Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Υπερασπίζοντας το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Μέχρι θανάτου. - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Υπερασπίζοντας το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Μέχρι θανάτου.

10893610_10204389030939653_1301172624_n

Στις 28 Δεκεμβρίου 2014, στις 5.30 τα χαράματα ανέβηκε αυτόματα στον Tumblr λογαριασμό του 17χρονου Josh Acorn ένα post που ξεκινούσε έτσι:

 

«Αν το διαβάζετε αυτό, σημαίνει ότι έχω αυτοκτονήσει και προφανώς δεν το έσβησα ποτέ από τις προγραμματισμένες αναρτήσεις μου».

 

Ήταν η αρχή από ένα μακροσκελές σημείωμα αυτοκτονίας όπου ο έφηβος περιέγραφε τη ζωή του και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε και εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν να πέσει στις ρόδες ενός διερχόμενου φορτηγού στον Interstate 71 στο Ohio.
Στο τέλος του σημειώματος, υπέγραφε με το όνομα που είχε επιλέξει. Leelah Acorn.

 

Αυτό είναι το τέλος της ιστορίας μιας διεμφυλικής κοπέλας που δεν κατάφερε ποτέ να ισχυροποιήσει την πραγματική της φύση και αποφάσισε ότι ήταν μάταιο να προσπαθεί. Και υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο στην ίδια ακριβώς κατάσταση.
Γεννήθηκε σαν Josh Acorn το Νοέμβριο του 1997, σε μια οικογένεια με 4 παιδιά τα οποία μεγάλωσαν όπως περιγράφει σε «αυστηρό χριστιανικό περιβάλλον». Η οικογένειά του είναι εξέχοντα μέλη της Northeast Church Of Christ του Σινσινάτι και μάλιστα είχαν αποτελέσει και κεντρικό θέμα στην εφημερίδα που εκδίδει η συγκεκριμένη εκκλησία, The Christian Chronicle.

 

Από την ηλικία των 4 ένιωθε σαν κορίτσι παγιδευμένο σε σώμα αγοριού, χωρίς φυσικά να μπορεί να το εξηγήσει, έως τα 14 όπου και έμαθε τι ακριβώς ήταν αυτό που συνέβαινε.

 

«Όταν ήμουν 14, έμαθα τι σημαίνει διεμφυλικός και έκλαψα από ευτυχία. Μετά από 10 χρόνια σύγχυσης, κατάλαβα επιτέλους ποιος ήμουν. Αμέσως το είπα στη μητέρα μου, η οποία αντέδρασε εξαιρετικά αρνητικά, λέγοντάς μου ότι είναι μια φάση, ότι ποτέ δε θα γινόμουν πραγματικά κορίτσι, ότι ο Θεός δεν κάνει λάθη, ότι έχω άδικο. Αν είστε γονείς και το διαβάζετε αυτό, σας παρακαλώ μην το πείτε αυτό στα παιδιά σας. Ακόμα και αν είστε Χριστιανός ή αν είστε ενάντια στα διεμφυλικά άτομα, μην το πείτε ποτέ σε κανέναν, ιδιαίτερα στο παιδί σας. Το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να τους κάνει να μισήσουν τον εαυτό τους. Αυτό έκανε σε μένα.»

 

Στην ηλικία των 16, ζήτησε την απαιτούμενη από το νόμο γονική συγκατάβαση για να ξεκινήσει τη διαδικασία αλλαγής φύλου. Έχοντας περάσει τα δυο προηγούμενα χρόνια σε θρησκευόμενους ψυχολόγους (δεν είναι αντικρουόμενοι όροι;) της περιοχής που τον έστειλαν οι γονείς του και λαμβάνοντας «θεραπεία» που έλεγε ότι ήταν «εγωιστής, κάνει λάθος και θα πρέπει να αναζητήσει το Θεό για βοήθεια», ήταν προφανές ότι δε θα έπαιρνε ποτέ την άδεια αυτή. Και εκεί απελπίστηκε.

