Προς υπεράσπιση του Phil Collins (10 λόγοι για να αλλάξεις τη γνώμη σου γι’ αυτόν)

philcoll

Υποθέτω πως είναι κάτι το οποίο παθαίνουμε όλοι που και που. Μια στο τόσο θα σκαλώσεις με ένα συγκρότημα/καλλιτέχνη και θα αποτελεί το soundtrack της καθημερινότητας σου για x διάστημα. Μου συνέβη πριν λίγους μήνες με τους Blue Oyster Cult (σεβαστό classic rock όνομα, όλα καλά μέχρι εδώ), μια με δυο φορές το χρόνο θα μου συμβεί με τους Monster Magnet (δεν κόβονται οι άτιμοι) και αυτή τη στιγμή είμαι στην…(drum roll αηδίας στα πρόσωπα σας εδώ) Phil Collins φάση μου.

Αυτό που με οδήγησε στο σκάλωμα ήταν μια σκηνή από την δεύτερη σεζόν του Mr. Robot, όπου η μουσική επένδυση ήταν το “Take Me Home” του φίλτατου Phil (δεν κάνω spoiler βεβαίως βεβαίως) αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι η αντίδραση φίλων και γνωστών στο άκουσμα του ονόματος του. Βεβαία είναι και δικό μου σφάλμα το γεγονός πως πανηγυρίζω σαν χαζοχαρούμενο δεξιά και αριστερά για αυτό το (not so guilty πλέον) music pleasure. Δεν βρήκα ένα άτομο να μου πει “ναι ρε φίλε, τραγουδάρες έχει ο φαλάκρας”. Το αντίθετο θα έλεγα.

Λογικό από μια οπτική γωνία. Για ποιο λόγο να γουστάρει κάποιος έναν creepy τυπά που οδήγησε ένα από τα μεγαλύτερα prog rock συγκροτήματα σε pop κατεύθυνση και αμέσως μετά έβγαλε ένα σκασμό λεφτά τραγουδώντας νερόβραστες μπαλάντες; Πλέον προσπαθώ να καταλάβω εάν είναι το ίδιο μισητός με τον Michael Bolton αλλά δεν έχω καταλήξει.

Προς υπεράσπιση του Phil Collins  λοιπόν, ορίστε μερικά στοιχεία που αποδεικνύουν πως δεν είναι τόσο τραγικός και cheesy όσο νομίζετε (χεστήκατε βασικά και θα συνεχίσετε να μειδιάζετε στο άκουσμα του ονόματος του αλλά πρέπει να το βγάλω από τον οργανισμό μου).

 

1) Όποιος πει πως δεν έχει κάνει air drumming με το συγκεκριμένο σημείο, έστω μια φορά στη ζωή του, μπαίνει στην ίδια κατηγορία με τον Πινόκιο και τον Τσίπρα.

 

2) Όσο σάπια και αν ήταν η pop περίοδος των Genesis (και ήταν αρκετά σκατά,  ας το παραδεχθούμε), έβγαλαν τουλάχιστον μια τραγουδάρα (δεν είναι τόσο solid επιχείρημα αλλά είναι τραγουδάρα είτε το παραδέχεσαι είτε όχι).

 

3) Εάν δεν δεχθείς πως είναι από τα καλύτερα AOR/soft rock τραγούδια ever, σου εύχομαι να βρεθείς αλυσοδεμένος σε σκοτεινό μπουντρούμι, ακούγοντας  Coldplay για το υπόλοιπο της μίζερης ζωής σου.

 

4) Μέσα στο Top 5 για τις καλύτερες μπαλάντες των 80’s (και αν δεν μπορείς στο σωτήριο έτος 2016 να “ρίξεις” το μωρό με κάτι τέτοιο, 30 χρόνια πριν ήταν αρκετά εύκολο να κάνετε παιδί και μόνο όταν το χορεύατε).

 

5) Δεν είναι Neil Peart αλλά παίζει και γαμώ τα τύμπανα (υποθέτω αυτό τον κάνει λιιιιιιγο πιο γαμάτο, ε; Τι, όχι; Καλά, σκάω).

 

6) Μια φορά και ένα καιρό, ήταν η επιτομή του cool (και μετά ήρθε η φαλάκρα και το πιο αισχρό τσουλούφι όλων των εποχών).

Phil Collins Of Genesis In New York Photo Studio

 

7) Μπορεί να έχει γράψει και τραγουδήσει πολλά ξενέρωτα τραγούδια που θέλεις να τα ξεχάσεις την στιγμή που τα ακούς αλλά τα In The Air Tonight, Take Me Home, I Don’t Care Anymore, Another Day In Paradise είναι instant classics πέρα από ιδιώματα (μην δίνεις σημασία στο cult videoclip).

 

8) Δεν τα λέω μόνο εγώ, συμφωνεί και ο Christian Bale (βέβαια αυτός είναι σχιζοφρενής δολοφόνος, οπότε μπορεί να έχει και άδικο. Who cares;)

 

9) Σοβαρά τώρα, ποιος γαμάει το Sing Street;

sing

 

 

10) Αυτό

care

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.