5 λόγοι για να δεις το Whiplash (την ταινία της χρονιάς δηλαδή)

Whiplash-5547.cr2

Δεν ξέρω ποια θα είναι η τύχη του Whiplash στα φετινά βραβεία Όσκαρ (προς το παρών η ταινία έχει κερδίσει μια υποψηφιότητα στις φετινές Χρυσές Σφαίρες και αρκετές διακρίσεις σε διάφορα βραβεία) και για να σας πω την αλήθεια δεν με ενδιαφέρει και τόσο. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι με το που έπεσαν οι τίτλοι τέλους, ήμουν πεπεισμένος ότι είναι ότι καλύτερο είδα φέτος. Η ιστορία ενός νεαρού ντράμερ θα μπορούσε από μόνη της να καταλήξει σε ένα εντελώς πληκτικό θέαμα, χωρίς εξάρσεις και διακυμάνσεις.Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Γιατί;

 

1) O Damien Chazelle (σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας) με τις προηγούμενες δουλειές του δεν έδειξε ότι διαθέτει την απαιτούμενη ποιότητα για να γράψει και να ενορχηστρώσει κάτι τέτοιο, όμως εδώ πραγματικά με εξέπληξε. Με όπλο τις εξαιρετικές  λήψεις, την κλιμακούμενη ένταση που χτίζει, την υποβλητική μουσική ατμόσφαιρα και την χημεία μεταξύ των χαρακτήρων, μας σερβίρει ένα αριστούργημα το οποίο θα σε ρουφήξει μέσα του από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σκάσιμο της μπαγκέτας.

 

2) Ο Myles Teller και ο J.K. Simmons. Τέτοιο δίδυμο έχουμε να δούμε καιρό. Από την μια ο παθιασμένος (και ταυτόχρονα φοβισμένος) άγουρος μουσικός που θέλει να αρπάξει κάθε ευκαιρία και από την άλλη ο (πραγματικά) απόμακρος-τρομακτικός-στυγνός δάσκαλος που δεν θα διστάσει να φτάσει στα όρια εξαιτίας της ίδιας της μουσικής που διδάσκει. Και οι 2 δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και αξίζουν την πλήρη αναγνώριση. Τόσο απλά.

 

3) Οι εναλλαγές στο σενάριο. Χωρίς να θέλω να πετάξω ούτε μια υπόνοια spoiler, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η κλιμάκωση που παρουσιάζει η ταινία (και προφανώς δημιουργείται εξαιτίας των πράξεων των πρωταγωνιστών), μας παρουσιάζει τα διαφορετικά πρόσωπα που μπορεί να κρύβονται μέσα στον καθένα μας και περιμένουν (ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία μας) μια σπίθα για να βγουν στην επιφάνεια και να επαναπροσδιορίσουν την κάθε κίνηση μας από την αρχή.

 

4) Ο καθένας θα λάβει και κάτι διαφορετικό. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα φωνάξουν μέχρι και περί φασιστικής προπαγάνδας η οποία κρύβεται κάτω από τον μανδύα της μουσικής. Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο έχει επαφή με την πραγματικότητα. Λίγο πριν το (συγκλονιστικό) φινάλε, θυμηθείτε την σκηνή με την εναλλαγή των βλεμμάτων. Εκεί είναι το σημείο που θα διαπιστώσεις πως ακριβώς νιώθεις για αυτό που διαδραματίζεται στην οθόνη.

 

5) Το soundtrack. Δεν έχω και μεγάλη ιδέα περί jazz (μόνο τα βασικά ξέρω) αλλά διάολε, η ταινία κατάφερε να με προσηλυτίσει αμέσως. Μόλις τελείωσε, έβαλα να παίξει ολόκληρη η μουσική επένδυση. Αυτό που άκουσα, μπορεί στο παρελθόν να φάνταζε σαν κάτι βαρετό αλλά πίστεψε με, η οπτική μου (και τα αυτιά μου) έγινε πολύ,μα πολύ πιο ανοιχτή. Και αυτό από μόνο του, είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείς να λάβεις σαν θεατής.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.