Το Lost Themes του John Carpenter είναι ένας απολαυστικός οργασμός σκότους

carpthemes

Για πολλούς ο John Carpenter είναι ένα άγνωστο όνομα. Για κάποιους άλλους αποτελεί έναν αναγνωρισμένο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου με τίτλους όπως τα Halloween, The Fog και The Thing στο βιογραφικό του. Και μετά υπάρχουμε εμείς, οι υπόλοιποι, φανατισμένοι του κερατά με την πάρτη του. Κοινωνοί του έργου του, περιμένουμε στις σκιές έστω και για μια σταγόνα από την έμπνευση που κουβαλάει στο κεφάλι του.

Η είδηση ότι ο αγαπημένος μας σκηνοθέτης πρόκειται να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο του (στον χώρο της μουσικής) έσκασε σαν λυτρωτική βροχή μετά την αμμοθύελλα που υποστήκαμε πριν λίγες μέρες. Διότι ανέκαθεν αυτό που μας ηδονίζει είναι το γεγονός ότι συνθέτει την μουσική για ταινίες του. Τα αριστουργηματικά έως cult ηχητικά αποτελέσματα είναι εύκολο να τα βρείτε. Και επειδή κάθε μαραθώνιος της φιλμογραφίας του καταφέρνει να μας βάλει σε ένα παράλληλο-αλλόκοτο σύμπαν, η ηχητική επένδυση είναι το κερασάκι στην τούρτα. Μπορώ να μείνω εκεί για πάντα. Να ουρλιάζω στο Haddonfield του Illinois περιμένοντας τον Michael Myers να ξαναχτυπήσει, να δω από τον φάρο του Antonio Bay την ομίχλη να καταφθάνει, παρέα με τον Kurt Russell να αναρωτηθώ ποιος από εμάς δεν είναι σαν κι εμάς (if you know what i mean) και να τρομάξω με τον Alice Cooper και την παρέα του από δαιμονισμένους άστεγους ενώ με κυνηγούν.

Το Lost Themes δεν αποτελείται από συνθέσεις που δεν χρησιμοποιήθηκαν σε ταινίες του όπως εσφαλμένα πιστεύουν πολλοί. Σύμφωνα με τον ίδιο πρόκειται για μια προσπάθεια (την οποία ολοκλήρωσε με την βοήθεια του γιου και του εγγονού του) η οποία έχει σκοπό στο να σε βάλει στο trip να φτιάξεις την δική σου ταινία ακούγοντας το soundtrack. Εκεί είναι το σημείο που με κερδίζει. Κάθε δίσκος που σέβεται τον εαυτό του (είτε λέγεται Black Album είτε Licensed to Ill) ΠΡΕΠΕΙ να έχει ατμόσφαιρα. Όποια και αν είναι αυτή. Να σε κάνει να κλείσεις τα μάτια και να δημιουργήσεις τον δικό σου κόσμο μέσα στο μυαλό σου. O Carpenter πέρα από μεγάλος μάστορας του τρόμου, καταφέρνει με τις επιρροές του (οι οποίες ξεκινούν από metal και καταλήγουν σε ατμοσφαιρικά EDM ψήγματα) να μας δώσει αυτό που θέλουμε. Την χαμένη του ταινία από τα 80’s με εμάς σκηνοθέτες. Δεν σου δίνουν κάθε μέρα τέτοια ευκαιρία.

 

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.