Όταν οι Solar γνώρισαν τη Sara

solarsara

Πριν από μια εβδομάδα περίπου, είχα αράξει στο Gazi Music Hall περιμένοντας να δω  τους Monster Magnet. Οι οποίοι βγήκαν, γάμησαν (χρησιμοποιώντας καινούργιο υλικό) και έφυγαν. Δηλαδή μην ακούτε αυτούς που μιλούν για έλλειψη party feeling. Ο Dave ανήκει στην πλευρά του φεγγαριού που γράφει Hawkwind και όχι Motley Crue. Το παραπάνω σχόλιο είναι μια μικρή παρένθεση (ήθελα να το βγάλω από μέσα μου). Lets cut to the chase όμως.

Support στους Magnet ήταν οι Solarmonkeys. Δεν είχα καμία ιδέα περί τίνος πρόκειται και προφανώς δεν είχα ακούσει νότα από αυτούς. Όχι αγαπητέ αναγνώστη, δεν ακολουθεί κείμενο-χείμαρρος στο οποίο σκίζω τα ιμάτια μου σχετικά με το πόσο μου άλλαξαν τη ζωή από τη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή. Ας γίνουμε ρεαλιστικοί. Οι Solarmonkeys με κέρδισαν για τους εξής απλούς λόγους: 1) έχουν πολύ ωραία τραγούδια (από αυτά που τα τραγουδάς) και 2) νιώθουν 90’s.

Όχι έτσι όπως νομίζεις. Οι ρετρό λαγνείες και αλχημείες ταιριάζουν καλύτερα σε occult ανάποδους σταυρούς και σε παντελόνια καμπάνες εν έτη 2015. Είχα την συζήτηση με ένα φίλο ότι ελληνική μπάντα που να βάζει σωστά το γενικότερο grunge feeling μέσα στα τραγούδια της δεν υπάρχει. Μάλλον είναι και θέμα βιωμάτων. Δηλαδή είναι πιο εύκολο για κάποιον που μεγάλωσε μέσα στην μεγάλη του stoner σχολή να ασχοληθεί με τις πεντατονικές για να καπνίσει στραβά (με μαγκιά) το τσιγαριλίκι παρά να προσπαθήσει να πιάσει το vibe που έπαιζε πριν από 20 χρόνια στο Seattle. Είναι λογικό και κατανοητό. Οι Monkeys μου έτριψαν τα παραπάνω στα μούτρα. Γιατί είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει (εντός συνόρων) στο θέμα αφομοίωσης επιρροών. Βλέποντας τους live μου ήρθαν σποραδικά στο μυαλό οι λέξεις Cornell, Pearl Jam, Mudhoney. Ότι δηλαδή ένιωθα ότι μέχρι τώρα κάνουν σωστά μόνο οι Dead Sara.

Οι οποίοι βρίσκονται στην άλλη άκρη της Γης. Μεγαλωμένοι σίγουρα με διαφορετικά βιώματα. Αλλά διάολε βλέπεις ότι το θέμα της μουσικής που αγαπάς, της μουσικής που θέλεις να δημιουργήσεις, ενώνει. Μπορεί εσύ να είσαι στα Σούρμενα και εγώ στο Τορόντο αλλά έχουμε κάτι  κοινό. Στον τρόπο σκέψης και στην λογική του να αφομοιώσουμε τις νότες των ηρώων μας ώστε να φτιάξουμε κάτι για το οποίο θα είμαστε περήφανοι. Ξέρω ότι σου ακούγεται ρομαντικό και μελιστάλαχτο αλλά έτσι είναι.

Εντελώς τυχαία και τα 2 συγκροτήματα βγάζουν δίσκο την ίδια χρονική περίοδο. Οι μεν το έχουν ήδη έτοιμο για να το ακούσεις, οι δε μας έχουν δώσει ένα κλιπ και σε ένα μήνα θα έχουμε στους σκληρούς δίσκους όλη την εικόνα. Οπότε λάτρεις της προπροηγούμενης δεκαετίας, απολαύστε ελεύθερα. Και όταν με το καλό η Sara θα έρθει για live στην Ελλάδα (i’m a dreamer, but i’m not the only one), οι Solar θα είναι εκεί στην θέση του support για να βιώσουμε μια φρεσκότατη (και όχι νοσταλγική) συνουσία on stage.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.