10 τραγούδια των Mastodon που θέλουμε να ακούσουμε ζωντανά

mas

Mastodon + live = μια σχέση που περιέχει αγάπη, μίσος και πόνο. Κάτι σαν μεταγλωττισμένη μεξικάνικη σαπουνόπερα δηλαδή αλλά με πιο heavy μουσική επένδυση. Και αυτό γιατί όσοι τους έχουν δει ζωντανά έστω και μια φορά από τις άπειρες επισκέψεις τους στην χώρα μας (ίσως με εξαίρεση την πρώτη που τα πράγματα ήταν πιο άγουρα, οπότε και πιο κατανοητά), έχουν να πουν πως κάτι έλειπε. Ήταν ο ήχος, η απόδοση, το ζόρικο υλικό, το γεγονός πως το ίδιο το συγκρότημα δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του; Κανείς δεν ξέρει και ειλικρινά…χεστήκαμε. Αυτό που έχει σημασία είναι πως στις 30 Αυγούστου  θα τους δούμε έτσι όπως τους αρμόζει. Σε κλειστό συναυλιακό χώρο με φανατισμένο κοινό (θέλω να ελπίζω) σαν κερασάκι στην τούρτα και αρκετό χρόνο να μας ρίξουν στα μούτρα μια ντουζίνα (και βάλε) τραγουδάρες.

Τι τραγουδάρες όμως; Εδώ μπαίνει στη μέση ο παράγοντας “φανμποιλίκι” μιας και οι επιλογές είναι πραγματικά άπειρες. Ακολουθούν 10 συνθέσεις “υγρό όνειρο” οι οποίες εάν τυχόν παιχτούν ζωντανά όπως πρέπει, θα ουρλιάζουμε τις επόμενες μέρες σαν κοριτσάκι που γνώρισε τον Τom Hardy από κοντά και αυτός της έκλεισε το μάτι λάγνα.

gif

 

Mother Puncher

Πάμε πίσω στις εποχές που το συγκρότημα από την Ατλάντα δεν είχε σχέση με prog και απλά έριχνε λάδι στη φωτιά με riffs που σπάνε σπονδυλικές στήλες και cool heaviness που σε κάνει να χαμογελάς ενώ κουνάς το κεφάλι σου προσπαθώντας να βρεις τον ρυθμό.

 

The Motherload

Ευκολάκι. Εάν πούμε πως κάθε Mastodon δίσκος έχει και ένα hit, από το Once More ‘Round The Sun είναι αυτό. Instant classic που σε κάνει να φωνάζεις το ρεφρέν μαζί με τον “ζορισμένο” – παίζω και τραγουδάω ταυτόχρονα γαμώ τους τεμπέληδες που έχω για bandmates – Brann Dailor.

 

Dry Bone Valley

Τι εννοείς όταν λες πως πρέπει να κουνηθούν γοφοί και να ξεχαστούν εντελώς οι QOTSA;

 

Halloween

Όταν μια μέρα στα μελλοντικά σχολεία του rock θα διδάξουν το πως μπορείς μέσα σε 4:39 να βάλεις riff το ένα καλύτερο από το άλλο, ρεφρέν για σεμινάριο, σολάρα, ψυχεδέλεια και να κλείσεις την αυλαία με ένα από τα καλύτερα – γαμηστερά για την ακρίβεια – μουσικά σημεία της δεκαετίας, θα παίζει αυτό από πίσω.

 

The Czar

Αυτό το έπος ακούστηκε σε δίσκο του 2009, θα μπορούσε να είχε γραφτεί το 1978 και αν κυκλοφορούσε αύριο θα ήταν και πάλι “so 2016″.

 

Capillarian Crest

Εάν μια μέρα σε ρωτήσουν “μα επιτέλους τι είναι αυτό το Μάστοντον που ακούς βρε πουλάκι μου;”, βάλε αυτό να παίζει, άρπαξε και έναν ζουρλομανδύα και φύγε σαν νικητής. Αν παιχτεί live, θα πάθουμε εγκεφαλικό από τις πολλές αλλαγές (ούτε ο Αλέφαντος τέτοιο πράγμα).

 

Siberian Divide

Όταν κυκλοφόρησε το αριστούργημα που λέγεται Blood Mountain, ο καθένας είχε και διαφορετικό αγαπημένο τραγούδι. Εγώ ακόμα και σήμερα μπορώ να πουλήσω και τα 2 νεφρά μου στην τιμή του ενός για να ακούσω ζωντανά την ΑΠΟΛΥΤΗ στιγμή μουσικής καύλας στο 4:14.

 

Seabeast

3:31 = το πιο heavy riff στο heavy metal από μη heavy metal (το συζητάμε αυτό) συγκρότημα.

 

Hearts Alive

Πειράζει που θέλω να πιω τη μπύρα μου και να την δω ναυτικός για κάνα τεταρτάκι; Δεν νομίζω.

 

The Last Baron

Οι άλλες γενιές είχαν τα “Rime Of The Ancient Mariner”, “Victim Of Changes”, μπλα μπλα μπλα…αυτή έχει τούτο εδώ το ταπεινό τραγουδάκι. 13 λεπτά αγνή εκσπερμάτωση.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.