28 reviews – σφηνάκια για τα κινηματογραφικά ups & downs του 2015

republic

Τα Ups:

 

Kraftidioten: Fargo-meets-οποιαδήποτε ταινία που ο Liam Neeson finds you and kills you, αλλά ταυτόχρονα ο ορισμός της κατάμαυρης-κατράμι κωμωδίας όπου όσο πιο βίαιος ο κάθε θάνατος, τόσο πιο αστείος. Οι κακοί είναι πανηλίθιοι, ο μεσήλικας εκδικητής πατέρας είναι πειστικός και συγκλονιστικός και το αίμα γράφει τέλεια στο χιόνι. Η πιο αστεία – και ίσως καλύτερη – ταινία της χρονιάς.

The Republic: Σαν λιγότερο φιγουρατζίδικο και πιο σωστό στις προθέσεις του Drive αν γυριζόταν από Νοτιοκορεάτη βιρτουόζο. Το ελληνικό σινεμά ξεκολλάει από τον επιτηδευμένο μινιμαλισμό με μπουνιές, κλωτσιές, ματωμένα δόντια, χαβαλέ και απίστευτα καλογυρισμένη δράση. Θα εξελιχθεί σε classic, άσχετα αν αποδείχθηκε ότι οι έλληνες σινεκριτικοί είναι αλλεργικοί στο διασκεδαστικό σινεμά.

Whiplash: Ένα χτύπημα μπακέτας κινηματογραφείται τόσο σωστά που βγάζει περισσότερη ένταση από 10 CGI Χολυγουντιανές Χιροσίμες. Η ερμηνεία του J.K. Simmons είναι τόσο τεράστια που η εικόνα του πλέον δεν τσαλακώνεται με τίποτα, κι έτσι ο ατζέντης του άρχισε να λέει ναι σε όλα.

Star Wars VII – The Force Awakens: Από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το remake είναι καλύτερο από το πρωτότυπο. Α, δεν ήταν remake του IV; Δεν πειράζει, είναι καλύτερο.

Dead Snow 2: Ζόμπι επίμονων ναζήδων ανατινάσσουν τρομαγμένες μανάδες με τα μωράκια τους σε ένα τίγκα κωμικό sequel χωρίς ιερό και όσιο. Σκέτη απόλαυση και καλύτερο από το πρώτο.

Mission Impossible – Rogue Nation: Ο Tom Cruise είναι σαν θείος. Αλλά είναι ο θείος που θα κρεμαστεί ΕΞΩ από αεροπλάνο που απογειώνεται, αντί να γυρίσει τη σκηνή με κασκαντέρ. Η ταινία σκίζει.

Macbeth: Κάθε frame του είναι για εκτύπωση και καδράρισμα στο σαλόνι πάνω από το τζάκι.

The Voices: Μαύρη κωμωδία με λαλημένο μορφονιό τεμαχιστή και γάτα που μιλάει. Είναι τόσο τέλειο, που ο Ryan Reynolds είναι πλέον συμπαθής.

Bridge of Spies: Το γυαλισμένο Hollywood που μας λείπει, με σφιχτοδεμένη ίντριγκα και μετριασμένη κλάψα. Tελευταία φορά που ανάψαμε πυροτεχνήματα για τον Spielberg ήταν στο Tintin,  οπότε αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

The Spongebob Movie – Sponge out of Water: Σβήσε το browser history γιατί αν σε βρουν με έμφραγμα από τα χάχανα, θα κατηγορήσουν εμένα που το πρότεινα.

Ex Machina: Πανέμορφο sci-fi δωματίου (σαν τη μουσική δωματίου) και πολλές-πολλές καρδούλες για την Alicia Vikande.

Inside Out: Όταν η Pixar κάνει στην άκρη τα ζαντολάστιχα, τις ξενέρωτες κοκκινομάλλες πριγκηποπούλες και τα αναιμικά sequels, πατάει κάτω το μισό IMDB και κάνει μέχρι και τις αγκινάρες να δακρύσουν.

Mandariinid: Πολλές ταινίες ψάχνουν το πώς θα τοποθετηθούν πάνω στο γενικότερο concept του πολέμου, ελάχιστες το έχουν καταφέρει τόσο σιωπηλά και σωστά όσο αυτό το μικρό αριστούργημα που μυρίζει χώμα και νερό. Υπέροχα και ταυτόχρονα περιεκτικά μέχρι και τα κλισέ του. Όπως και το soundtrack του (μόλις μια μελωδία). Δες το με την σωστή παρέα.

