τα μούτρα κρέας και μπράβο.
  • Τη Nicki Minaj να μιλάει σαν τον Ελμερ Φαντ, ευτυχώς για πολύ λίγο.
  • Τον Tony Bennett να κάνει τίμια το μόνο πράγμα που ξέρει στη ζωή του και τη Gaga να του κουνιέται σαν πεταλουδίτσα ερμηνεύοντας old school crooning. Δε μου το βγάζεις από το μυαλό, ο γέρος της τον σφύριξε σε ανύποπτο χρόνο. Έτσι είναι αυτοί οι παλιοί, μέχρι να καταλάβεις τι έγινε, στον έχουν ακουμπήσει.

 

Υπήρξε όμως και μια όαση σε όλα αυτά. Εκείνη η μια στιγμή, η μια εμφάνιση που δικαιολογεί τις δυόμιση ώρες που έφαγες μπροστά στην οθόνη βλέποντας σαχλαμάρες.

Πέρυσι, ήταν η εμφάνιση των Imagine Dragons με τον Kendrick Lamar που ανατίναξε το μέρος.

Τώρα, ήταν κάτι καλύτερο. Ο Common, μαζί με το John Legend παρουσίασαν το “Glory” από τη μουσική της ταινίας “Selma”. Η πιο αξιοπρεπής παρουσία ολόκληρου αυτού του τσίρκου έμεινε για το τέλος και ειλικρινά, δεν του άξιζε.

Σημαντικό θέμα, με σύγχρονη προέκταση, gentleman attitude και αφοσίωση. Ο Common έχει πολλά χρόνια που έχει αναλάβει τη σταυροφορία να άρει τη βρώμα, την αμορφωσιά και το χουλιγκανισμό από το hip hop και μα το Δία, αν αποτύχει και αυτός, δεν υπάρχει ελπίδα. Τον βλέπεις να λέει αυτά που έχει να πει και σε κάνει να θες να πιάσεις το Ντοστογιέφσκι. Επειδή νιώθεις ότι είναι η καλλιέργεια και η μόρφωση που τον έχουν φέρει σε αυτό το σημείο.

Το έχουμε ξαναπεί. Η Τέχνη που σε αναγκάζει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, είναι αυτή που δεν αφήνεις να σου ξεφύγει.

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο