420 Days Of Summer: Ταινίες για την 20η Απριλίου

film-the_big_lebowski-1998-the_dude-jeff_bridges-tops-pendleton_shawl_cardigan

Η μέρα που γιορτάζει η πλάση ολάκερη, μεγαλύτερη απ’οποιαδήποτε γιορτή στα στενά, το εικοσιτετράωρο που οι προμήθειες για munchies πωλούνται σαν ζεστά ψωμάκια με (ακόμη) μεγαλύτερη συχνότητα απ’όσο τις ώρες 1-5 αν βρεθεί κάποιος σε μια οποιαδήποτε ανοιχτή κρεπερί, καταλάβαμε που πάει το θέμα, εύμορφα.

20 του Απρίλη, 4/20 στα ποδανά, όσο πατάτε πατήστε κι ένα play εδώ και φύγαμε για το τουράκι επιβίωσης της σημερινής ημέρας σε ταινιακό επίπεδο, που οι λαμπάδες και τα ‘Χριστός Ανέστη’ θα πάρουν και θα δώσουν σε σημεία που οι μέρες που περάσανε προσφάτως θα φαίνονται ένα τυπικό γλεντάκι. (α δεν ήτανε;)

 

-Με των 3

Οι νεωτεριστικές αγαπημένες χαζοκωμωδίες που πυροδοτούν αυτό το ηλίθιο, στα όρια του νευρικού, γέλιο, ναι ναι, αυτό που έχεις ούτως ή άλλως κατά την σεμνότυφη τελετή, ανοίγει την αποψινή μας βραδιά. Εφτά προτασούλες στα μπαμ, να υπάρχει υλικό για τα πρώτα 15g.

 

Η αγία τριάδα των Harold & Kumar 

Το αχτύπητο ντουέτο Cho και Penn μας ταξιδεύουν σε μια σειρά (πολύ) ατυχών γεγονότων που σχετίζονται με το πιετ, κάτι σαν τις ιστορίες – φίδια που ξαμολιούνται με Αισωπικό τρόπο κάθε φορά που σκάει το έτσι, σε μια αρκετά γραφική τριλογία με αηδιαστικά ποσοστά αμερικανιάς. Κανένα θέμα, προφανώς και μας κάνει.

Seth Rogen – σέντρα – James Franco – βολ πλανέ – 6-0

Ακόμα πιο στυλάτοι από Bonnie και Clyde, ακόμα πιο δεμένοι απ’τους Daft Punk, ακόμα πιο αστείοι και από Κωνσταντίνου και Παπαδόπουλο στα σέντερ φορ, το δίδυμο – εικόνισμα για τους απανταχού χέζες Rogen – Franco έχουν κεράσει απλόχερα τόσες ψιλές με τα δημιουργήματά τους, που θέλοντας και μη αναγκαζόμεθα ενδόμυχα να τους συμπεριλάβουμε στο σημερινό session.

 

Θεσσαλονίκη (Pineapple Express), Αθήνα (Paul), Μπολόνια (This Is the End), Παρίσι (The Interview, ίσως μόνο και μόνο για το hype).

 

Τόσα αστέρια, μόνο αυτοί κι άλλος ένας.

 

 

-Με των 8

Τα παλιά κι αγαπημένα είναι εδώ για σας, φυσιολογικά θα τα’χετε δει ξανά και ξανά και ξανά, ατέλειωτες επαναλαμβανόμενες σκηνές  στο κεφάλι κάθε pothead, τον οποίο παράλληλα βρίσκουμε καλυμμένο από κομματάκια τζιβάνας, περιτυλίγματα σοκολάτας και ένα κουτί πίτσας αραγμένο στην κοιλιά του στη γνωστή στάση ‘βούδας’ που επιβάλλει η φάση, αλλά σίγουρα κακό δε κάνει να πέφτουν στο τραπέζι για το καλό του χρόνου.

