10 dead rock/metal icons που θα ταίριαζαν σε σημερινές μπάντες

dead

Παραδέξου το. Το έχεις σκεφτεί. “Πόσο θα ταίριαζε ο τάδε στους τάδε αν δεν είχε πεθάνει,ε;” Ε λοιπόν, ορίστε τι μας ήρθε αβίαστα  στο μυαλό με μια πρόχειρη σκέψη η οποία να ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Τα συμπεράσματα δικά σας.

 

 

1. Jim Morrison – Ghost
Οι Doors κρύβουν μια “σατανίλα” μέσα στη μουσική τους. Όχι με την έννοια των Venom αλλά με την πιο σαμανική-let your body and soul free- λογική. Οι Ghost σήμερα κάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Βασίζονται στο χιούμορ και στον τρόμο με την έννοια των Kiss. Βέβαια όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την ουσία η οποία είναι ότι η σκοτεινά ποιητική φωνή του Jim θα ταίριαζε γάντι σε αυτό που κάνουν οι Σουηδοί.
Imagine: Ghuleh/Zombie Queen

 

2. Phil Lynott – Audrey Horne
Τα γεγονότα είναι απλά. Αυτοί κατέχουν το χάρισμα του songwriting. Αυτός διέθετε την ικανότητα να δημιουργήσει προσωπικό ήχο ο οποίος επηρέασε μελλοντικές γενιές μουσικών. Αμφότεροι γράψανε/γράφουν hard rock διαμάντια. Ίσως ο Phil στον ρόλο του μπασίστα να έκανε παπάδες. Εξάλλου στα φωνητικά ο Toschie κάνει εκπληκτική δουλειά. Άσε που οι Horne θα αποκτούσαν αυτομάτως μια πιο street μάγκικη προσέγγιση.
Imagine: Youngblood

 

3. Euronymous – Deafheaven
Ξέρω τι σκέφτεσαι. Πως γίνεται να συνδυαστεί κάτι τόσο αρχετυπικό με μια πιo απελευθερωτική “ματιά”. Όταν άκουσα για πρώτη φορά Deafheaven ο χαρακτηρισμός που σκέφτηκα ήταν “sunshine black metal”. Προφανώς οι Αμερικάνοι χρησιμοποιούν πολύ καλά την όποια λιακάδα ενώ ο Euronymous δανειζόμενος τα riffs των Thorns, πατεντάρισε τον όρο black metal. Άσε που αν ήταν έστω και λίγο ανοιχτόμυαλος, έχω την εντύπωση ότι θα το έβρισκε ενδιαφέρον.
Imagine: Vertigo

 

4. Clive Burr – Enforcer
Αν υπήρχε Αλέφαντος του metal θα αποθέωνε τον Clive Burr για πάντα. Παιχταράς,εργατικός, γρήγορος, με έφεση στα ιστορικά γυρίσματα των ταμπούρων και τους “τρέξτε να προλάβετε” ρυθμούς. Οι άλλοι είναι τσογλαναράδες 20 κάτι χρονών που τυχαίνει να έχουν το ταλέντο να αισθάνονται και να παίζουν χέβι μέταλ. Ο συνειρμός ότι θυμίζουν Maiden στα νιάτα τους δεν είναι τυχαίος. Ούτε και ο drummer που τους βρήκαμε.
Imagine: Katana

 

5. Dimebag Darell – Lamb Of God
Οι συκοφάντες θα μιλήσουν για πιο safe και από την αντισύλληψη επιλογή. Και εγώ θα τους ρωτήσω ανοιχτά: σε ποιο άλλο συγκρότημα θα ένιωθε σαν το σπίτι του; Ίδια νοοτροπία, ίδιες ρίζες (μουσικές και γεωγραφικές) ενώ στην ουσία μιλάμε για έναν ήχο που δημιούργησε ο Dime και σαν άλλος Προμηθέας οι LOG συνεχίζουν να μεταφέρουν ακόμα και σήμερα. Όλα κολλάνε τέλεια. Απλά σκέψου τις εναλλαγές από riffs σε solos σε riffs σε solos σε μπουκάλια ουίσκι και πάει λέγοντας. Όλοι μας μουσκεμένοι από την χαρά.
Imagine: Redneck

