Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Όλα είναι δρόμος (γεμάτος λακούβες) - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Όλα είναι δρόμος (γεμάτος λακούβες)

lakoouva

Ημέρα: Παρασκευή (λίγες ώρες απέμειναν για να χτυπήσει ο εργαζόμενος την πόρτα του παραδείσου που λέγεται Σ/Κ)

Ώρα: Λίγο μετά τις 7:30 το πρωί (αυτή η υπέροχη στιγμή της ημέρας όπου χιλιάδες αγουροξυπνημένοι Έλληνες πολίτες, καβαλάνε τα 2τροχα ή 4τροχα τερατάκια τους για να πάνε στην δουλειά)

Τοποθεσία: Κεντρική οδική αρτηρία στο Λεκανοπέδιο Αττικής (δεν αναφέρω την ακριβή τοποθεσία για δικό σας καλό)

Το φανάρι είναι κόκκινο οπότε προλαβαίνω να ανάψω ένα τσιγάρο. Μέσα στην βιασύνη μου, ο αναπτήρας πέφτει στον λεγόμενο “pit of doom” (ανάμεσα στην θέση και τον αποθηκευτικό χώρο, πάνω από το χειρόφρενο) όπου (σχεδόν) τα πάντα εξαφανίζονται σε μια μαύρη τρύπα. Για καλή μου τύχη, χώνω το χέρι μου μέσα και με ηρωικές προσπάθειες των δαχτύλων μου, καταφέρνω να τον εντοπίσω και μέσα σε 10 δευτερόλεπτα, ρουφάω ήδη τις πρώτες τζούρες απολαυστικής νικοτίνης. Το φανάρι ανάβει πράσινο και σαν λόρδος ακολουθώ τις ορδές των συμπολιτών μου προς τον στόχο ενάντια στον χρόνο και το αφεντικό μου: να φτάσω έγκαιρα στην στον εργασιακό μου χώρο.

Εκείνη την αποφράδα στιγμή αποφασίζω να τινάξω το τσιγάρο στο τασάκι, με αποτέλεσμα για ένα δευτερόλεπτο να μην προσέξω ότι ο μπροστινός μου κάνει έναν αξιοζήλευτο ελιγμό για να γλυτώσει αυτό που με περιμένει με ανοιχτά τα σαγόνια. Μακάρι να ήταν καρχαρίας αλλά πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο: καμουφλαρισμένη λακκούβα στην μέση του δρόμου.

Θυμάστε εκείνον τον αιματοβαμμένο γάμο στο Ισραήλ; Ενώ όλοι οι καλεσμένοι χόρευαν και διασκέδαζαν μέχρι τελικής πτώσης, το πάτωμα κατέρρευσε με αποτέλεσμα να βρεθούν ξαφνικά στον αέρα. Πάρτε μια γεύση:

Αυτή είναι η πρώτη αίσθηση που έχεις. Η σοφή ρήση “έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια μου”, αποκτά κυριολεκτικό νόημα. Η δεύτερη αίσθηση είναι και η πιο βίαιη. Για την ακρίβεια νιώθεις κάπως έτσι:

Για εκείνο το ένα μαγικό δευτερόλεπτο που σου προσφέρουν εντελώς δωρεάν οι μοναδικοί (παγκοσμίως) ελληνικοί δρόμοι, νιώθεις το αμάξι σου να υποφέρει. Αν είχε μάτια, θα σε κοίταζε με βλέμμα cute κουταβιού την ώρα που σβήνουν τσιγάρα πάνω στο κορμάκι του. Είναι εκείνη η στιγμή που ανοίγω το στόμα μου και κατεβάζω τόσα μπινελίκια που θα έκαναν τον πιο σκληροπυρηνικό χούλιγκαν γηπέδου, να κοκκινίσει από την ντροπή του.

 

Τα παραπάνω δεν είναι μυθοπλασία.  Τα δεκάδες γεγονότα που συμβαίνουν σε μηνιαία βάση είναι εντελώς σουρεαλιστικά. Δηλαδή, αληθινά. Όχι, δεν θα κατηγορήσω τους υπεύθυνους για ακόμα μια φορά. Είναι γνωστό μέχρι και στον τελευταίο κάτοικο της Μποτσουάνα, το πόσο λαμόγια είναι και το πόσα έχουν φάει και πάει λέγοντας.

Αυτό που μου κάνει αίσθηση μισητέ συμπολίτη, είναι το πόσο αδιαφορείς. Ή μάλλον για να γίνω πιο σαφής, πόσο εύκολα έχεις αφομοιώσει στην μίζερη καθημερινότητα σου ένα τεράστιο πρόβλημα στις μετακινήσεις σου (θα μου πεις, εδώ άλλα και άλλα έχεις καταπιεί, εκεί θα κολλήσεις;). Στην τελική αισθάνομαι σαν κύκλωπας ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν. “Ε ναι, δεν είναι και πολύ καλοί οι δρόμοι”, “έχουν ξεκινήσει να τους φτιάχνουν μωρέ”, “πιο παλιά ήταν χειρότεροι” είναι μερικές φράσεις που άκουσα όταν ανέφερα την ρημάδα απορία μου. ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. Και αναρωτιέμαι: μήπως είμαι εγώ ο τρελός; Προσπαθώ να το ξεχάσω (προσπαθώ είπα, δεν θα γίνω σαν και εσένα μπαμπουίνε) μέχρι που πέφτω στην επόμενη λακούβα, μέχρι που παραπατάω στο σπασμένο πεζοδρόμιο, μέχρι να ξεκινήσω να οδηγάω και να νιώσω ότι είμαι ο Σεβάχ ο θαλασσινός από τα τόσα πάνω κάτω.

 

Και έρχεται η προεκλογική περίοδος. Αιματοβαμμένη σαν πραγματική περίοδο, if you know what I mean. Και μια εβδομάδα πριν τις εκλογές αρχίζουν να μπαλώνουν τις τρύπες στους δρόμους. Σε 2 μέρες βρέχει. Οι τρύπες ανοίγουν πάλι. Τις μπαζώνουν πιο ισχυρά. Και εσύ το ανθρωπόμορφο πρόβατο χαίρεσαι επειδή γίνονται έργα στην περιοχή σου. Και ψηφίζεις. Και η ζωή συνεχίζεται. Στο ίδιο νευριασμένο τριπάκι εγώ, στην κοσμάρα σου εσύ. Σαν να μην τρέχει τίποτα. Mudtimes indeed.

 

Πολίτης Κάιν


Ο Πολίτης Κάιν δεν είναι ρατσιστής. Σας μισεί όλους το ίδιο.


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17