 

«Αποφάσισα ότι δεν πάει άλλο. Ποτέ δεν πρόκειται να κάνω τη μετάβαση, ακόμα και αν μετακομίσω. Ποτέ δε θα μου αρέσει το πώς είμαι ή ακούγομαι. Ποτέ δεν πρόκειται να έχω φίλους. Ποτέ δε θα νιώσω αρκετή αγάπη. Ποτέ δε θα βρω έναν άντρα να με αγαπήσει. Ποτέ δε θα είμαι ευτυχισμένη. Είτε θα ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου σαν ένας μοναχικός άντρας που εύχεται να ήταν γυναίκα, ή σαν μια ακόμα πιο μοναχική γυναίκα που μισεί τον εαυτό της. Δεν υπάρχει λύση, δεν υπάρχει διέξοδος. Είμαι αρκετά λυπημένη ήδη, η ζωή μου δε χρειάζεται να γίνει χειρότερη. Μου λένε ότι με τον καιρό ‘νιώθεις καλύτερα’, αλλά αυτό δεν ισχύει στη δική μου περίπτωση. Χειροτερεύει. Κάθε μέρα χειροτερεύει. Αυτή είναι η ουσία και γι’ αυτό θέλω να αυτοκτονήσω. Λυπάμαι αν δεν είναι αρκετά καλός λόγος για σας, αλλά είναι αρκετά καλός λόγος για μένα.»

 

Αυτόκλητοι ψυχολόγοι το έπαιξαν πολλοί με τη συγκεκριμένη περίπτωση, καθώς έκανε το γύρο του διαδικτύου. Ακούστηκαν όλων των ειδών τα σχόλια και υπήρξαν όλες, μα όλες οι πιθανές αντιδράσεις. Από απειλές κατά της ζωής των γονιών της, μέχρι σιγουριά ότι ήδη καίγεται στην κόλαση. Αυτό όμως που έχει σημασία δεν είναι αυτά.

 

Μιλάμε συχνά για την ισότητα των δυο φύλων. Όσον αφορά τον πολιτισμένο κόσμο, σε νομικό επίπεδο είμαστε μια χαρά. Θέλει λίγη δουλειά ακόμα ο επαγγελματικός τομέας, οι αμοιβές και οι γονικές παροχές. Αλλά βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Με τα ενδιάμεσα φύλα τι γίνεται όμως; Το πεδίο είναι θολό σε κάθε πεδίο, σε κάθε χώρα. Μπορεί να φαίνεται στην τέχνη ότι υπάρχει πρόοδος, το Spin έκανε ένα φανταστικό άρθρο πρόσφατα για το φεμινισμό και αγγίζοντας πιο βαθιά το θέμα, είδαμε τη σειρά της Laura Jane Grace των Against Me!, σχετικά με τα διεμφυλικά άτομα, παρόλα αυτά όμως το πρόβλημα έχει βαθύτερες ρίζες.

 

Δεν είναι η τέχνη, τα δικαστήρια και οι εταιρείες που θα εξαφανίσουν τον ρατσισμό και το φόβο του διαφορετικού, η βάση της κοινωνίας θα πρέπει να το κάνει. Και σε αυτό το επίπεδο, ακόμα και ο «πολιτισμένος κόσμος» έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει.
Μέσα στην προφανή κατάθλιψη και απελπισία της, η Leelah Acorn μπόρεσε να το δει αυτό. Ζήτησε τα υπάρχοντα και όσα χρήματα είχε να δοθούν υπέρ της συμβουλευτικής για διεμφυλικούς, και έκανε έκκληση να ξεκινήσουν να διδάσκονται στα σχολεία και αυτά τα θέματα. Απλή συλλογιστική συναισθηματικού εφήβου; Στοχευμένη με ακρίβεια θεώρηση, παρόλα αυτά.

 

Το σημείωμα έκλεινε κάπως έτσι:

 

«Ο θάνατός μου πρέπει να σημαίνει κάτι. Πρέπει να προσμετρηθεί στο συνολικό αριθμό διεμφυλικών ανθρώπων που αυτοκτόνησαν φέτος. Θέλω κάποιος να δει αυτόν τον αριθμό και να πει ότι αυτό είναι αισχρό και να το διορθώσει. Φτιάξτε την κοινωνία. Σας παρακαλώ».

 

Μια απελπισμένη έφηβη, μπόρεσε να το δει. Μπόρεσε να το φωνάξει με το δυνατότερο τρόπο. Κατάφερε να φτάσει στα αυτιά όλων μας. Κάποιοι από εμάς δεν το είχαμε σκεφτεί ποτέ. Κάποιοι έχουμε ένα γνωστό στην ίδια κατάσταση. Κάποιοι έχουμε παιδιά που ίσως έρθουν σε αυτή τη θέση κάποτε. Η Leelah ζήτησε να φτιάξουμε την κοινωνία, εννοώντας να φτιάξουμε τον εαυτό μας. Έχεις κάποιο λόγο να πιστεύεις ότι δεν είναι καλή ιδέα;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17