 

6. John Bonham – Rival Sons
Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ τους Rival Sons σαν τους πιο άξιους συνεχιστές της μουσικής κληρονομιάς των Zeppellin. Εστιάζουν περισσότερο στην groove πλευρά των θρύλων παρά στην μακροσκελή blues/folk εποχή τους. Δηλαδή δεν περιμένουμε να ακούσουμε από αυτούς κάτι σαν το Battle Of Evermore. To είδωλο τους, θα τους έδινε την απαραίτητη δύναμη πίσω από τα τύμπανα τα οποία θα ακούγονταν 100 φορές πιο δυνατά.
Imagine: Pressure And Time

 

7. Kurt Cobain- Dead Sara
Η διασκευή τους στο Heart Shaped Box των Nirvana απλοποιεί τις καταστάσεις. Δεν θα ντρεπόμουν να χρησιμοποιήσω τον όρο 90’s revival αλλά δεν είναι 100% σωστός. Από την άλλη μεριά δεν στέκομαι μόνο στην συνθετική ικανότητα που είχε ο Cobain στο να δημιουργεί τραγούδια-ύμνους για μια ολόκληρη γενιά. Σκέψου ένα φωνητικό ντουέτο μαζί με την Emily Armstrong. Το γρέζι του μαζί με την εύθραυστη-γενναία χροιά της θα ράγιζε καρδιές.
Imagine: Lemon Scent

 

8. Chuck Schuldiner- Gojira
Τα προοδευτικά μυαλά συναντιούνται. Ο ένας όρισε το death, οι Γάλλοι το πάνε ένα βήμα παραπέρα με κάθε κυκλοφορία τους. Ο Chuck θα ήταν περήφανος και θα ήθελε να συνεργαστούν. Αν αναλογιστούμε το πόσο διαφορετικός είναι κάθε δίσκος των Death από τον προηγούμενο, μόνο στη φαντασία μας μπορούμε να φανταστούμε με ποιον διεστραμμένο τρόπο θα προχωρούσαν την εξέλιξη του death ήχου. Ατμόσφαιρα+τεχνική+open minds= αριστουργήματα
Imagine: Toxic Garbage Island

 

9. Cliff Burton-Mastodon
Εάν ο Cliff μπόλιασε στους Metallica το αίσθημα της μελωδίας και τους έκανε από άγουρους thrashers σε metal μεγαθήριο φαντάσου τι θα έκανε στους Mastodon. Βέβαια η τετράδα από την Ατλάντα ακολουθεί τον ίδιο δρόμο μόνη της. Από το πρωτόλειο Remission μέχρι το πρόσφατο Once More Round The Sun, οι διεστραμμένες μελωδίες και η ωριμότητα έχουν αναλάβει δράση. Δεν παραγκωνίζεται βέβαια η σκληράδα αλλά θα λέγαμε ότι μιλάμε για 2 περιπτώσεις με βίους παράλληλους. Sorry Troy.
Imagine: Crystal Skull

 

10. Freddie Mercury- Protest The Hero
Ξέρω τι σκέφτεσαι. Αλλά πρώτα άκου τι σκέφτομαι εγώ. Κάνε το εξής πείραμα: βάλε το Clarity από το τελευταίο δίσκο των Καναδών και για το πρώτο λεπτό αντικατέστησε στο μυαλό σου τα φωνητικά με την φωνή του Freddie. Προφανώς μιλάμε για την Stone Cold Crazy εκδοχ ή του. Κολλάει, έτσι δεν είναι; Οι ατελείωτες progressιβιές των PTH θα άφηναν χώρο στον μεγάλο να κεντήσει από πάνω τους και να κολλήσει κάποιο μεγαλειώδες ρεφρέν. Protest The Queen.
Imagine: Clarity

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.