10 πράγματα που έμαθα στη συναυλία του Manu Chao

manu-chao-2

Κάπου ανάμεσα στην καλοκαιρινή ρουτίνα του τι είπε πάλι ο Τσίπρας;-άκουσες τίποτα καλό;-μαλάκα τι ζέστη είναι αυτή;-πάλι τα κάψανε όλα-χρειάζομαι διακοπές ΤΩΡΑ- χτυπάει το τηλέφωνο και ένας φίλος σου προτείνει (για την ακρίβεια σου λέει: πάμε ρε κωλόγερε) να ανηφορίσετε προς Μαλακάσα και να δείτε live τον Manu Chao.

Πρώτη σκέψη: με τον καθημερινό γολγοθά που λέγεται ξύπνημα πριν τα κοκόρια για να πάω στη δουλειά και με κάνει να μοιάζω στο τέλος της ημέρας με την Lisa Ann μετά από 3ωρο gang bang με 10 νταγλαράδες, το σενάριο να πάω σε συναυλία και να κοιμηθώ απειροελάχιστα (ενώ έχω κοιμηθεί ήδη μηδενικές ώρες) για να πάω την επόμενη μέρα να ζήσω το 8ωρο του τρόμου, ακούγεται σαδομαζοχιστικά τρομακτικό.

Δεύτερη σκέψη: Don’t be a pussy. Θα την παλέψουμε, δεν τρέχει τίποτα. Manu Chao δεν γουστάρω, πέρα από τα χιτάκια δεν ξέρω την τύφλα μου αλλά στο τέλος της ημέρας μπορεί να μάθω κάτι και να γίνω σοφότερος. Ορίστε λοιπόν:

 

1) Μια συναυλία του Manu Chao μοιάζει απόλυτα με την φιλοσοφία μιας thrash μάζωξης. Το οποίο σημαίνει πως θα περάσεις καλά. Τούπα τούπα (σε διαφορετικούς ρυθμούς) και στα 2, χορός και good friendly violence ενωμένα, καλή διάθεση και ανελέητο sing along στα ρεφρέν με χέρια σηκωμένα. Η συνταγή της επιτυχίας.

 

2) Το Terra Vibe για να γίνει πιο βιώσιμο και να μην συνεχίσει να είναι μια συνεχής σωματική άσκηση αντοχής, χρειάζεται ένα μεγάλο parking. Σαν να λέμε πως στην Ελλάδα πρέπει να γίνει ριζική πάταξη της διαφθοράς. Ωραίο παραμυθάκι πριν τον ύπνο δηλαδή.

 

3) Αναλογιζόμενος το νέο καθεστώς φορολογίας στις διοργανώσεις συναυλιών (το οποίο τις μεταμορφώνει σε σπορ αυτοκτονίας- σαν να λέμε διαγωνισμός darts με στόχο το κεφάλι σου), το μυαλό σου πάει αυτόματα στο γεγονός πως αυτή είναι ίσως η τελευταία φορά (για τα επόμενα χρόνια) που βλέπεις τόσο πολύ κόσμο μαζεμένο.

 

4) Ο κόσμος ήταν όμορφος και είχε καλή διάθεση. Το οποίο μεταφράζεται σε χιλιάδες μεθυσμένους/νες-μαστουρωμένους/νες-χαρούμενους/νες γκόμενους/νες.

 

5) Η αιώνια απάτη του υπολογισμού εξόδων (από την πλευρά του θεατή) για μια συναυλία έδωσε πάλι το παρών. Δηλαδή: από την μια έχουμε εξαιρετική προσέλευση για καθημερινή, εξαιτίας του φθηνού εισιτηρίου και από την άλλη το γεγονός πως το budget ΠΑΝΤΑ θα εκτροχιαστεί. Είσοδος/20 ευρώ, βενζίνη/10 ευρώ, 2-3 μπύρες ή νερό/ 10-12 ευρώ, ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ βρώμικο έδεσμα μετά/5 ευρώ. Σύνολο: πάνω κάτω 50 ευρουλάκια. Μια μέρα στο ΑΤΜ δηλαδή. Επίσης, μόνο και μόνο για να κάνουμε κουβέντα, πως γίνεται να αναγράφεται παντού ό,τι η τιμή εισιτηρίου στην πόρτα θα είναι 19 ευρώ και τελικά να καταλήγει 20;

 

6) Φαντάζομαι πως ο Manu Chao και η μπάντα του, πριν βγουν στη σκηνή, πρέπει να σνιφάρουν άπειρες γραμμές εξαιρετικής περουβιανής κόκας ή απλά να πέσανε όταν ήταν μικροί μέσα στη χύτρα με τον μαγικό ζωμό. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως για περίπου 2 ώρες δεν σταμάτησαν να παίζουν και να χοροπηδούν σαν τα κατσίκια με διαλείμματα της τάξης των 5 δευτερολέπτων.

 

7) Εάν δεν σε λένε Τζον Ράμπο αλλά Στέλιο Τσουμπανίδη, σταμάτα να παριστάνεις τον Τζον Ράμπο. Μαλάκα, ε μαλάκα.

me

 

8) Η ιδέα να αναμείξεις μπύρα με vodka φαίνεται αρκετά ελκυστική εκείνη τη στιγμή, αλλά το επόμενο πρωί θα καταλάβεις πόσο λάθος έκανες.

 

9) Παίζει να είναι από τις ελάχιστες συναυλίες που ο κόσμος πέρασε καλά (και το έδειξε) κατά την διάρκεια των support σχημάτων. Το οποίο μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός πως τα ξύδια και το χόρτο, υπήρχαν σε αφθονία από νωρίς.

 

10) Μιας και είπαμε χόρτο, σημείωση προς τους φίλους μπαφάκηδες που κατέκλυσαν τον χώρο: το grinder σώζει ζωές.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.