10 ταινίες τρόμου που ίσως δεν πήρες πρέφα (αλλά αξίζουν, πιστέψτε μας)

2

Αγαπημένο μου (αλλά ταυτόχρονα επίπονο) άθλημα είναι το διαδικτυακό (και όχι μόνο) ψάξιμο ταινιών τρόμου που δεν έχω δει. Όταν πλέον έχεις κάνει 2-3 προβολές σε ότι mainstream/underground υπάρχει και θέτεις κάποια όρια στον εαυτό σου (όχι εξπρεσιονιστικό snuff των 70’s από Ινδονησία π.χ.), βρίσκεσαι σε άσχημη θέση. Κυρίως επειδή δεν είμαι της λογικής σκουπιδοφάγου “σκατά φαίνεται αλλά ας το δούμε κι αυτό”, καταλήγω χαμένος σε άπειρες πληροφορίες αλλά όταν κάτσει και πετύχω αυτό που ψάχνω, τότε η επιβράβευση είναι γλυκιά σαν σοκολατίνα. Ας τσεκάρουμε λοιπόν 10 ταινίες τρόμου που (ξαναεπαναλαμβάνω: υπάρχει πιθανότητα να μην έχετε δει, εξαρτάται πόσο καμένος/η είστε) πέρασαν στα “ψιλά” μέσα στα χρόνια και άξιζαν μια καλύτερη τύχη.

 

The House Of The Devil (2009)

house

Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει αυτό το ταινιάκι, είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ που αφού το είδα, αποφάσισα να το δείξω σε 4-5 φίλους μου. Το κράξιμο που έφαγα ακόμα το θυμάμαι αλλά εσύ που διαβάζεις αυτές τις αράδες, μην μασάς. Καθώς τα χρόνια πέρασαν και έλαβε cult διαστάσεις, είναι λογικό να το έχει πάρει κάπου το μάτι σου και προφανώς ήρθε η ώρα να το δεις. Γυρισμένο σε late 70’s/early 80’s φάση (πιο πειστικό και από τις ταινίες εκείνης της εποχής), αυτό το retro-creepy movie βρίσκει την ηρωίδα μας να αναλαμβάνει χρέη babysitter (εξαιτίας οικονομικών στενοτήτων) στο απομακρυσμένο σπίτι μιας περίεργης οικογένειας εν μέσω σεληνιακής έκλειψης. Τι άλλο θέλεις;

Dead End (2003)

dead

Παραμονή Χριστουγέννων. Μια οικογένεια βρίσκεται στο αμάξι με σκοπό να φτάσουν αργά το βράδυ σε συγγενείς τους για να περάσουν όλοι μαζί τις γιορτές. Ο πάτερ φαμίλιας αποφασίζει να κάνει μια παράκαμψη (ακόμα και όταν ακούς την λέξη παράκαμψη στην πραγματικότητα, ο νους σου πάει σε κάτι κακό) σε έναν έρημο δρόμο με αποτέλεσμα να μπουν για τα καλά στο Twilight Zone. To Dead End είναι από τις ταινίες που εάν τις πετύχεις αργά το βράδυ στην TV και την επόμενη μέρα έχεις πρωινό ξύπνημα, πιθανότατα θα αργήσεις στη δουλειά. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για λουκουμάκι τρόμου με κερασάκι στην τούρτα το fun fact πως κατάφερε να αποδειχθεί τεράστια επιτυχία στα video clubs, σημειώνοντας εισπράξεις 77 εκατομμυρίων δολλαρίων από τις ενοικιάσεις DVD και μόνο.

Inside (2007)

inside

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: το Inside δεν έχει κάποιο και κaλά βαθύτερο νόημα. Πρόκειται για μια γαλλική ταινία (και οι Γάλλοι έχουν μια ιδιαίτερη άποψη για το σινεμά του τρόμου, ψάξτε το) η οποία θα παίξει με το στομάχι σου μιας και τα επίπεδα σπλατεριάς βαράνε κόκκινο. Μια έγκυος περνάει το τελευταίο της βράδυ σπίτι, πριν πάει στο νοσοκομείο για να γεννήσει και ενώ το μελαγχολικό κλίμα την σκεπάζει (θα δείτε γιατί), μια σκοτεινή φιγούρα εμφανίζεται στο κατώφλι της για να κάνει την βραδιά ρημαδιό. Φαντάσου τίγκα καταθλιπτικό και ατμοσφαιρικό ξεκίνημα. ΟΚ; Ε, μετά από μισή ώρα το αίμα και η θανατίλα βασιλεύουν. Η μόνη συμβουλή που χρειάζεσαι είναι να μην έχεις φάει πριν.

Session 9 (2001)

session

Το Session 9 είναι hands down από τις πιο τρομακτικές ταινίες που έχω δει. Όχι με την έννοια των jump scares και άλλων γελοίων τεχνασμάτων αλλά κυρίως επειδή τρέμει η ψυχούλα σου από τον φόβο για το άγνωστο. Ένα συνεργείο καθαρισμού/ανακαίνισης αναλαμβάνει να διαμορφώσει προς το καλύτερο, ένα άδειο και έρημο ψυχιατρικό ίδρυμα. Και ενώ όλα φαίνονται νορμάλ, σιγά σιγά η κατάσταση γίνεται εντελώς μαύρη. Μαύρη ανάμεσα στους χαρακτήρες, στους ψυχρούς και κατεστραμμένους διαδρόμους, στις φωνές και τις παρουσίες που είναι και δεν είναι εκεί αλλά κυρίως το Σκότος το νιώθεις όταν πατηθεί το play στο περίφημο Session 9.