Knock Knock: Παλαβές στόκερ παρτουζώνουν τον οικογενειάρχη Keeanu Reeves και στη συνέχεια τον τσακίζουν στα βασανιστήρια του επειδή πρόδωσε την οικογένειά του. Κανονικά το συντηρητικό-σεξιστικό ηθικό δίδαγμα σηκώνει πολύ θάψιμο, αλλά όλοι ξέρουν ότι ο Eli Roth είναι τεράστιο τρολ.

Mad Max – Fury Road: Και κάπως έτσι, όλο το υπόλοιπο σύγχρονο αμερικάνικο action σινεμά μοιάζει με επεισόδιο του Jersey Shore.

Shaun the Sheep Movie: Οι πλαστελίνες των Aardman Animations είναι πιο εκφραστικές κι από ολόκληρη δραματική σχολή τελικού εξαμήνου . Δεν είναι Pirates ή Wallace & Gromit, αλλά είναι το καλύτερο «βουβό» tribute που έχουμε δει εδώ και χρόνια – μαζί με το The Artist.

Ant-Man: Όταν η Marvel ξέρει ότι γυρίζει κωμωδία, το κάνει σωστά. Επίσης, ο Paul Rudd είναι βρυκόλακας και δε γερνάει.

Kung Fury: Όταν ξεπεράσουμε την cult νοσταλγία και την τραγουδάρα του Hasselhoff, θα συνειδητοποιήσουμε ότι το Kung Fury διαθέτει σοβαρότατη κωμική φλέβα. Επίσης, η παρασκηνιακή ιστορία του καλό θα ήταν να αποτελέσει έμπνευση για πάσης φύσως επίδοξους κινηματογραφιστές.

 

 

Τα Downs:

 

Avengers – Age of Ultron: Η ταινία που μας έκανε να δούμε με μεγαλύτερη συμπάθεια τον επικείμενο πουρέ Batman v Superman. Μόνο στον Captain America θα τάζω τα ποπ-κορν μου από ‘δω και πέρα.

Minions: Όλα τα εύστοχα αστεία μαζεύτηκαν στο trailer, όλο το υπόλοιπο υπάρχει μόνο για να ποστάρουν κοελικά quotes συνοδεία minion οι πληγωμένοι/ες ΔΑΠ-ίτες/ίτισσες του Facebook.

Terminator Genisys: Σαν επεισόδιο-παρωδία του Saturday Night Live, μόνο χειρότερο.

Spectre: Συνεπές σκορ κρατάει το Daniel-Craig-ικό team του Bond. Σταθερό εναλλάξ σερί μιας καλής Bond ταινίας και μιας Bond ταινίας για μούτζες. Άρα το επόμενο Bond θα είναι τέλειο. Πολλά “Bond” έγραψα σε αυτή την παράγραφο. Bond.

Fifty Shades of Grey: Θεία Μερόπη, κι εσύ εδώ;

Jupiter Ascending: Παίζει στα σοβαρά να είναι χειρότερο κι από το να παρακολουθείς Ρετιρέ μέσα σε ένα λάκκο με ταραντούλες.

Cinderella: Το βραβείο του μεγαλύτερου στόκου που εμφανίστηκε ποτέ σε ταινία πάει στην Μουτζωμένη από τη Μοίρα πρωταγωνίστρια.

Get Hard: Έκλαψα λίγο, αλλά το είδα.

Run All Night: Κάποιος τράβαγε με έξτρα κάμερα τον Liam Neeson να τρέχει και να δέρνει στα Taken, μάζεψε τα πλάνα κι έκανε ταινία.

Crimson Peak: Γότθικο ρομάντζο που δεν τρομάζει/συγκινεί ούτε εκδρομή νηπιαγωγείου σε εργοστάσιο καραμέλας. Σε κάνει να νοσταλγείς τον del Toro όταν σκηνοθετούσε ρομπότ-ουρανοξύστες να δέρνουν Γκοτζίλες. Φαντάσου…

 

 

ΥΓ1: Το άρθρο αφορά όχι μόνο παραγωγές του 2015 αλλά και ταινίες που πρωτοπαίχτηκαν στην Ελλάδα μέσα στη χρονιά.

ΥΓ2: Ο γράφων επιφυλάσσεται για τον Γιο του Σαούλ και τον Αστακό, τα οποία και δεν είδε ακόμα.

Διονύσης Νταλκάς


Αποψιάτορας. Ημιμαθής ξερόλας. Εθισμένος στο ρολό φυσαλίδας. Είδωλο του ο Ιζνογκούντ.