 

 

The Dude meets Raoul 

1998, μεγάλη χρονιά, μεγάλες ταινίες, μεγάλοι ηθοποιοί, μεγάλα χαρτάκια. The Big Lebowski παρέα με Fear and Loathing in Las Vegas σπρώχνουν ένα τετραωράκι στα μπαμ, με κλασμένους και μη να εκθειάζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Αν δεν έχετε δει και τα 2, κλείστε το άρθρο, ανοίξτε (προσεκτικά) τα χαρτάκια για να πάρετε την πράσινη, κάντε δουλειά και βουτήχτε.

Dazed and Confused, μάλλον όχι από Led Zeppelin

math

Το Spring Breakers όπως θα’πρεπε να ήταν, κυκλοφόρησε το 1993, με τον Rusty Cohle  σούπερ σταρ των ημερών μας Matthew McConaughey (τον βλέπετε στη μέση της φωτογραφίας) τότε που μιλούσε ακόμη με ανοιχτό στόμα στις ταινίες του, να τα δίνει όλα παρέα με κάμποσους άλλους νεανίες, σε μια κολεγιοταινία που προφανώς κάτι πάει στραβά και γίνονται όλοι Τέξας. Νε τι, δε πεισθήκατε;

 

 

-Με των 13

Όπα, εδώ είναι που δεν χαζεύεις με κλεφτές ματιές την ταινία ενώ έχει κολλήσει το grinder. Εδώ είναι που παίρνεις αγκαλιά το bong και προσπαθείς να πιάσεις ότι περνάει από μπροστά σου μέχρι να σε πάρει ο ύπνος, η λιποθυμία, ή η άκρη σου για να περάσει να σου αφήσει κάτι – σαν – ποσότητα ακόμα (τρώγοντας προφανώς το μισό), κι εσύ τα λεφτάκια σου.

 

Bow to the void, or be consumed by it

enter

Το 2009, ο (αρκετά υπερεκτιμημένος και μεχ, κατ’εμέ) Gaspar Noé, κυκλοφορεί το Enter the Void. Απίστευτα αργά αερο-πλάνα (εχεχ), ένα υποτυπώδες στόρι που έχει ειπωθεί στο πρώτο μισάωρο, και βλέπεις άλλες 2 ώρες χωρίς λόγο, αλλά έχεις παραλύσει τόσο πολύ απ’τα τσιόρια, που δε σε νοιάζει καν. Α-ΠΑ-ΓΟ-ΡΕΥΕΤΑΙ οποιαδήποτε προβολή σε νηφάλιους θεατές. Δια ροπάλου. Ακραία τρίπα.

Motto Panukeiku

Το αρκετά φρέσκο Inherent Vice του πολυαγαπημένου Paul Thomas Anderson μας ταξιδεύει στα σέβεντιζ (με μια πιο ισχυρή δόση είτιζ, βέβαια), με τον Joaquin Phoenix να κουμπώνει το λιπτονάκι του (ζουζού, φου, κο, και ότι άλλο συντομογραφικό παίζει στην πιάτσα), ψάχνοντας τον πρώην έρωτα ο οποίος απήχθη κτλ. Τυπικό μπατσοστόρι, το οποίο βέβαια πλασάρεται τόσο όμορφα δοσμένο, που σκοτώνει. Πιείτε ότι βρείτε, βάλτε μαγιό και βουτήχτε.

«Όταν σε ρωτάω πόσο πήρες δε θα μου λες εμένα γράμματα. Πίνεται τουλάχιστον;»

Aronofsky. Αριθμοί. Μανία καταδίωξης. Soundtrack στα όρια του ελαττωματικού. Ασπρόμαυρα πλάνα χωρίς καμία τάξη. Pi. Τα’[(π)ι]αμε.

 

 

Ακολουθούμε πάντα τους κανόνες (στρίφτης σκάστης, απ’τα αριστερά γυρίζει, ρε κροκόδειλε) και απολαμβάνουμε τη μέρα όπως πρέπει. Σταθερό τηλέφωνο για το delivery, τα torrents να κατεβάζουν τέντα, και όλα τα παράθυρα κλειστά για το απαραίτητο hotboxin’ του χώρου.

Χαρούμενη 20η Απριλίου!

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.