Timecrimes (2007)

cri

Πάμε Ισπανία μεριά και στο Timecrimes, μια ταινία που δεν είναι αποκλειστικά τρόμου (μπορείς να την πεις και sci fi). Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε σαν ένα τεράστιο mindfuck. Τύπος βλέπει άγνωστο στην πίσω αυλή του και ενώ πάει να κοιτάξει ποιος είναι, καταλήγει στο να ανακαλύψει το time travel…ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Kαθόλου εύκολη ταινία, σε θέλει συγκεντρωμένο στο 101% αλλά θα σε αποζημιώσει κυρίως γιατί θα σε ρουφήξει σαν δίνη μέσα στην παλαβιάρικη ιστορία του. Από τα πιο περίεργα/τρομακτικά/πρωτότυπα φιλμ που μπορείς να δεις.

The Descent (2005)

descent

Παρέα από φίλες, αποφασίζουν να πάνε για εξερεύνηση (ή υπόγεια αναρρίχηση αν προτιμάτε) σε σπηλιά για την οποία δεν έχει κανένας ιδέα και καταλήγουν παγιδευμένες συνειδητοποιώντας πως δεν είναι μόνες τους. Εάν τα μεγάλα studio είχαν μυαλό και σκέφτονταν την ποιότητα αντί για το χρήμα, θα είχαν επενδύσει εδώ. Το Descent είναι η άψογη απόδειξη πως μια ταινία μπορεί να είναι scary as fuck, διασκεδαστική και τιγκαρισμένη στην αγωνία. Δεν θέλει πολύ ψάξιμο παιδιά, μεράκι χρειάζεται. Από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της περασμένης δεκαετίας.

Ravenous (1999)

rav

Εδώ κυρίες και κύριοι, έχουμε να κάνουμε με αριστούργημα. Στο Ravenous της Antonia Bird, βρισκόμαστε στον δέκατο ένατο αιώνα όπου ο Guy Pearce υποδύεται έναν “ήρωα πολέμου” ο οποίος μετά την μάχη παίρνει “τιμητική” μετάθεση στα βουνά της Καλιφόρνια, σε φυλάκιο απομονωμένο (μέσα στα χιόνια και το κρύο δηλαδή) όπου την ρουτίνα έρχεται να σπάσει ένας μισοπεθαμένος κοκαλιάρης άγνωστος (Robert Carlyle) και η αλλόκοτη ιστορία του. Σεναριακά και υποκριτικά εξαιρετικό, το Ravenous με την ειρωνεία και τις συνεχείς αλληγορίες του θα σε γραπώσει για τα καλά καταλήγοντας στο πικρό συμπέρασμα: ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ον αυτοκαταστροφικό. Απίστευτη φωτογραφία, τρομερή μουσική επένδυση. Πρέπει να το δεις.

Pontypool (2008)

pontypool

Βγάζω το καπέλο στον Bruce McDonald, τον σκηνοθέτη του Pontypool. Ο λόγος είναι απλός: πήρε τη νουβέλα του Tony Burgess και της έδωσε την βαρύτητα που έπρεπε, με λίγα λόγια δεν της άλλαξε τα φώτα καταλήγοντας σε φούσκα. Σε μια μικρή πόλη του Καναδά, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός περνάει μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά όταν ξαφνικά καταλαβαίνει πως ένας μυστήριος ιός (όχι αυτό που φαντάζεστε, είναι αρκετά πιο έξυπνο) εξαπλώνεται σιγά σιγά. Το μεγάλο ατού του Pontypool είναι η δράση που προκύπτει από τους διαλόγους και την συνεχόμενη ροή τους. Μπορείς να πεις πως εδώ ο Όργουελ συναντάει τον Ρομέρο μέσα από ένα Ταραντινικό πρίσμα. ‘Nough said.

The Taking Of Deborah Logan (2014)

deb

Από τότε που το Cannibal Holocaust, το The Blair Witch Project και πιο πρόσφατα το Paranormal Activity χτύπησαν την πόρτα του σινεμά τρόμου, η υπερπληθώρα found footage και fake documentaries μας έχει προσφέρει πολλά σκουπίδια αλλά που και που πετάγονται διαμαντάκια. Ένα από αυτά είναι η συγκεκριμένη ταινία όπου ομάδα φοιτητών ετοιμάζει την εργασία της πάνω στο Αλτσχάιμερ, παίρνοντας συνεντεύξεις και καταγράφοντας την καθημερινότητα της ηλικιωμένης Deborah Logan για να καταλήξουν πως τελικά δεν φταίει η νόσος για τα μυστηριώδη ξεσπάσματα της αλλά κάτι πιο evil. Εδώ παίζουν ανατριχίλες, τινάγματα (κλισεδιάρικα μεν, καλοστημένα δε) και το βλέμμα της Jill Larson που δεν θα σε αφήσει να κλείσεις μάτι όταν πέσεις για ύπνο.

The Faculty (1998)

fac

Fanboyίστικη επιλογή ξεκάθαρα. Μεγαλώσαμε στα 90’s και εδώ έχουμε Robert Rodriguez στην σκηνοθεσία, Kevin Williamson στο σενάριο, cast βγαλμένο από τα εφηβικά μας χρόνια, αγάπη για το σινεμά του τρόμου και αιώνιο soundtrack. Παρά τα προβλήματα του, το The Faculty κλείνει το μάτι σε αυτούς που αγαπούν το φανταστικό και εμείς θα του έχουμε αιώνια ευγνωμοσύνη γι’ αυτό. Πόσο γαμάει η Famke Janssen είπαμε;

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.